บทที่ 22 สู่สังเวียนรอบชิงแชมป์

บทที่ 22 สู่สังเวียนรอบชิงแชมป์

ชายหาดปาล์มบีช... ท้องฟ้าสีคราม ทะเลกว้างใหญ่ หาดทรายขาวละเอียด ดงปาล์มพริ้วไหว และสาว ๆ ในชุดบิกินีเล่นวอลเลย์บอล... สวรรค์ชัด ๆ

รู้สึกดีชะมัดที่ได้กลับบ้าน

ลิงก์เดินทอดน่องริมหาด ขับสปีดโบ๊ตตรวจตราน่านน้ำหน้าบ้าน พอไม่เห็นความผิดปกติ ก็ถึงเวลากลับเข้าสู่โหมดการแข่งขัน

รอบชิงแชมป์ Golden Gloves ระดับประเทศจัดขึ้นที่ไมอามี ในฐานะเจ้าถิ่น เขาเลยไม่ต้องรีบเดินทาง มีเวลาพักผ่อนสองวันเต็ม ๆ

แต่จะให้พักจริง ๆ คงยาก...

คู่แข่งในรอบชิงมาจาก 4 ภูมิภาค ภูมิภาคละ 5 คน รวมเป็น 20 คนในแต่ละรุ่นน้ำหนัก

ทุกคนคือ ‘ผู้ชนะ’ จากโซนของตัวเอง ดีกรีไม่ธรรมดา ทั้งแชมป์เยาวชนแห่งชาติ, แชมป์ U19, เหรียญทองแพนอเมริกันเกมส์, ตัวเต็งโอลิมปิก... เสือสิงห์กระทิงแรดทั้งนั้น

ความยากคนละเรื่องกับระดับภูมิภาคเลย

เพื่อคว้าแชมป์และสัญญา 100 ล้าน (ในฝัน) เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด... กันไว้ดีกว่าแก้

“ลิงก์! ลิงก์! ออกมานี่เร็ว!”

ในร้านดำน้ำเบเกอร์ ลิงก์กำลังนั่งหน้าเครียด ดูวิดีโอบันทึกการชกของ ‘อังเดร เบอร์โต’  แบบเฟรมต่อเฟรม

หมอนี่คือแชมป์เยาวชนแห่งชาติ U19 และแชมป์สมัครเล่นแห่งชาติเมื่อปีก่อน... เป็นมวยครบเครื่อง  พลังเยอะ คล่องแคล่ว เทคนิคแพรวพราว ประสบการณ์โชกโชน... เคี้ยวยากสุด ๆ

เวสต์แนะนำให้ศึกษาเทปการชกของเบอร์โตให้ละเอียด จะได้รู้ทางหนีทีไล่เผื่อต้องเจอกัน

ดูสไตล์การชก... เป็นมวยเทคนิคหรือไฟเตอร์? รุกหรือรับ? ดูคอมโบหมัด... ชอบออกหมัดตรง-แย็บ-แย็บ หรือ แย็บ-ตรง-แย็บ? ดูการยืน... ถนัดขวา  หรือซ้าย ? และที่สำคัญ... มีท่าไม้ตายอะไรไหม?

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง... เขาเชื่อว่าป่านนี้คู่แข่งก็คงกำลังนั่งดูเทปของเขา หัวหมุนกับการหาวิธีแก้ทาง ‘หมัดเหวี่ยงกลับ’ และพลังน็อกเอาต์ของเขาอยู่เหมือนกัน

“ลิงก์!! ออกมาเร็วเข้า! พวกเรามีของขวัญจะให้!”

เสียงเจมส์, แดเนียล และไมเคิล (เจ้าของร้านเซิร์ฟบอร์ด) ตะโกนเรียกหน้าร้าน

“ของขวัญ?”

ลิงก์เลิกคิ้วแปลกใจ... สามหน่อนี้เนี่ยนะจะมีของขวัญให้? เขาแอบตื่นเต้นเล็กน้อย วางสมุดจดลงแล้วเดินออกไปหน้าร้าน

“แต่น แตน แต๊น!!!”

ทันทีที่เขาโผล่หน้าออกไป สามหนุ่มก็ตะโกนลั่น พร้อมสะบัดผ้าคลุมสีทองอร่ามให้คลี่ออก... แสงแดดไมอามีกระทบผ้าสีทองจนแสบตา

ลิงก์ยกมือบังแดด...

ผ้าคลุมชิฟฟอนยาวสามเมตร งานตัดเย็บเกรดเสินเจิ้น... แต่จุดพีคคือ ‘ตัวหนังสือ’ บนผ้าคลุม

บรรทัดแรก: ‘Baker Diving Gear... พาคุณดำดิ่งสู่โลกใต้น้ำ’ บรรทัดสอง: ‘Daniel Hot Dogs... ตอบสนองทุกจินตนาการเรื่องฮอตด็อก’ ถัดลงมา... โลโก้ร้านเซิร์ฟบอร์ดไมเคิล, ร้านบาร์บีคิวเม็กซิกัน, ร้านไอศกรีมลินน่า... รวมกว่าสิบร้าน!

ลิงก์หรี่ตาลง... ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มทำงาน

“พวกนาย... คิดจะทำอะไร?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ลิงก์! นี่คือ ‘เสื้อคลุมออกศึก’  ที่พวกเราเตรียมไว้ให้! ใส่มันเดินเข้าสนาม รับรองนายจะเป็นจุดเด่นที่สุดในงาน! เป็นไง... เจ๋งไหม?”

แดเนียลสะบัดผ้าคลุมโชว์ ยิ้มหน้าบานหวังคำชม

“ลิงก์! โคตรเท่เลยใช่ไหมล่ะ?!” ไมเคิลตะโกนเชียร์

“ทำไมมีโฆษณาเต็มไปหมดเลยวะ?”

ลิงก์หน้าทะมึน

“แหม... วันแข่งนักข่าวต้องรุมสัมภาษณ์นายตรึม เราก็ถือโอกาสโฆษณาแฝงซะเลย นี่เขาเรียกว่าการใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่าไง!”

“ใช่ลิงก์... พื้นที่บนผ้าคลุมมันว่างเปล่า ใส่โฆษณาลงไปก็ไม่หนักหนาอะไร แถมดูมีเอกลักษณ์ดีออก... ว่าไหม?”

“......”

ลิงก์อ้าปากจะด่า แต่ดูสภาพแล้วด่าไปก็เปลืองน้ำลาย... เขาหันหลังเดินกลับเข้าร้านไปดูวิดีโอต่อเงียบ ๆ

ศึก Golden Gloves รอบชิงแชมป์ระดับประเทศ 2008... จัดขึ้นที่ American Airlines Arena ใจกลางไมอามี

เดิมทีนี่คือรังเหย้าของ Miami Heat แต่ปีนี้ทีมฟอร์มห่วยแตก ชาคิล โอ’นีล โดนเทรดไปซันส์ ทีมแทงค์ซีซั่นจนหลุดเพลย์ออฟ... สนามเลยว่างมาให้นักมวยเช่า

เทียบกับ Hard Rock Stadium ที่จัดคอนเสิร์ต สนามนี้เล็กกว่า แต่เหมาะกับมวยมากกว่า

ยอดจองตั๋วล่วงหน้าวันแรก 3,024 ใบ... วันชิงชนะเลิศ 7,320 ใบ... คาดว่าวันแรกคนดูน่าจะแตะ 12,000 คน (70% ของความจุ) ส่วนวันชิง... ถ้า ‘ลิงก์ เบเกอร์’ ลูกหลานชาวไมอามีเข้าชิงได้ สนามแตกแน่นอน

วันแข่งขัน...

ลิงก์เดินทางมาถึงสนาม... ในชุดคลุมสีทองอร่าม (ที่จำใจใส่) ทันทีที่เขาเดินออกจากอุโมงค์... เพลง “Eye Of The Tiger” จากหนัง Rocky III ก็กระหึ่มขึ้น

Risin' up, back on the street Did my time, took my chances...

วินาทีนั้น... ลิงก์ปรากฏตัว

แสงไฟสปอตไลต์สาดส่อง... ชุดคลุมสีทองสะท้อนแสงวิบวับ แยงตาคนดูจนต้องหยีตา สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา... เด่นที่สุดในสนามสมความตั้งใจ (ของเพื่อน)

“ว้าว! นั่นลิงก์!”

“ชุดคลุมโคตรเท่!”

เสียงฮือฮาดังจากอัฒจันทร์

ลิงก์ยิ้มแห้ง ๆ โบกมือทักทายแฟน ๆ

“ลิงก์!!”

เจ้าอ้วนเจมส์ตะโกนลั่นจากอัฒจันทร์

“แชมป์เปี้ยน!!”

ข้าง ๆ เจมส์คือกองเชียร์เฉพาะกิจกว่า 200 ชีวิต สวมเสื้อยืดสีเหลือง ถือโปสเตอร์ลิงก์ ลุกขึ้นยืนทำเวฟ  กันอย่างพร้อมเพรียง (แบบเว่อร์วัง)

“ลิงก์!”

“แชมป์เปี้ยน!”

เจมส์กับแดเนียลรับบทเชียร์ลีดเดอร์ นำทีมพ่อค้าแม่ขายย่าน Boardwalk มาเชียร์เพื่อนบ้าน เห็นความทุ่มเทขนาดนี้ ลิงก์เลยจำใจต้องใส่ชุดคลุมป้ายโฆษณาเดินโชว์ตัวให้คุ้มค่าจ้างหน่อย

“คุณลิงก์ครับ! ขอสัมภาษณ์หน่อยครับ!”

กองทัพนักข่าวกรูเข้ามาขวางทาง

“เชิญครับ!” ลิงก์ผายมือ

“ผมจาก Miami Business TV ครับ... ทำไมคุณถึงใส่ชุดคลุมสีทองครับ? มีความหมายพิเศษอะไรไหม?”

“ครับ... นี่เป็นของขวัญจากเพื่อน ๆ ว่ากันว่าเป็นชุดเกราะทองคำที่เทพสงคราม ‘อคิลลีส’ เคยใส่บุกยมโลก... สื่อถึงความกล้าหาญและพละกำลังครับ... เท่ไหมครับ?”

ลิงก์สะบัดผ้าคลุมโชว์ (แถสีข้างถลอก) นักข่าวหัวเราะชอบใจ

“คุณเบเกอร์... เป้าหมายของคุณยังคงเป็นแชมป์เหมือนเดิมไหมครับ?” นักข่าวสาวละตินถาม

“แน่นอนครับ เป้าหมายผมมีอย่างเดียวคือแชมป์ ไม่เปลี่ยนแปลง... ฝากแฟน ๆ ช่วยเชียร์ด้วยนะครับ เราจะชนะไปด้วยกัน!” ลิงก์กำหมัดตอบเสียงหนักแน่น

“อีกคำถามครับ... รอบที่ผ่าน ๆ มาคุณชนะน็อกรวด รอบนี้จะยังเน้นน็อกเอาต์เหมือนเดิมไหมครับ?”

ลิงก์นิ่งคิด... คำถามนี้ตอบยาก ใจจริงอยากน็อกให้หมด แต่รอบนี้เสือสิงห์ทั้งนั้น ขืนบ้าจี้จะน็อกอย่างเดียวอาจพลาดท่าเสียแชมป์ได้

“ผมจะเน้นผลการแข่งขันเป็นหลักครับ ถ้าน็อกได้ก็น็อก แต่ Golden Gloves รอบนี้รวมยอดฝีมือไว้เพียบ ประมาทไม่ได้... เพื่อความชัวร์ เป้าหมายผมคือถ้วยแชมป์ครับ ส่วนเรื่องน็อกเอาต์ถือเป็นกำไร” ลิงก์ตอบแบบเซฟ ๆ

“มิสเตอร์ลิงก์ เบเกอร์!”

นักข่าวผิวเข้มรูปร่างผอมแห้งเบียดตัวเข้ามาถามเสียงแหลม “แสดงว่าคุณไม่มั่นใจว่าจะชนะน็อกได้ใช่ไหมครับ? เลยเปลี่ยนคำพูดโค้งสุดท้ายแบบนี้?”

ลิงก์ปรายตามอง... แล้วตอบเรียบ ๆ “ผมมั่นใจครับ... แต่เสน่ห์ของกีฬาคือความไม่แน่นอน ผมย้ำอีกครั้ง เป้าหมายผมคือแชมป์ ไม่ใช่สถิติ KO... การหมกมุ่นกับ KO มากไปมันไร้สาระ”

“แหม... ไม่มั่นใจก็ยอมรับเถอะครับ” นักข่าวผอมแห้งจี้ไม่ปล่อย “รอบชิงภูมิภาคคุณก็เกือบแย่ ต้องยื้อถึง 9 ยกกว่าจะน็อกโจนส์ได้... พอเจอของแข็งกว่าเดิมในระดับประเทศ คุณเลยกลัวแพ้ ไม่กล้าน็อกแล้วใช่ไหมล่ะ? อย่าเลี่ยงคำถามสิครับ!”

“ลิงก์... ตกลงคุณไม่มั่นใจเหรอครับ?” นักข่าวคนอื่นเริ่มผสมโรง

ลิงก์ถูกรุมล้อมด้วยไมโครโฟนและสายตากดดันนับสิบคู่... เขากวาดตามองด้วยสายตาเย็นเยียบ... ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

“ผมมั่นใจเต็มร้อยครับ... มั่นใจมากพอที่จะประกาศตรงนี้เลยว่า ผมจะชนะน็อกทุกแมตช์จนคว้าแชมป์!... คอยดูได้เลย!”

ฮือฮา!!!

วงนักข่าวแตกตื่น “คุณลิงก์! หมายความว่าจะ KO รวดเหมือนเดิมเหรอครับ?!”

“รวมถึงแชมป์เก่า อังเดร เบอร์โต ด้วยเหรอครับ?!”

“คุณลิงก์!!”

ลิงก์โบกมือปัดไมค์ที่แทบจะทิ่มรูจมูก แหวกวงล้อมเดินเข้าสนามอย่างมาดมั่น ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้สื่อพาดหัวข่าวเล่น

“เหอะ... จะน็อก อังเดร เบอร์โต เนี่ยนะ?”

นักข่าวผอมแห้งยักไหล่ ยิ้มเยาะไล่หลัง “ไอ้หนูเอ๊ย... ยังอ่อนหัดนักนะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน