บทที่ 23 KO จนหยดสุดท้าย

บทที่ 23 KO จนหยดสุดท้าย

“ลิงก์... นายหลงกลแล้ว! ไม่ควรไปรับปากนักข่าวพวกนั้นว่าจะน็อกเอาต์จนคว้าแชมป์เลย มันยากเกินไป!”

ในห้องล็อกเกอร์ เวสต์หน้าเครียด คิ้วขมวดจนรอยตีนกาขึ้นเป็นริ้ว สีหน้าวิตกกังวลเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ

“ไม่ต้องห่วงครับเวสต์ ผมมีแผนของผม”

ลิงก์ถอดเสื้อยืดโยนเข้าล็อกเกอร์อย่างใจเย็น

“ลิงก์... นายไม่เข้าใจหรือไง? นักข่าวพวกนั้นจ้องจะเล่นนาย! พวกเขาอยากได้ข่าวใหญ่ เลยใช้คำถามยั่วยุบีบให้นายจนตรอก นายยังเด็ก ประสบการณ์รับมือสื่อยังน้อย เลยตกหลุมพรางง่าย ๆ... คราวหน้าถ้าเจอแบบนี้ ให้เปลี่ยนเรื่องคุยหรือเมินไปเลย พวกมันทำอะไรนายไม่ได้หรอก!”

เวสต์ร่ายยาว “ส่วนเรื่องที่หลุดปากไปว่าจะน็อกเอาต์... ช่างหัวมัน! ขอแค่ชนะคว้าแชมป์ได้ ใครจะกล้ามาว่านาย?”

“ไม่ครับเวสต์... ผมคิดดีแล้วก่อนพูด ไม่ได้โดนบีบ”

ลิงก์นั่งลงบนม้านั่ง แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้ม เขาเอนหลังพิงตู้ล็อกเกอร์ ยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ

“ผมจะรักษาคำพูด... ผมจะน็อกคู่ต่อสู้ทุกคน จนกว่าจะได้แชมป์!”

“เหอะ!” มาริโอเบ้ปาก เตรียมจะเหน็บแนม แต่พอเจอสายตาคมกริบของลิงก์ก็รีบหุบปากฉับ หันไปทุบไหล่เรกจี้แก้เก้อแทน

ลิงก์เห็นเวสต์ยังลังเล จึงอธิบายต่อ

“ไทสันเคยบอกว่า... นักมวยสมัยนี้สู้รุ่นก่อนไม่ได้ ไม่ใช่แค่หมัดไม่หนัก แต่เพราะ ‘เป็นเด็กดีเกินไป’ เชื่อฟัง ทำตามกฎ ไม่หือไม่อือ ไม่สร้างกระแส ไม่รู้จักการตลาด... จืดชืดเหมือนน้ำเปล่า ดูอย่าง จอห์น รูิซ สิ เป็นถึงแชมป์โลก แต่ดังน้อยกว่าดาราเกรดสามอีก ใครจะยอมจ่ายเงินดูคนแบบนี้ชก?”

เวสต์ลูบเคราครุ่นคิด...

“เป้าหมายของผมคือสร้างข่าว... สร้างทอล์กออฟเดอะทาวน์ให้สื่อเล่น”

ลิงก์กล่าวเสียงเรียบ “แม้จะเป็นมวยสมัครเล่น ไม่มีเงินรางวัล... แต่เราต้องทำตัวให้เหมือนมืออาชีพตั้งแต่วันนี้ การที่ผมประกาศว่าจะน็อกทุกคน... สื่อจะแห่มาจับจ้องผมทุกฝีก้าว ถ้าทำได้... พวกเขาจะอวยผมไส้แตก ถ้าทำไม่ได้... พวกเขาจะรุมเยาะเย้ยผม... แต่แล้วไง? ไม่ว่าจะออกหน้าไหน... ผมก็จะเป็นนักมวยที่ดังที่สุดในทัวร์นาเมนต์นี้ ไม่มีใครเทียบได้”

ลิงก์กำหมัดแน่น รอยยิ้มของผู้ชนะฉายชัดบนใบหน้า สว่างไสวกว่าแสงแดดไมอามี

เรกจี้อ้าปากค้าง มองลิงก์ด้วยสายตาเทิดทูน... เขาตกรอบไปแล้ว เดิมทีนึกว่าแพ้เพราะฝีมือสู้ไม่ได้ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าสิ่งที่แพ้ขาดลอยคือ ‘วิสัยทัศน์’ ลิงก์มองข้ามช็อตไปไกลลิบ... ในขณะที่เขายังต่อยไปวัน ๆ อย่างคนโง่

คนอย่างลิงก์... สมควรแล้วที่จะเป็นแชมป์โลก

เรกจี้รีบหยิบมือถือมาจดคำคมลิงก์ยิก ๆ

“ลิงก์... ฉันมีคำถาม”

มาริโอทำหน้าจริงจัง (ที่ดูน่าหมั่นไส้) “นายพูดเหมือนง่าย... แต่ถ้านายน็อกไม่สำเร็จ หรือแพ้ขึ้นมาล่ะ? สื่อจะรุมด่านายว่าเป็นตัวตลก เป็นไอ้ขี้โม้... นายอยากเห็นภาพนั้นเหรอ?”

ลิงก์ยิ้มเยาะ

“มาริโอ... ถ้านายเคยเรียนประวัติศาสตร์ นายจะรู้ว่าวีรบุรุษอย่าง วอชิงตัน, ลินคอล์น หรือแฟรงคลิน... ไม่มีใครได้รับคำชมจากทุกคนหรอก แม้แต่ตอนตายก็ยังมีคนด่า ในเมื่อเป้าหมายผมคือการเป็น ‘มวยที่ยิ่งใหญ่’... คำวิจารณ์กระจอกงอกง่อยพวกนั้นจะมีค่าอะไร? ช้างสารจะหยุดเดิน... เพียงเพราะกลัวมดกัดเหรอ?”

มาริโอกลอกตา... ไอ้นี่มันเพ้อเจ้อระดับกวีแล้ว น่าจะไปเล่นการเมืองมากกว่าต่อยมวย พูดจาใหญ่โตชวนเชื่อเก่งชะมัด เผลอ ๆ ได้เป็นประธานาธิบดี

เวสต์แม้จะไม่ค่อยเก็ทตรรกะลิงก์ทั้งหมด แต่ก็เชื่อใจในความฉลาดของลูกศิษย์ จึงไม่ห้ามปราม แค่บอกให้เตรียมตัวให้ดี

ลิงก์พยักหน้า เดินเข้าห้องไปวอร์มอัป

พอลับหลังลิงก์ มาริโอก็เริ่มนินทา

“เรกจี้... นายว่าลิงก์มันเพี้ยนไหมวะ? ตั้งแต่ได้แชมป์ภูมิภาคมา อาการหนักขึ้นทุกวัน พูดจาบ้าบอคอแตก... จะปฏิวัติวงการมวย จะรวบแชมป์ 5 รุ่น 4 สถาบัน... คนปกติเขาพูดกันแบบนี้เหรอวะ?”

เรกจี้ตอบหน้าตาย

“ไม่นะ... สมัยก่อนโคเปอร์นิคัสบอกว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล คนก็หาว่าบ้าแล้วจับไปเผา... แมกเจลแลนบอกว่าโลกกลม คนก็หาว่าบ้า... ตอนนี้ลิงก์บอกจะเป็นมวยที่ยิ่งใหญ่ นายก็หาว่าบ้า... เป็นไปได้ไหมว่า... เขาไม่ได้บ้า แต่เป็นพวกเราเองที่ ‘โลกแคบ’ เกินไป?”

มาริโออ้าปากค้าง มองเรกจี้เหมือนเห็นผี

“แกก็บ้าไปอีกคนเหรอ?! เอาไอ้ลิงก์ไปเทียบกับโคเปอร์นิคัสเนี่ยนะ?!”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” เรกจี้ทำหน้าซื่อตาใส

มาริโอส่ายหัว ลุกหนีทันที... อยู่กับพวกบ้านาน ๆ เดี๋ยวติดเชื้อ

ข่าวลิงก์ประกาศจะ ‘KO จนหยดสุดท้าย’ แพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว ขึ้นหน้าหนึ่งเว็บข่าวกีฬา Yahoo ทันที

นักมวยในทัวร์นาเมนต์ต่างรู้ข่าว...

หลายคนเริ่มเครียด... ไอ้หมอนี่ 14 ไฟต์ 14 น็อก ของจริงไม่ติงนัง ต้องรีบหาทางแก้ทางมวยมันด่วน แต่หลายคนก็หัวเราะเยาะ... คิดว่าลิงก์แค่ขี้โม้

“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ลิงก์นี่มันหลงตัวเองชะมัด!”

ในห้องล็อกเกอร์ นักมวยผิวดำร่างยักษ์ทรงผมเดรดล็อกหัวเราะร่า “รอบที่แล้วเจอกับ โจนส์ ฟลอเรส ยังเกือบรากเลือดเลย... ฝีมือก็งั้น ๆ ดีกว่าโจนส์นิดเดียว ทำมาคุยว่าจะไล่บี้พวกเรา? ฝันไปเถอะ!”

“อย่าประมาทน่า... หมัดมันหนักจริงนะ สถิติน็อกรวด 14 ไฟต์ ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนนะเว้ย” เพื่อนเตือน

“โอ๊ยยย... มันก็เก่งแหละ แต่ไม่ได้เก่งกว่าพวกเราหรอก! โจนส์ ฟลอเรส ที่ว่าแน่ ยังแพ้ฉัน แพ้ แอนดรเซย์ ฟอนฟารา แพ้ อังเดร เบอร์โต มาแล้ว... ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลิงก์จะเอาชนะพวกตัวท็อปอย่างเบอร์โตได้... ยิ่งเรื่องน็อกเอาต์ยิ่งเป็นไปไม่ได้!”

ทุกคนฟังแล้วก็เออออห่อหมก...

จริงด้วย... รอบที่แล้วลิงก์หืดจับแทบตายกว่าจะผ่านโจนส์มาได้ รอบนี้ระดับประเทศ คู่แข่งโหดกว่าโจนส์ทั้งนั้น จะมาน็อกง่าย ๆ ได้ไง? แถมข่าววงในบอกว่าลิงก์โดนนักข่าวต้อนจนจนมุมเลยต้องโม้แก้เก้อ... แสดงว่าไม่ได้มั่นใจอะไรหรอก แผนมั่วซั่วหน้างานชัด ๆ

สรุปคือ... ลิงก์น่ารำคาญ แต่ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

การแข่งขันกำลังจะเริ่ม... ทุกคนแยกย้ายไปเตรียมตัว ลิงก์สวมนวมเสร็จสิ้น... ก้าวเท้าขึ้นสู่สังเวียนด้วยความมุ่งมั่น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน