บทที่ 26 ข้อเสนอลับ

บทที่ 26 ข้อเสนอลับ

“มิสเตอร์ลิงก์ เบเกอร์... ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ?”

ที่ประตูทิศตะวันออกของสนาม ลิงก์กับเจมส์กำลังเดินกลับจากมื้อเที่ยง จู่ ๆ ชายวัยกลางคนหัวล้านเลี่ยนสวมเสื้อโปโลก็เข้ามาทัก ประโยคเปิดหัวเหมือนกับเกร็ก โคเฮน เป๊ะ... นึกว่าเป็นพวกโปรโมเตอร์อีก

แต่ไม่ใช่... เขาแนะนำตัวว่าชื่อ โจเซฟ เป็นเอเยนต์ส่วนตัวของ ‘แอนดรเซย์ ฟอนฟารา’

แอนดรเซย์ ฟอนฟารา คือคู่แข่งคนต่อไปของลิงก์ในรอบบ่าย แชมป์จากภูมิภาคตะวันออก... มวยเทคนิคจอมพลิ้ว สูง 189 ซม. ช่วงชกยาว 198 ซม. เคลื่อนไหวเหมือนตั๊กแตนตำข้าว ดักต่อยจังหวะสองเก่งมาก จุดอ่อน: ร่างบาง ทนหมัดไม่ไหว แรงปลายแผ่ว... รอบที่แล้วรากเลือดกว่าจะชนะมาได้

และรอบนี้ต้องมาเจอกับ ‘วิสัญญีแพทย์’ ลิงก์ เบเกอร์... สภาพคงดูไม่จืด คนดูตั้งตารอกันทั้งเมือง... อยากเห็นลิงก์น็อกแอนดรเซย์ให้กลิ้งโค่โล่

แล้วเอเยนต์ของแอนดรเซย์มาทำไม?

“มิสเตอร์เบเกอร์... คืออย่างนี้นะครับ ผมอยากจะขอร้องให้คุณ ‘ออมมือ’ สักหน่อย... อย่าเพิ่งน็อกแอนดรเซย์ภายใน 3 ยกแรกได้ไหมครับ?”

“อะไรนะ?” ลิงก์เลิกคิ้ว “คุณจะให้ผมล้มมวยเหรอ? นี่มันการแข่งระดับชาตินะคุณโจเซฟ!”

“ไม่ใช่ล้มมวยครับ ๆ... แค่ยื้อเวลาหน่อย ถ้าคุณช่วยดึงเกมไปน็อกหลังยกที่ 8... ผมยินดีจ่ายค่าเสียเวลาให้ 30,000 ดอลลาร์”

โจเซฟยิ้มสุภาพ

ลิงก์ยิ้มมุมปาก... อ๋อ... จ้างให้เลี้ยงไข้นี่เอง เรื่องพรรค์นี้ในวงการมวยมีถมเถไป ไม่ว่าจะมวยเถื่อนหรือมวยโลก แต่ไม่นึกว่าจะมาเจอในเวทีสมัครเล่นระดับประเทศ... แปลกดีแฮะ

ลิงก์นิ่งคิด... แล้วดึงเจ้าอ้วนเจมส์ที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกออกมามุมตึก

“เจมส์... ฉันจะกลับไปงีบ นายคุยต่อให้หน่อย บอกเขาไปว่า... 30,000 ดอลลาร์... แอนดรเซย์ร่วงยก 3 40,000... ร่วงยก 4 ถ้าอยากให้อยู่ถึงยก 10... ขอ 100,000 เส้นตายคือ 50,000 ดอลลาร์... ต่ำกว่านี้ไม่คุย”

“เฮ้ยลิงก์! นี่มันล้มมวยชัด ๆ! ผิดกฎหมายนะเว้ย!” เจมส์หน้าตื่น

“ไม่ผิดหรอก... ล้มมวยคือแกล้งแพ้ แต่นี่เราแค่ ‘ตกลงกันอย่างแฟร์ ๆ’ คิดดูนะ... พรุ่งนี้ฉันมีแข่งอีก ยิ่งยื้อเกมยาวฉันยิ่งเหนื่อย ฉันก็ต้องเรียกค่าชดเชยความเหนื่อยสิ ถูกไหม?”

“แล้วเขาจะจ้างนายทำไมวะ? ร่วงเร็วร่วงช้าก็แพ้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“ต่างสิวะ... ถ้าโดนน็อกยกแรก สื่อก็จะเขียนว่าแอนดรเซย์กระจอก แต่ถ้ายืนแลกหมัดกับฉันได้ถึง 8 ยก... สื่อก็จะเขียนว่า ‘แอนดรเซย์สู้ได้สูสี พ่ายแพ้อย่างสมศักดิ์ศรี’ ประวัติสวยกว่ากันเยอะ... เงินแค่นี้คุ้มจะตายสำหรับพวกเขา”

“แต่... แต่ถ้าสื่อรู้ เราซวยแน่” เจมส์มองซ้ายมองขวา

“ไม่ต้องกลัว... ทำตามที่บอกเถอะ ถ้ามีอะไรฉันรับผิดชอบเอง”

ลิงก์ตบไหล่เจมส์ แล้วเดินหาวหวอด ๆ กลับไปนอนที่ห้องพัก

สิบนาทีผ่านไป...

เจมส์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ผมหยิกฟูชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เขาล็อกประตู ลงกลอน แล้วล้วงห่อกระดาษไขออกมาจากใต้เสื้อยืดตรงพุง กางออกมา...

ปึกธนบัตรสีเขียว 5 ปึก!

“เงินใครน่ะ?” ลิงก์แกล้งถามหน้าตาย

“อ้าว? ก็เงิน... เงินค่าจ้างจากโจเซฟไง! 50,000 ดอลลาร์! ผมเพิ่งไปเอามาเมื่อกี้!”

“โจเซฟไหน? ค่าจ้างอะไร? นายไปเอาเงินใครมาเยอะแยะวะ?” ลิงก์ทำหน้าตื่น

“......”

เจมส์อ้าปากค้าง ขยี้ตาตัวเอง “ก็เมื่อกี้... นายสั่งให้ฉันไปคุย... นายลืมแล้วเหรอ?!”

“บ้า! ฉันนอนหลับอยู่ จะไปสั่งนายตอนไหน? อย่ามามั่ว!” ลิงก์ส่ายหน้าจริงจัง

“ลิงก์!! นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย! นายสั่งฉันเอง! พอฉันทำเสร็จนายจะมาลอยแพฉันแบบนี้ไม่ได้! ฮือออ...” เจมส์ทรุดลงกับพื้น เบะปากจะร้องไห้

ลิงก์ถอนหายใจ นวดขมับ “เจมส์... ฟังนะ... ฉันคือ ‘ผู้ว่าจ้าง’  บางเรื่องฉันควรรู้ บางเรื่องฉันไม่ควรรู้ และเรื่องนี้... ฉันไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เกี่ยว เข้าใจไหม?”

เจมส์กระพริบตาปริบ ๆ... สมองอันน้อยนิดเริ่มประมวลผล “อ๋อ!! เข้าใจแล้ว! นายหมายความว่า... นายรับเงิน ส่วนฉันรับผิด! ใช่ไหม?!”

“ไม่ใช่เว้ย! เราแบ่งเงินกัน! และนี่เป็นเงินสะอาด ไม่มีปัญหา!” ลิงก์หยิบเงินปึกหนึ่งโยนใส่พุงเจมส์

ไมอามีคือแดนสนธยา... ภาษีมรดกไม่มี ภาษีของขวัญไม่มี แถมเป็นแหล่งฟอกเงินชั้นดี เงินสดแค่นี้ขนหน้าแข้งใครไม่ร่วงหรอก

“แน่นะ? เงินนี่โอเคแน่นะ?” เจมส์กอดเงินไว้แน่น ร้อนรุ่มเหมือนกอดถ่านไฟ

“โอเคสิ ถ้ามีปัญหาฉันรับเอง นายมันแค่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ ไม่มีใครสนใจหรอก... ไปได้แล้ว ฉันจะนอนต่อ”

เจมส์ปาดเหงื่อ ยัดเงินกลับเข้าพุง แล้วเดินงก ๆ เงิ่น ๆ ออกจากห้องไป

แกรก...

ประตูห้องข้าง ๆ แง้มออก... ใบหน้าโจร ๆ ของมาริโอโผล่ออกมาแอบดู เห็นเจ้าอ้วนเจมส์เดินลับ ๆ ล่อ ๆ เอามือกุมพุงเหมือนซ่อนของผิดกฎหมาย...

“ไอ้ลิงก์... มันต้องแอบเสพยาแน่ ๆ!”

มาริโอตาโต... ปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว เจมส์แอบเข้าห้องลิงก์ ซ่อนของไว้ในพุง... เข้าไปแป๊บเดียวแล้วรีบออกมา เวลานั้นพอเหมาะพอเจาะสำหรับการ ‘ซื้ด’ ยาเพิ่มพลัง!

แต่มันจะรอดเหรอวะ? ก่อนแข่งมีตรวจฉี่ หลังแข่งก็ตรวจอีก... ลิงก์มันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?

มาริโอรีบแจ้นไปฟ้องเวสต์

“เวสต์! เชื่อผมสิ! ลิงก์มันแอบเสพยาเคในห้อง! ผมเห็นกับตาว่าไอ้อ้วนเจมส์เอาของเข้าไปส่ง!”

เวสต์กำลังดูวิดีโอคู่แข่งอยู่ ชะงักไปนิดนึง แล้วส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้... ลิงก์ไม่จำเป็นต้องพึ่งยา”

“จริงนะเวสต์! ท่าทางไอ้อ้วนมันมีพิรุธชัด ๆ! ลิงก์มันต้องโด๊ปแน่ ๆ!”

“เพ้อเจ้อ! ไปนอนไปมาริโอ!” เวสต์ไล่ตะเพิด

มาริโอเจ็บใจ กำหมัดแน่น หายใจฟึดฟัด เดินไปปลุกเรกจี้ที่กำลังหลับอุตุ ต่อยแขนมันตื่น

“เรกจี้! ลิงก์มันเสพยา! เชื่อฉันสิ!”

เรกจี้งัวเงียตื่นขึ้นมามองหน้ามาริโอ... แล้วดึงผ้าห่มคลุมโปงนอนต่อ

“ทำไมวะ?! ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันเลยวะ?!”

มาริโอตะโกนลั่นห้องอย่างบ้าคลั่ง... โลกนี้มันไม่ยุติธรรม! คนดี (ขี้ฟ้อง) ไม่มีที่ยืน!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน