บทที่ 25 ค่ายมวยระดับท็อป

บทที่ 25 ค่ายมวยระดับท็อป

“ไงลิงก์... สนใจคุยกันอีกรอบไหม?”

หลังจบแมตช์ ลิงก์บังเอิญเจอ เกร็ก โคเฮน  ดักรออยู่หน้าห้องล็อกเกอร์ เกร็กคือโปรโมเตอร์มือทองของ Top Rank เคยปั้นแชมป์โลกอย่าง เดอ ลา โฮยา และ เมย์เวทเธอร์ จนโด่งดังคับฟ้า

ก่อนหน้านี้ที่ชาร์ลสตัน เกร็กเคยยื่นสัญญา 10 ล้านดอลลาร์ให้เขา เงินสด 2 ล้านเป็นค่าเซ็นสัญญา อีก 8 ล้านเป็นโบนัสตามความสำเร็จ (เช่น แชมป์ Golden Gloves ได้ 2 ล้าน, แชมป์โอลิมปิก 2 ล้าน, แชมป์โลก 2 ล้าน ฯลฯ)

สำหรับหน้าใหม่... นี่คือข้อเสนอระดับราชา แต่ลิงก์ไม่สน Top Rank

“มิสเตอร์โคเฮน รอสักครู่นะครับ”

ลิงก์ขอตัวไปเช็ดตัว ดื่มน้ำ และยืดเหยียดกล้ามเนื้อเพื่อป้องกันกรดแลคติกคั่งค้าง เกร็กนั่งไขว่ห้างรออย่างใจเย็น... เขาคุ้นชินกับเบื้องหลังสังเวียนดี

สิบนาทีต่อมา... ลิงก์นั่งลงตรงข้าม

“ขอโทษที่ให้รอครับ”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไร ผมเคยดูแลเดอ ลา โฮยา กับ เมย์เวทเธอร์ มาก่อน... พวกนั้นวินัยแย่กว่าคุณเยอะ แข่งเสร็จต้องมีสาวสเปนอึ๋ม ๆ มานวดให้สองคนประกบซ้ายขวา” เกร็กทำท่าขยำอากาศ ยิ้มกรุ้มกริ่มแบบรู้กัน

ลิงก์หัวเราะ “ใครบ้างจะไม่ชอบ? ถ้าผมรวยเมื่อไหร่ จะจัดทีละสามคนเลย”

เกร็กตบเข่าฉาด “ลิงก์! ผมชอบคุณว่ะ! นิสัยเราเข้ากันได้... มาอยู่กับ Top Rank เถอะ! เราจะรวยไปด้วยกัน อนาคตคุณจะเป็นแชมป์โลก มีเงิน มีผู้หญิง มีเครื่องบินส่วนตัวเหมือนพวกนั้นแน่นอน!”

“ฟังดูดีนะครับ... แต่...”

“เดี๋ยวก่อน!” เกร็กยกมือห้าม “ผมคุยกับบอสใหญ่ บ็อบ อารัม แล้ว... เราตัดสินใจอัปเกรดสัญญาให้คุณเป็นระดับ A+ เทียบเท่าแชมป์โลก! ค่าเซ็นสัญญา + โบนัส รวมเป็น 20 ล้านดอลลาร์! ตกลงตอนนี้... คุณกลายเป็นเศรษฐีทันที!”

เกร็กงัดไม้ตายออกมา... 20 ล้านดอลลาร์! สูงที่สุดในบรรดาทุกค่ายที่เสนอมา

แต่ลิงก์ยังนิ่ง... ไม่ใช่ว่า Top Rank ไม่ดี แต่ ‘อุดมการณ์’ มันไปด้วยกันไม่ได้

Top Rank คือเบอร์หนึ่งของโลก ก่อตั้งโดยตำนาน ‘บ็อบ อารัม’  ชาวยิววัย 75 ปี ผู้ทรงอิทธิพล ปั้นมาหมดแล้วตั้งแต่อาลี, โฟร์แมน, ยุค 4 ราชา (เลียวนาร์ด, แฮกเลอร์, ดูรัน, เฮิร์นส์) จนถึงยุคปัจจุบันอย่างเดอ ลา โฮยา, เมย์เวทเธอร์, ปาเกียว

แต่ปัญหาคือ... Top Rank คือ ‘ปีศาจทุนนิยม’ มองมวยเป็นธุรกิจ ควบคุมนักมวยเบ็ดเสร็จเหมือนค่ายเพลงปั้นไอดอล ปั้น > อวย > กอบโกย > ทิ้ง วงการมวยอเมริกาเสื่อมถอยลงทุกวัน ก็เพราะแนวคิด ‘เงินมาก่อนฝีมือ’ ของค่ายพวกนี้นี่แหละ

ลิงก์ถามตรงประเด็น “มิสเตอร์โคเฮน... 20 ล้านก็น่าสน แต่ผมสนเรื่องส่วนแบ่งรายได้มากกว่า... ถ้าผมอยู่ Top Rank ผมจะได้ส่วนแบ่งจากแมตช์เท่าไหร่?”

“20%!”

เกร็กชูสองนิ้ว “ลิงก์... นี่คือเรตมาตรฐานของแชมป์โลกในสังกัดเรานะ เมย์เวทเธอร์กับปาเกียวช่วงแรก ๆ ก็ได้ประมาณนี้”

“เมย์เวทเธอร์ได้แค่ 20% เหรอ?” ลิงก์เลิกคิ้ว

“ตอนนี้พวกเขาได้เยอะกว่านั้น เพราะเขาเป็นซูเปอร์สตาร์แล้ว... ถ้าวันหน้าคุณดังระดับนั้น เราก็พร้อมเพิ่มให้ Top Rank ยุติธรรมเสมอ!” เกร็กคุยโว

ลิงก์แอบส่ายหน้าในใจ... สมัยก่อนยุค 60s-70s นักมวยดัง ๆ ได้ส่วนแบ่ง 70%++ เพราะนักมวยคือแม่เหล็ก แต่ยุคนี้ ค่ายมวยฮุบไปกินเกือบหมด... แชมป์โลกทั่วไปได้แค่ 30% หรือน้อยกว่านั้น จอห์น รูิซ (แชมป์โลกกรรมกร) ได้แค่ 15% ด้วยซ้ำ

จะให้เขาเอา 20% แล้วรอความเมตตาในอนาคต? ฝันไปเถอะ

“มิสเตอร์โคเฮน... คุณคิดว่าอนาคตผมจะดังระดับเมย์เวทเธอร์ไหม?”

“แน่นอน! ด้วยฝีมือคุณบวกกับพลังโปรโมตของเรา คุณทาบรัศมีเขาได้แน่!” เกร็กยิ้มกว้าง... นึกว่าลิงก์เริ่มโอนอ่อน

“งั้นคุณก็คิดถูกแล้วครับ...” ลิงก์ยิ้มเย็น “ผมมั่นใจว่าอนาคตผมจะยิ่งใหญ่กว่าเมย์เวทเธอร์... เพราะฉะนั้น ผมขอส่วนแบ่ง 70% ครับ... Top Rank รับข้อเสนอนี้ได้ไหม?”

“เท่าไหร่นะ?!”

เกร็กสตั๊นไป 3 วิ... มองลิงก์เหมือนมองคนบ้า “70%?! คุณจะเอา 70%?!”

“ใช่ครับ... ผมมีฝีมือ มีชื่อเสียง ขาดแค่เข็มขัดแชมป์โลก... ผมคิดว่า 70% สมเหตุสมผลแล้ว” ลิงก์พูดหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบเหมือนสั่งก๋วยเตี๋ยว

เกร็กกลืนน้ำลายเอื้อก... หัวเราะเสียงแปร่ง ๆ “ฮะ ๆ... 70% เหรอ? ฮ่า ๆ ๆ... ไอ้หนู! นายเพิ่งชกสมัครเล่นไม่กี่นัด กล้าดียังไงมาเรียก 70%?! ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?”

“ผมไม่ล้อเล่นครับ”

“ลดไม่ได้?” เกร็กหน้าตึง

ลิงก์ส่ายหน้า

เกร็กแสยะยิ้ม ลุกขึ้นปัดฝุ่นกางเกง เดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมาพูดทิ้งท้าย

“ได้ข่าวว่า ดูวัล แห่ง Main Events ก็ตามจีบคุณอยู่ใช่ไหม? ฮึ! อย่าไปหวังอะไรมากเลย... ถึงฟรังโก้จะเป็นประธาน แต่อำนาจจริงยังอยู่ที่ตาแก่ ลู ดูวัล ตาแก่นั่นหัวโบราณจะตาย... ชอบแต่พวกมวยเก๋า ๆ อย่างโฮลีฟิลด์ ไม่มีทางทุ่มเงินกับเด็กเมื่อวานซืนอย่างคุณหรอก”

ลิงก์นิ่งเงียบ

“ลิงก์... คุณเก่งนะ แต่ในวงการนี้ ‘เก่ง’ มันแค่ใบเบิกทาง... คนเก่งมีเป็นล้าน แต่คนที่มี ‘สมอง’ เท่านั้นที่จะรวย คุณยังเด็ก... คงยังไม่เข้าใจความหมายของคำนี้ วันไหนเข้าใจแล้ว... โทรหาผมนะ ผมไม่รังเกียจที่จะเซ็นสัญญาคุณในเรต 10%”

เกร็กวางนามบัตรทิ้งไว้ ยิ้มเยาะที่มุมปาก แล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป

ลิงก์เหลือบมองนามบัตร... แล้วดีดมันลงถังขยะอย่างแม่นยำ

“ต่อให้ Main Events ไม่เซ็น... ฉันก็ไม่ง้อพวกหน้าเลือดอย่างแกหรอก”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน