บทที่ 27 ผมขอแจ้งเบาะแส!

บทที่ 27 ผมขอแจ้งเบาะแส!

“ฮัลโหล... นี่แผนกข่าว Miami Herald ใช่ไหม? ผมมีเบาะแสสำคัญ... สำคัญมาก!”

ในตู้โทรศัพท์หน้าอเมริกันแอร์ไลน์สอารีนา ชายเสียงแหบแปลก ๆ โทรแจ้งข่าวด่วนเกี่ยวกับ ‘ลิงก์ เบเกอร์’ แชมป์ภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้

“ผมมีข้อมูลที่เชื่อถือได้ว่า ลิงก์กำลังทำข้อตกลงลับกับผู้จัดการของ ‘แอนดรเซย์ ฟอนฟารา’ คู่แข่งคนต่อไป... พวกเขากำลังจะล้มมวย!”

“คุณแน่ใจเหรอครับ? มีพยานหลักฐานไหม?” นักข่าวถามเสียงตื่น

“การแข่งขันนั่นแหละคือหลักฐาน! คอยดูให้ดีเถอะ!”

คลิก!

ชายปริศนาวางหู เดินออกจากตู้โทรศัพท์ แหงนหน้ามองท้องฟ้าไมอามี นัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกายวาวโรจน์ แสยะยิ้มมุมปาก

“ลิงก์... เตรียมตัวดังได้เลยเพื่อน!”

ฟุดฟิด... ฟุดฟิด... ฮัดชิ้ว!

“นายดมหาอะไรของนาย?”

ลิงก์ถามมาริโอที่ทำจมูกบานฟุดฟิดไปทั่วห้องล็อกเกอร์

“ลิงก์... มาริโอบอกว่านายแอบเล่นยาในห้องน้ำ” เรกจี้ยักไหล่บอกขำ ๆ

“บ้าบอ... ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม?”

ลิงก์ส่ายหน้า เดินไปตรวจร่างกายและใส่นวมตามกฎ เจ้าหน้าที่สมาคมฯ คุมเข้มทุกขั้นตอน ตั้งแต่พันมือยันใส่นวม เสร็จแล้วประทับตรา ‘ซีล’  ป้องกันการยัดไส้

ในมวยสากลอาชีพ การยัดไส้นวมเป็นเรื่องร้ายแรง... เคยมีคนแอบใส่สนับมือหรือลูกเหล็กเข้าไป ต่อยทีเดียวคู่แข่งหน้ายุบ เลือดอาบ จึงต้องมีกฎนี้ขึ้นมา แต่มวยเถื่อนที่ลิงก์เคยผ่านมา... เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติ (และเจ็บปวด)

ขั้นตอนตรวจปัสสาวะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลิงก์ไม่เคยแตะต้องยาเสพติด ผลตรวจใสสะอาด ภายใต้สายตาตกตะลึงของมาริโอ... ลิงก์ถอดเสื้อโชว์แผ่นหลังกว้าง กล้ามอกแน่นปึก และซิกซ์แพ็กชัดเปรี๊ยะ เดินอาด ๆ ออกจากอุโมงค์

ตูม!!!

เสียงเชียร์ระเบิดกึกก้องทันทีที่เขาปรากฏตัว

“ลิงก์! ลิงก์! ลิงก์!”

แฟนคลับนับหมื่นตะโกนเรียกชื่อเขา

ลิงก์ชกลมโชว์ 3 หมัด แล้วกระโดดขึ้นสังเวียนอย่างคล่องแคล่ว บนเวที... แอนดรเซย์ ฟอนฟารา  ยืนรออยู่แล้ว สวมนวมสีขาว แววตามุ่งมั่น

แอนดรเซย์ ฟอนฟารา หนุ่มโปแลนด์-อเมริกัน วัย 25 ปี ผิวขาว รูปร่างผอมเพรียว สูง 189 ซม. ช่วงชกยาว 198 ซม. (ยาวกว่าลิงก์ 6 ซม.) ชกมวยมาตั้งแต่เด็ก เทคนิคแพรวพราว เร็วจัดจ้าน สถิติสมัครเล่น: ชก 54 ชนะ 52 แพ้ 1 เสมอ 1... อันดับ 2 ของประเทศ (รองแค่ เบอร์โต)

จุดเด่น: เทคนิค และ ช่วงชก... เก็บแต้มเก่งมาก จุดด้อย: ร่างกาย... ไม่ได้อ่อนแอ แต่ ‘บาง’ ไปหน่อยเมื่อเทียบกับเทคนิค

แอนดรเซย์เคยชนะ ‘โมราเลส’ (คนที่ลิงก์เพิ่งน็อกไป) ด้วยคะแนน อาศัยความพลิ้วหลบหมัดหนัก ๆ แล้วดักต่อย มวยสไตล์นี้รุ่งในสมัครเล่น แต่ถ้าถอดเฮดการ์ดไปชกอาชีพมักจะร่วง... เพราะทนหมัดหนัก ๆ ไม่ไหว

สิ่งที่แอนดรเซย์ (และผู้จัดการ) กลัวที่สุดคือมวยครบเครื่องแบบลิงก์... ทั้งเร็ว ทั้งหนัก ทั้งอึด เดิมทีแค่เบอร์โตคนเดียวก็ปวดหัวแล้ว ดันมีลิงก์โผล่มาอีกคน

ทางรอดเดียวคือ... ‘ยื้อเวลา’ ยิ่งยืนระยะได้นาน ยิ่งดูดีในสายตาสื่อ แถมยังรักษาสภาพจิตใจไม่ให้แตกสลาย ในวงการมวย ความมั่นใจสำคัญมาก... ไทสัน, สปิงค์ส, โฮล์มส์... พอล้มครั้งหนึ่งแล้วกู้กลับมายยาก ดังนั้น การที่ผู้จัดการยอมจ่ายเงินเบิกทาง... ก็ถือว่ารักเด็กมันจริง ๆ

ลิงก์กระแทกนวมทักทาย แอนดรเซย์ทุบอกตอบรับ

“ชกได้!”

เปรี้ยง!

ทันทีที่เริ่มเกม แอนดรเซย์พุ่งหมัดขวาตรงเข้าใส่หน้าลิงก์รวดเร็วปานตั๊กแตนตำข้าว! เร็ว! เร็วจริง! แถมแรงใช้ได้!

แต่ลิงก์เหนือกว่า... ปฏิกิริยาไวปานวอก เขาเอียงคอหลบวูบ พร้อมเหวี่ยงหมัดสวนกลับไปที่หัวแอนดรเซย์ทันที!

“ว้าว! ท่าไม้ตาย Backswing Punch!”

“แอนดรเซย์จะหลบพ้นไหม?!”

คนดูฮือฮา... ผู้จัดการแอนดรเซย์หน้าซีดเผือด ถ้าโดนเข้าไปจัง ๆ... เงิน 50,000 ที่จ่ายไปอาจจะสูญเปล่าตั้งแต่วินาทีแรก!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน