บทที่ 21 ผมจะกอบกู้วงการมวย

บทที่ 21 ผมจะกอบกู้วงการมวย

“เท่าไหร่นะ?!!”

มาริโอตาถลน จ้องลิงก์แทบทะลุ “ร้อยล้านดอลลาร์?! นายบ้าไปแล้วเหรอลิงก์?! มิสเตอร์ดูวัลอุตส่าห์มาคุยดี ๆ นายดันเรียกราคาขูดรีดแบบนี้เนี่ยนะ?! เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว! เอาจริง ๆ สิเว้ย! ได้ข่าวว่ามิสเตอร์ดูวัลมีแชมป์โลกในสังกัดตั้งเป็นสิบคนนะเว้ย เขาไม่ว่างมาฟังนายเพ้อเจ้อหรอกนะ!”

“ร้อยล้านดอลลาร์?”

แม้แต่เวสต์กับเรกจี้ที่แกล้งหลับอยู่ยังลืมตาโพลง หูผึ่งขึ้นมาทันที เงินนี่มันดีจริง ๆ... ได้ยินแล้วสดชื่นหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

“ลิงก์... หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์เนี่ยนะ?”

รอยยิ้มผู้ดีของฟรังโก้ ดูวัล เริ่มเจื่อนลง กลายเป็นยิ้มแห้ง ๆ เหมือนกินยาขม คำพูดของลิงก์เหมือนเข็มทิ่มแทงถุงน้ำดี ทำเอาขมคอไปหมด

ถ้าแฟนคลับฟรังโก้มาเห็นสีหน้าบอสตอนนี้ คงรุมด่าลิงก์เปิงแน่ที่กล้าทำกับผู้ดีตีนแดงแบบนี้

ลิงก์ปรายตามองมาริโออย่างเอือมระอา... ไอ้หมอนี่มันไร้ศักดิ์ศรีชะมัด ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเลียแข้งเลียขาฟรังโก้ เพียงเพื่อหวังให้เขาชายตามอง หารู้ไม่ว่าฝีมืออย่างแก แค่เป็นเป้าซ้อมให้แชมป์โลกเขายังไม่เอาเลย

ลิงก์ยิ้มบาง ๆ เช็ดปากด้วยทิชชูชาแนลอย่างใจเย็น

“มิสเตอร์ดูวัล... คุณคิดว่า 100 ล้านมันเยอะเหรอครับ? หรือคิดว่าผมมีค่าไม่ถึง 100 ล้าน?”

“มันต้องถามด้วยเหรอลิงก์?! นายไม่ดูเงาหัวตัวเองบ้างวะ? ชนะสมัครเล่นมาไม่กี่นัด ยังไม่มีเข็มขัดแชมป์โลกสักเส้น กล้าดียังไงมาเรียก 100 ล้าน?!” มาริโอทำหน้าที่กระบอกเสียงชั้นดี โวยวายแทนเจ้านายอย่างขยันขันแข็ง ราวกับเป็นตัวแทนแห่งดวงจันทร์มาลงทัณฑ์คนหน้าเงิน

ลิงก์หันไปยิ้มให้ฟรังโก้ “มิสเตอร์ดูวัล... คุณก็คิดแบบนั้นเหรอครับ?”

“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้...”

“หุบปากซะมาริโอ!!”

ลิงก์ตวาดเสียงเย็น

“มาริโอ! ไปนั่งตรงโน้นไป! ผู้ใหญ่เขาจะคุยกัน!” เวสต์ดุเสียงเข้ม

มาริโอหน้าจ๋อย เลียปากแผล็บ ๆ ยิ้มแหยให้ฟรังโก้ แล้วขยับตูดไปนั่งฝั่งตรงข้าม แต่ยังยืดคอยาวเป็นยีราฟแอบฟังตาแป๋ว

ลิงก์หันกลับมาจ้องตาฟรังโก้ “ว่าไงครับมิสเตอร์ดูวัล... คุณคิดว่าผมไม่คุ้ม 100 ล้านเหรอ?”

ฟรังโก้มีนิสัยเวลาใช้ความคิดจะก้มหน้าเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดเป็นร่องลึก พอกลับมาเงยหน้า ร่องนั้นก็หายไป

“ลิงก์... คุณเก่งมาก หน้าตาดี มูลค่าทางการตลาดสูง แต่คุณยังเป็นแค่หน้าใหม่... 100 ล้านดอลลาร์เนี่ย ต่อให้อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ ตอนเดบิวต์มา 5 ปี ได้แชมป์ WBA แล้ว ก็ยังไม่กล้ายื่นข้อเสนอขนาดนี้กับพ่อผมเลยนะ”

ลิงก์สังเกตเห็นแววตาเคารพยามฟรังโก้เอ่ยถึงพ่อ ‘ลู ดูวัล’ เขายิ้มแล้วเอ่ยต่อ

“มิสเตอร์ดูวัล... ที่คุณยอมมาคุยกับผมก่อนที่ผมจะเป็นแชมป์โลก เพราะคุณเห็น ‘ศักยภาพ’ ของผม... มันก็เหมือนนักลงทุนวอลล์สตรีทที่กว้านซื้อหุ้นบริษัทเล็ก ๆ ที่มีแววรุ่งก่อนเข้าตลาดหลักทรัพย์นั่นแหละ

ในฐานะนักลงทุน... ถ้าปี 1980 มีคนเสนอขายหุ้น Microsoft 20% ให้คุณในราคา 100 ล้านดอลลาร์ คุณจะซื้อไหม? ปี 1985... หุ้น Apple 80% ราคา 1 พันล้านดอลลาร์ คุณจะเอาไหม? ปี 2003... หุ้น Google 30% ราคา 100 ล้านดอลลาร์ คุณจะสนไหม?

ตอนนี้ผมเสนอขายสัญญาของผมในราคา 100 ล้านดอลลาร์... แต่คุณกลับลังเล ทำไมล่ะครับ?”

มาริโอกับเรกจี้ฟังแล้วตาค้าง... ถ้าเป็นพวกเขา มีเงินและย้อนเวลาได้ ใครจะไม่ซื้อวะ? ลงทุนร้อยล้านกำไรแสนล้าน มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่เอา

แต่เดี๋ยวนะ... ลิงก์เอาตัวเองไปเทียบกับไมโครซอฟท์ แอปเปิล กูเกิล เนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว! บริษัทพวกนั้นมันระดับโลก ส่วนนายมันแค่นักมวย! จะเอาอะไรไปเทียบ?! มาริโอกลอกตามองบน... สมองลิงก์คงโดนน้ำทะเลกัดจนเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ

ฟรังโก้อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะฝืนยิ้มขมขื่นออกมาอีกครั้ง ผายมืออย่างจนใจ

“ลิงก์... มูลค่าคุณสูงจริง แต่ 100 ล้านมันเกินงบเราไปไกลโข... เอาเป็น 10 ล้านดอลลาร์ไหม?”

“สิบ... สิบล้าน?!!”

มาริโอตาถลนแทบหลุดจากเบ้า มองฟรังโก้เหมือนเห็นผี... ท่านประธานครับ ท่านก็ติดเชื้อบ้าจากไอ้ลิงก์มันไปด้วยเหรอครับ?!

เวสต์กับเรกจี้ก็มองลิงก์ตาค้าง... ข้อเสนอ 10 ล้าน! สำหรับเด็กใหม่นี่มันมหาศาลบ้าคลั่ง! ลิงก์จะทำหน้ายังไง? ตกใจ? ดีใจ? หรือกรี๊ดสลบ?

ลิงก์โบกมืออย่างใจเย็น

“ถ้าเป็นปี 1980... บิล เกตส์ นั่งตรงข้ามคุณบนรถไฟขบวนนี้ เสนอขายหุ้นให้คุณ แต่คุณไม่มีความทรงจำจากอนาคต คุณก็คงปฏิเสธ ปี 1985... ตอนจ็อบส์โดนไล่ออก แอปเปิลเละเทะ คุณก็คงไม่กล้าซื้อ ปี 2003... กูเกิลเพิ่งตั้งไข่ คุณก็คงเมิน

ไม่ใช่เพราะคุณตาถั่ว... แต่เพราะคุณไม่ได้ศึกษา ‘มูลค่าที่แท้จริง’ ของสิ่งเหล่านี้อย่างถ่องแท้ คุณไม่รู้ว่าอนาคตมันจะยิ่งใหญ่แค่ไหน... เหมือนที่คุณไม่รู้ว่าผมจะไปได้ไกลแค่ไหน

ถ้าทีมประเมินของคุณมองว่า อนาคตผมจะเป็นได้แค่แชมป์โลกแบบ ‘อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์’... ก็ไม่ต้องเซ็นผมหรอกครับ เพราะมูลค่าของผมมันมากกว่านั้นเยอะ”

“แค่... แค่โฮลีฟิลด์เนี่ยนะ?!”

มาริโออ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะกระชากคอเสื้อลิงก์มาเขย่า โฮลีฟิลด์คือตำนาน! แชมป์เฮฟวี่เวต 4 สมัย! รองจากอาลีคนเดียว! เป็นได้แค่โฮลีฟิลด์คือนิพพานของนักมวยแล้วโว้ย! ไอ้บ้านี่กล้าใช้คำว่า ‘แค่’ กับพระเจ้า?!

“คนบ้า... คนบ้าชัด ๆ...” มาริโอพึมพำกับเพดานรถไฟ

ฟรังโก้มองลิงก์ด้วยสายตาแปลก ๆ ไอ้หนุ่มนี่หลงระเริงไปไกลแล้ว ชนะมวยสมัครเล่นไม่กี่นัด คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า ไม่เห็นโฮลีฟิลด์อยู่ในสายตา เขาฝืนยิ้ม ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ (แต่แฝงความเหนื่อยใจ)

“งั้นลิงก์... ช่วยบอกแผนการในอนาคต หรือสิ่งที่คุณคิดว่ามีค่าที่สุดในตัวคุณให้ผมฟังหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิครับ!”

ลิงก์ยิ้มมุมปาก... ถ้าแค่โม้ว่าจะเก่งกว่าโฮลีฟิลด์ ใคร ๆ ก็หาว่าขี้โม้ เขาชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้บนโต๊ะ

“ตั้งแต่ศตวรรษก่อน... รุ่น Heavyweight (เฮฟวี่เวต) คือบ่อเงินบ่อทองของวงการมวย แต่ช่วงหลัง ๆ มานี้... มันซบเซา โดยเฉพาะในตลาดอเมริกาเหนือ เพราะไม่มีซูเปอร์สตาร์เฮฟวี่เวตที่โดดเด่น... ตลาดเลยโดนพวกรุ่นเล็กอย่างเมย์เวทเธอร์, ปาเกียว, เดอ ลา โฮยา แย่งซีนไปหมด

ทำไม? เพราะหาคนมาแทนที่โฟร์แมน, ไทสัน, โฮลีฟิลด์ ไม่ได้ไงล่ะ คนดูเริ่มเบื่อ... ไม่มีใครยอมจ่ายเงินดูยักษ์ชนยักษ์ที่น่าเบื่อ

แต่ถ้าตอนนี้... มีใครสักคนที่สามารถรวบแชมป์เฮฟวี่เวต 4 สถาบันหลักได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด และกอบกู้ความยิ่งใหญ่ของรุ่นยักษ์กลับมาได้... คุณจะยอมจ่าย 100 ล้านดอลลาร์เพื่อเซ็นสัญญาเขาไหม?

ผมเชื่อว่าคุณยอมแน่ เพราะคน ๆ นั้นจะทำเงินให้บริษัทคุณเป็นหมื่นล้านแสนล้าน... 100 ล้านกลายเป็นเศษเงินไปเลย และผม... คือคน ๆ นั้น”

ลิงก์ยกมือห้ามฟรังโก้ที่กำลังจะอ้าปากแย้ง

“และอีกอย่าง... ตั้งแต่ยุค 40s-50s เป็นต้นมา ตำนานอย่าง อาลี, ไทสัน, โฮลีฟิลด์, เมย์เวทเธอร์, รอย โจนส์... ล้วนเป็น ‘คนผิวสี’ การปรากฏตัวของผม... จะทำลายแพทเทิร์นนี้ ผมจะรวบแชมป์ 5 รุ่นน้ำหนัก 4 สถาบันหลัก... เป็นราชันที่แท้จริง โฮลีฟิลด์จะเอาอะไรมาเทียบกับผม?”

ลิงก์จ้องตาฟรังโก้เขม็ง

“วงการมวยกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งประวัติศาสตร์... และผมคือคนที่จะเปลี่ยนมัน 100 ล้านดอลลาร์! มิสเตอร์ดูวัล... นี่ผมลดให้ในฐานะมิตรภาพและเคารพลู ดูวัล นะครับ... คิดว่าแพงไปไหม?”

ฟรังโก้หยิบทิชชูมาซับเหงื่อที่หน้าผาก... ถ้าเมื่อกี้ลิงก์แค่หยิ่งยโส... คำพูดนี้คือฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางกบาล

‘กอบกู้ตลาดเฮฟวี่เวต... ปฏิวัติวงการมวยอเมริกาเหนือ’ คำพูดระดับนี้... แม้แต่อาลีหรือไทสันยังไม่กล้าพูด แล้วเด็กเมื่อวานซืนอย่างมันกล้าดียังไง?

แต่พอลองตรองดู... มันก็มีความเป็นไปได้ วงการมวยตอนนี้ขาดแคลนสตาร์รุ่นยักษ์จริง ๆ พวกแชมป์ปัจจุบันก็งั้น ๆ ไม่ดึงดูด ถ้ามีใครสักคนทำได้จริง... มูลค่ามันมหาศาลจนประเมินไม่ได้ ยิ่งถ้าเป็นคนผิวขาว หน้าตาดี... มูลค่ายิ่งทวีคูณ

100 ล้าน... ไม่แพงเลยถ้าทำได้จริง

แต่ปัญหาคือ... คน ๆ นั้นคือลิงก์จริงเหรอ? มันเพิ่งเดบิวต์มา 10 วัน! เป็นทารกในวงการ! ใครจะการันตีได้ว่ามันจะไม่ดับกลางทาง? การลงทุนกับ ‘คน’ ความเสี่ยงมันสูงลิบลิ่ว... ต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาล

“ตั้งแต่โบราณกาล... คนที่ได้กินเค้กชิ้นใหญ่ที่สุด คือคนที่กล้าเสี่ยงที่สุด มิสเตอร์ดูวัล... แม้คำพูดผมจะดูบ้าบอ แต่ผมจะพิสูจน์ด้วยกำปั้นว่าผมไม่ได้ดีแต่ปาก

คุณมีทางเลือก... จะเป็นแค่คนดูที่คอยปรบมือ (หรือเสียดาย) ให้กับความสำเร็จของผมในอนาคต หรือจะวางเดิมพันตั้งแต่ตอนนี้ เป็นพาร์ตเนอร์กับผม แล้วเรามาแบ่งเค้กก้อนโตด้วยกัน ...เลือกเอาครับ”

ลิงก์หยิบส้มลูกหนึ่งยื่นให้ฟรังโก้

ฟรังโก้มองส้มในมือ... นิ่งเงียบ คิ้วขมวดเป็นปม มาริโอมองลิงก์ตาค้าง... ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่รู้สึกว่าลิงก์มันพูดจาเหมือนคนบ้าที่น่าเลื่อมใสยังไงชอบกล ที่งงกว่าคือ... ทำไมระดับมิสเตอร์ดูวัลถึงนั่งฟังมันพล่ามอย่างตั้งใจแทนที่จะตบกะโหลกมันวะ?!

โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง?

รถไฟเทียบชานชาลาสถานีไมอามี ลิงก์ปลุกเวสต์ที่เผลอหลับ (อีกแล้ว) เก็บข้าวของเตรียมลงรถ

“มิสเตอร์ลิงก์ เบเกอร์... ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมาก เราจะนำไปพิจารณาอย่างจริงจัง... โชคดีในรอบชิงระดับประเทศครับ!”

ฟรังโก้ยื่นมือมาจับ

“ขอบคุณครับ!”

ลิงก์ยิ้มรับ

“ลิงก์ออกมาแล้ว!”

ทันทีที่ลิงก์ก้าวเท้าออกจากสถานี กองทัพนักข่าวหลายสิบชีวิตก็กรูเข้ามา Miami Commercial TV, Miami Tribune, USA Express, Beach Pictorial... มากันให้พรึ่บ

สื่อก็เหมือนแฟนคลับ... ต้องดูแลให้ดี เป้าหมายของลิงก์คือซูเปอร์สตาร์ การดีลกับสื่อคือทักษะจำเป็น แม้จะน่ารำคาญบ้าง แต่ผลประโยชน์ที่ได้มันคุ้มค่า

ลิงก์ยืนให้สัมภาษณ์หน้าสถานีกว่าสิบนาที ตอบคำถามเรื่องการแข่งและเรื่องส่วนตัวอย่างฉะฉาน จนนักข่าวพอใจถึงยอมปล่อยตัว

“เฮ้! ลิงก์! ทางนี้!”

ฝั่งตรงข้ามถนน... เจ้าอ้วนเจมส์ขี่มอเตอร์ไซค์คันจิ๋วโบกมือหยอย ๆ

ลิงก์ร่ำลาพวกเวสต์ ข้ามถนนไปหาเพื่อนซี้ เขามอง Honda Rebel คันจิ๋วใต้ตูดเจมส์ แล้วชี้หน้าบ่นอุบ

“ฉันกลับมาในฐานะวีรบุรุษผู้กอบกู้ชื่อเสียงไมอามี... นายเอารถกระป๋องนี่มารับฉันเนี่ยนะ?”

“กระป๋องอะไรวะ? ก็มีแค่นี้จะให้เอาอะไรมารับ? กลัวนั่งไม่ได้เหรอ? เออน่า เดี๋ยวฉันเขยิบให้”

เจมส์ขยับพุงไปข้างหน้า รถมอเตอร์ไซค์ส่งเสียงร้องเอี๊ยดอ๊าดน่าสงสาร

ลิงก์กุมขมับ... เมื่อกี้บนรถไฟเพิ่งเจรจาธุรกิจร้อยล้านดอลลาร์ รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าพ่อวอลล์สตรีท พอลงรถมา... ต้องซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บุโรทั่งกลับบ้าน สภาพ... เหมือนตื่นจากฝันกลางวันชัด ๆ

เอาเถอะ... ยังไม่มีสปอร์ตคาร์ก็ทน ๆ ไปก่อน บ่นไปก็ไม่ได้ขับเฟอร์รารี่อยู่ดี

ลิงก์ก้าวขายาว ๆ ขึ้นคร่อมซ้อนท้าย... รถยุบฮวบลงไปเกือบติดพื้น

บรื้นน... แครก ๆ ๆ...

เจมส์บิดคันเร่ง รถคันจิ๋วพ่นควันดำโขมง ค่อย ๆ คลานเข้าสู่กระแสจราจร

แชะ! แชะ! แชะ!

นักข่าวรัวชัตเตอร์เก็บภาพ ‘ว่าที่ราชันกำปั้นบนมอเตอร์ไซค์กระป๋อง’ กันรัว ๆ... ภาพนี้คงเป็นมีมในตำนานแน่ ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน