บทที่ 22 - เชลยศึกผู้โชคร้าย

บทที่ 22 - เชลยศึกผู้โชคร้าย

หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ

ผู้พันอ้วนอดนึกถึงสำนวนจีนคำนี้ขึ้นมาไม่ได้ น้ำตาแทบจะไหลพรากออกมาเป็นสายเลือด

ไอ้สถานที่บ้าบอนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ทำไมถึงมีแต่สัตว์เหนือสามัญระดับเทพเดินกันให้ว่อนแบบนี้

สิงโตยักษ์ตรงหน้านี้มีความสูงกว่า 2 เมตร ขนาดตัวใหญ่กว่าสิงโตทั่วไปถึงสองเท่า!

ที่น่าสยองยิ่งกว่าคือ เจ้านี่ยังดูเหมือนเป็นแค่ "ลูกสิงโต" เท่านั้น ขนสีขาวราวหิมะ ตามอุ้งเท้าและหน้าอกมีเกล็ดผลึกสีฟ้าใสดุจอัญมณีแซมอยู่ ดูองอาจและน่าเกรงขามสุดๆ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอสูรกายยักษ์อีกตัว ซานฉีทหารหนุ่มถึงกับช็อกตาค้างไปแล้ว

หรือว่าสัตว์ยักษ์พวกนี้คือเป้าหมายที่พวกเขาต้องมาจับกลับไป?

"ยิง... ยิงมัน..."

ผู้พันอ้วนออกคำสั่งเสียงสั่นงันงก

วินาทีนี้หนีไม่ทันแล้ว!

ภายใต้ความตายที่คืบคลานเข้ามา ซานฉีรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายควักปืนพกออกมา

แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้เหนี่ยวไก สิงโตขาวร่างยักษ์ในครรลองสายตาก็หายวับไปดื้อๆ!

พริบตาต่อมา ซานฉีก็สัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พัดวูบเข้าใส่หน้า

เจ้าสิงโตขาวมายืนประชิดรถจี๊ปแล้ว!

เร็วจนมองตามไม่ทัน!

ปัง!

แรงกระแทกมหาศาลซัดเข้าที่ด้านข้างรถจี๊ป ส่งผลให้รถที่กำลังแล่นอยู่ปลิวถลาออกไปด้านข้างไกลหลายเมตร

เหล่าหวังคนขับรีบกระทืบเบรกจนตัวโก่ง

รถจี๊ปที่เสียการควบคุมหมุนติ้วอยู่บนพื้นหิมะหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่ง

ผู้พันอ้วนที่หัวแตกเลือดอาบพยายามตะเกียกตะกายหนีออกจากซากรถ

แต่เพิ่งก้าวขาไม่ออกไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปเจอกับหัวสิงโตขนาดมหึมาและปากที่อ้ากว้างโชว์เขี้ยวขาววับ

ผลก็คือ ผู้พันอ้วนตัดสินใจสลบเหมือดไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

"หือ? แค่นี้ก็ร่วงแล้วเหรอ? ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง"

เห็นพี่มืดตัวอ้วนชิงสลบหนีความจริง เฉินโม่ถึงกับพูดไม่ออก

จิตใจเปราะบางขนาดนี้ ยังกล้าสะเออะมาล่าสัตว์เหนือสามัญบนทุ่งหิมะอีกเรอะ?

เมื่อเห็นสิงโตขาวร่างยักษ์เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เหล่าหวังคนขับที่ยังไม่ทันลงจากรถกับซานฉีทหารหนุ่มต่างก็ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว!

ซานฉีพยายามยื่นมือสั่นๆ ไปหยิบปืนที่ตกอยู่บนพื้น แต่เจ้าสิงโตยักษ์กลับใช้กรงเล็บเกี่ยวประตูรถเหวี่ยงกระเด็นหายไปในพริบตา จากนั้นก็ลากคอเสื้อทั้งสองคนเหวี่ยงลงไปกองบนพื้นหิมะราวกับจับลูกเจี๊ยบ

"โฮก!"

เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

เห็นมัจจุราชสีขาวเดินเข้ามาใกล้ ทั้งสองคนทำได้เพียงหลับตาปี๋รอความตายด้วยความสิ้นหวัง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ พวกเขารู้สึกเหมือนมีอุ้งเท้าสิงโตมาคลำๆ ตบๆ ตามตัว

ไม่นาน เฉินโม่ก็ค้นตัวพี่มืดทั้งสองคนจนเสร็จ

เขาไม่เจออาวุธอื่นเพิ่มเติม เจอแค่โทรศัพท์มือถือสองเครื่องในกระเป๋ากางเกง

"โฮก?" (ยี่ห้อฮัวเว่ยเหรอ?)

เฉินโม่เห็นโลโก้คุ้นตาบนมือถือสีดำสองเครื่องนั้นแล้วก็ชะงักไป

"หือ?"

เห็นสิงโตขาวแสดงสีหน้าท่าทางเหมือนมนุษย์ ทั้งสองคนก็ตระหนักได้ทันทีว่าอสูรกายตรงหน้ามีสติปัญญา

วินาทีถัดมา ทั้งคู่ก็ทรุดตัวลงกราบกรานขอชีวิต

"ท่านเทพสิงโตไว้ชีวิตด้วย!"

"ท่านสิงโตน้ำแข็ง ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!"

ถึงจะไม่แน่ใจว่าสิงโตยักษ์ตัวนี้จะฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องไหม แต่มันน่าจะรับรู้ถึงแรงปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอันแรงกล้าของพวกเขาได้!

พวกเขา... ไม่อยากตาย!

ได้ยินเสียงร้องขอชีวิตเป็นภาษาที่คุ้นเคย เฉินโม่ทำหน้าประหลาด

ให้ตายสิ! พวกนายไปเรียนมาจากไหนเนี่ย

พี่มืดสองคนนี้มันยังไงกัน นอกจากจะพูดภาษาตงเซี่ยได้ ใช้มือถือแบรนด์ตงเซี่ย แล้วยังรู้วิธีขอชีวิตแบบหนังจีนกำลังภายในอีก!

คิดแล้วเฉินโม่ก็ใช้กรงเล็บขีดเขียนอักษรภาษาจีนลงบนพื้นหิมะ

"เชื่อฟัง รอด"

เห็นสิงโตขาวเขียนหนังสือได้ ทั้งสองคนสมองตายไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกโพลงจนแทบถลน จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีด โลกทัศน์พังทลายไม่มีชิ้นดี

โลกใบนี้มันแฟนตาซีหลุดโลกไปถึงขั้นไหนแล้วเนี่ย!?

สิงโตป่าตื่นรู้พลังพิเศษ แล้วยังเรียนภาษาจีนได้ด้วยตัวเองเหรอ!

แต่นั่นก็เปรียบเสมือนแสงสว่างแห่งความหวังที่จุดประกายขึ้นในใจ

"ท่านราชาสิงโตอย่าฆ่าผมเลย ผมเชื่อฟังมากครับ! ท่านชี้ไปทางตะวันออก ผมจะไม่กล้าเดินไปทางตะวันตกเด็ดขาด!"

"ขับรถ ตามมา"

เฉินโม่เขียนเพิ่มอีก 5 ตัวอักษร ตรงนี้ไม่ปลอดภัย เขาต้องพาพวกนี้กลับไปที่ฝูงก่อน

"จี๊ด~"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงร้องเล็กแหลมดังขึ้นไม่ไกล

เฉินโม่หันขวับไปมอง ก็เจอกับหนูขาวตัวหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายตัวเฟอเร็ต

[หนูเกล็ดน้ำแข็ง]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นต่ำ]

[ความอึด: 2]

[ความเร็ว: 11]

[พละกำลัง: 1]

[จิตวิญญาณ: 14]

[พลังการต่อสู้โดยรวม: 12]

แค่คิด ข้อมูลของเจ้าหนูขาวก็ปรากฏขึ้น

นี่น่าจะเป็นสัตว์เหนือสามัญที่มีพลังต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินที่สุดเท่าที่เฉินโม่เคยเจอมาเลย

แถมค่าสถานะของเจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งนี่ยังหนักไปทางใดทางหนึ่งสุดโต่ง ความเร็วกับจิตวิญญาณถือว่าใช้ได้ แต่ความอึดกับพละกำลังนี่น้อยจนน่าสงสาร

"จี๊ดๆๆ!"

เจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งร้องเจี๊ยกจ๊ากไม่หยุด แววตาดูหวาดหวั่น อุ้งเท้าเล็กๆ โบกไม้โบกมือไปมา

ชัดเจนว่าเจ้านี่คือหนูตัวเดียวกับที่โดนหน่วยล่าสังหารจับได้ก่อนหน้านี้

มันถูกขังอยู่ในกรงท้ายรถบรรทุก ความจริงมันฟื้นนานแล้วแต่แกล้งสลบ

พอกรงขังโดนแมงมุมน้ำแข็งเวหาผ่าครึ่งพร้อมรถ มันเลยสบโอกาสหนีออกมาได้

มันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาจนทันเห็นฉากที่เฉินโม่ตบรถจี๊ปคว่ำพอดี

วินาทีที่เห็นสิงโตน้ำแข็งตัวนี้ ความคิดที่จะฝากเนื้อฝากตัวก็ผุดขึ้นมาในหัว

หลังจากมีสติปัญญา มันได้เห็นการฆ่าฟันกันเองของสัตว์เหนือสามัญมานับไม่ถ้วน

เพื่อความแข็งแกร่ง สัตว์เหนือสามัญต่างมองกันเป็นศัตรู เจอกันทีไรต้องซัดกันให้ตายไปข้าง

แม้แต่สัตว์กินพืชที่เคยเชื่องๆ ก็กลายเป็นพวกดุร้ายป่าเถื่อน

หนูขาวผู้น่าสงสารที่เกิดมาพร้อมสเตตัสสุดกาก ทำให้มันเป็นห่วงโซ่อาหารชั้นล่างสุดในหมู่สัตว์เหนือสามัญ

โดนไล่ฆ่าตลอด ถึงจะอาศัยความเร็วหนีรอดมาได้ทุกครั้ง

แต่มันรู้ดีว่า... มันต้องหาลูกพี่คุ้มกะลาหัว!

ความสามารถที่เจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งตื่นรู้มาคือ "สัมผัสเหนือสามัญ" ทำให้มันรับรู้ความแข็งแกร่งและปริมาณพลังปราณในตัวสัตว์อื่นได้คร่าวๆ

และเจ้าสิงโตน้ำแข็งตัวนี้ คือสัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่มันเคยเจอมา

แน่นอนว่าต้องยกเว้นเจ้าแมงมุมยักษ์นั่นไว้ตัวนึง มันไม่กล้าแม้แต่จะส่งกระแสจิตไปสัมผัสพลังของเจ้านั่นด้วยซ้ำ

แข็งแกร่ง หล่อเท่ น่าเกรงขาม พึ่งพาได้!

ส่วนจะโดนจับกินไหม... สิงโตหล่อขนาดนี้คงไม่ใจร้ายทำเรื่องแบบนั้นหรอกมั้ง?

อีกอย่างมันมั่นใจในฝีเท้าตัวเอง ถ้าพี่สิงโตจะกระโจนใส่ มันก็พร้อมโกยแน่บ!

เฉินโม่ฟังภาษาหนูไม่ออก แต่ก็พอจะเดาเจตนาของเจ้าตัวเล็กออก

เจ้านี่เหมือนจะมาขอสมัครเป็นลูกน้อง?

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีสัตว์เหนือสามัญมาขอสวามิภักดิ์เองถึงที่

ต้องบอกเลยว่า...

เจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งตัวนี้... ตาถึงจริงๆ~

แถมความสามารถ "สัมผัสเหนือสามัญ" ของมันก็ดูจะมีประโยชน์ไม่น้อย

"โฮก!" (ยินดีต้อนรับ! ต่อไปนี้แกชื่อ "เจ้าขาว" ก็แล้วกัน)

เฉินโม่ยื่นอุ้งเท้าหน้าไปหา

"จี๊ด!"

เจ้าหนูเกล็ดน้ำแข็งฟังภาษาสิงโตไม่ออก แต่สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่แผ่ออกมา มันตาเป็นประกายด้วยความดีใจ วิ่งจู๊ดเข้ามาหา แล้วทำท่ากราบไหว้บูชาสิงโตเจ้าป่าอย่างนอบน้อม

"จี๊ด!" (สรรเสริญท่าน! ราชาสิงโตผู้เกรียงไกร!)

[จบตอน]