บทที่ 21 - โอสถทิพย์แห่งขุนเขา

บทที่ 21 - โอสถทิพย์แห่งขุนเขา

เฉินโม่ซุ่มสังเกตการณ์เจ้าแมงมุมน้ำแข็งเวหาอยู่นานสองนาทีเต็ม แต่กลับได้ข้อมูลมาแค่ชื่อ นอกนั้นเป็นเครื่องหมายคำถามล้วนๆ

ชัดเจนว่าเจ้าอสูรกายที่ชื่อแมงมุมน้ำแข็งเวหาตัวนี้ มีพลังเหนือกว่าเขาแบบคนละชั้น!!

"ถ้าพลังวิญญาณเพิ่งจะเริ่มฟื้นฟู ทำไมถึงมีสัตว์เหนือสามัญที่โหดขนาดนี้โผล่มาได้!?"

เฉินโม่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เขาหลงคิดมาตลอดว่าสัตว์บนทุ่งหญ้านี้เพิ่งเริ่มวิวัฒนาการกัน และตัวเขาเองก็น่าจะยืนหนึ่งอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

การปรากฏตัวของเจ้ายักษ์ตรงหน้าทำเอาความมั่นใจเขาสั่นคลอน และสัญญาณเตือนภัยในหัวก็กรีดร้องลั่น

โชคดีที่ดูเหมือนเจ้าแมงมุมยักษ์จะยังหลับอยู่

นอกจากแมงมุมแล้ว เฉินโม่ยังเหลือบไปเห็นดอกบัวหิมะขนาดยักษ์ที่ด้านหลังของมันด้วย

ดอกบัวหิมะนั้นดูคล้ายกับตัวแมงมุม คือใสกระจ่างราวกับผลึกแก้วบริสุทธิ์ สะท้อนแสงแดดเป็นประกายเจ็ดสี พลังงานมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้นรุนแรงขนาดที่เฉินโม่ซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกิโลเมตรยังสัมผัสได้ชัดเจน

เพื่อความปลอดภัย เฉินโม่ไม่คิดจะเข้าใกล้มันไปมากกว่านี้ เขาเลี้ยวหลบไปซ่อนตัวอยู่ในร่องเขาลึกแถวนั้นเงียบๆ

และไม่ลืมที่จะใช้สกิล "พายุหิมะ" ปั่นป่วนหิมะเพื่อกลบเกลื่อนรอยเท้าของตัวเอง

จุดนี้อยู่ห่างจากฝูงสิงโตเป็นร้อยกิโลเมตร พวกมนุษย์คงตามกลับไปไม่ถูกแล้ว

เฉินโม่ตัดสินใจซุ่มดูสถานการณ์อยู่ตรงนี้แหละ

ถ้าขบวนรถยังดันทุรังตามมา มีโอกาสสูงมากที่พวกมันจะจ๊ะเอ๋กับเจ้าแมงมุมยักษ์

เขาอยากรู้เหมือนกันว่า อาวุธสงครามของมนุษย์ กับสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้ระดับพลัง ใครจะแน่กว่ากัน

แน่นอนว่าถ้าพวกมนุษย์หาเขาไม่เจอแล้วตัดสินใจกลับบ้านมือเปล่า เขาก็จะถอยเหมือนกัน

ไม่นาน ขบวนรถก็มาถึงจุดที่เฉินโม่เคยยืนอยู่

เสียงคำรามและรอยเท้าขาดหายไปดื้อๆ ตรงจุดนี้

ทหารลงมาตรวจสอบพื้นที่ แต่ก็คว้าน้ำเหลว

"เดินหน้าต่อ!"

ผู้พันอ้วนคิดสะระตะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งลุย

ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว

โดยที่หน่วยล่าสังหารไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกย่างก้าวของพวกเขาอยู่ในสายตาของสิงโตน้ำแข็งที่ซ่อนพรางตัวกลมกลืนไปกับหิมะตลอดเวลา

10 นาทีต่อมา

ขบวนรถเคลื่อนมาถึงระยะห่างจากแมงมุมยักษ์ไม่ถึง 800 เมตร

ภาพจากโดรนส่งกลับมาทำเอาทหารหนุ่มซานฉีถึงกับปากคอสั่น

"ผู้... ผู้พันครับ เจอเป้าหมายแล้ว! แต่... เราจะจับมันจริงๆ เหรอครับ?"

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเห็นสัตว์เหนือสามัญตัวมหึมาน่าเกรงขามขนาดนี้ มันเหมือนก๊อตซิลล่าในหนังไม่มีผิด

ใจเขาฝ่อไปแล้ว กระสุนธรรมดาจะไประคายผิวเจ้ายักษ์นั่นได้ยังไง

"แมงมุมบ้าอะไรตัวใหญ่ชิบ..."

ผู้พันอ้วนเองก็เหงื่อตก

หาสิงโตไม่เจอ ดันมาเจอแมงมุมยักษ์แทน!

น่าเสียดายที่ไซส์ขนาดนี้ เกินกำลังที่พวกจะรับมือไหว!

แต่ทว่า วินาทีถัดมา สายตาของผู้พันอ้วนก็เหลือบไปเห็นดอกบัวหิมะผลึกแก้วที่อยู่ด้านหลังแมงมุมยักษ์ ดวงตาของเขาพลันสว่างวาบด้วยความโลภ

เทียบกับพวกลูกน้องแล้ว เขารู้ข้อมูลเบื้องลึกเกี่ยวกับยุคฟื้นฟูพลังวิญญาณมากกว่าเยอะ

เขารู้ว่านอกจากสัตว์กลายพันธุ์แล้ว ยังมี "โอสถทิพย์" ปรากฏขึ้นมาพร้อมกันด้วย!

มนุษย์คนไหนได้ครอบครองโอสถทิพย์พวกนี้ ก็มีโอกาสสูงที่จะได้รับพลังพิเศษ กลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่แบบในหนังได้เลย

และดอกบัวหิมะตรงหน้านั้น ต้องเป็นของวิเศษที่ว่านั่นแน่ๆ!

ถ้าได้มันมาครอบครอง ต่อให้ทหารทั้งกองร้อยนี้ต้องตาย ก็ถือว่าคุ้มค่า!

"เจ้าแมงมุมนั่นดูเหมือนจะหลับอยู่ น่าเสี่ยงดวงดูสักตั้ง!"

ผู้พันอ้วนคิดคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกรอกเสียงสั่งการลงวิทยุ

"เดินหน้าต่อไป!"

"ทีมหนึ่ง พอเข้าใกล้เจ้ายักษ์ระยะ 50 เมตร ให้ระดมยิงแก๊สสลบ! แล้วใช้ปืนยิงยาสลบยิงสนับสนุนด้วย"

"จังหวะนั้น ทีมสองเอารถบรรทุกเข้าไปขนดอกบัวหิมะนั่นขึ้นรถซะ!"

"ได้ของแล้วถอนกำลังทันที! จำไว้ เป้าหมายภารกิจไม่ใช่เจ้าแมงมุมยักษ์! แต่เป็นดอกบัวข้างหลังมัน!"

"รับทราบครับผู้พัน!"

ทหารขานรับอย่างพร้อมเพรียง

พอรู้ว่าเป้าหมายไม่ใช่การปะทะกับแมงมุมยักษ์ ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

อึดใจเดียว ขบวนรถก็มาหยุดอยู่ที่ระยะ 50 เมตรจากแมงมุมยักษ์

พอมาอยู่ใกล้ๆ ความน่ากลัวของมันยิ่งชัดเจน

มันเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ ที่ตั้งตระหง่านขวางหน้า แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจนทหารทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออก

มันคือความกลัวที่ฝังลึกถึงระดับจิตวิญญาณ

"ยิงได้!"

สิ้นเสียงสั่งของผู้พันอ้วน ทหารนับสิบนายก็เหนี่ยวไกพร้อมกัน โดรนอีกหลายลำก็ทิ้งระเบิดควันยาสลบลงมา

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เข็มยาสลบนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ร่างแมงมุมยักษ์

ยาในเข็มแต่ละดอกแรงขนาดล้มช้างแอฟริกาได้ในพริบตา

พวกเขาเตรียมของแรงมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ!

แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เข็มกำลังจะปักถึงตัว ดวงตาผลึกแก้วสีฟ้าทั้งแปดดวงของแมงมุมน้ำแข็งเวหาก็เบิกโพลงขึ้นพร้อมกัน!

มันตื่นแล้ว! มันรับรู้ถึงเจตนาฆ่าของมนุษย์!

วินาทีต่อมา ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกางกั้นอยู่เบื้องหน้าแมงมุมยักษ์ กระสุนยาสลบทุกนัดหยุดชะงักกลางอากาศ ไม่สามารถเจาะผ่านเข้าไปได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

แม้แต่ควันยาสลบก็ถูกกันเอาไว้ข้างนอก ไม่ระคายผิวราชันย์แห่งแมงมุมแม้แต่น้อย

เห็นดังนั้น ทหารทุกคนรีบเปลี่ยนอาวุธเป็นปืนไรเฟิลจู่โจม ระดมยิงใส่แบบไม่ยั้ง!

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนนับพันสาดเทลงไป แต่ก็ถูกกำแพงล่องหนสะท้อนออกหมด เกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ แต่สร้างรอยขีดข่วนให้แมงมุมยักษ์ไม่ได้เลย!

ทันใดนั้น แมงมุมยักษ์ก็วาดขาหน้าอันคมกริบดุจเพชรตัดผ่านอากาศเบาๆ

รถจี๊ปสองคันหน้าพร้อมทหารบนรถ ถูกผ่าครึ่งขาดสะบั้นราวกับเต้าหู้

รอยตัดเรียบเนียนในแนวขวาง

ทหารที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อ ตะเกียกตะกายหนีกลับขึ้นรถ หวังจะขับหนีตาย

แต่ขาหน้ามรณะก็ตวัดซ้ำอีกครั้ง รถจี๊ปอีกคันถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อน

เหลือเพียงรถจี๊ปคันนำขบวนที่อยู่ไกลสุด ที่คนขับไหวตัวทัน เหยียบคันเร่งมิดไมล์หนีตายออกมาได้ทันเวลา

แมงมุมน้ำแข็งเวหาดูจะขี้เกียจไล่ตามมดปลวกที่เหลือรอด มันไม่ได้ลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เพียงแค่ปรายตามองไปทางทิศที่เฉินโม่ซ่อนตัวอยู่แวบหนึ่ง

ราวกับเจอเรื่องสนุก มุมปากของมันกระตุกยิ้มสยอง ก่อนที่ดวงตาผลึกแก้วทั้งแปดจะค่อยๆ ปิดลงอีกครั้ง...

ไกลออกไป เฉินโม่ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับขนลุกซู่

เจ้าแมงมุมน้ำแข็งเวหานี่มันจะเทพเกินไปแล้ว!?

กองทัพมนุษย์กลายเป็นของเล่นไปเลย!

จากนั้นสายตาเขาก็จับจ้องไปที่รถจี๊ปคันเดียวที่รอดชีวิตและกำลังหนีตายออกมา

บางที... นี่อาจจะเป็นโอกาสงาม!

คิดได้ดังนั้น เฉินโม่ก็ดีดตัวพุ่งออกไป เตรียมจะไป "ดักรอ" รถคันนั้นแบบตัวต่อตัว

"บ้าน่า... ดันไปเจอผู้พิทักษ์มิติเข้าซะได้!"

หนีตายออกมาได้อย่างหวุดหวิด ผู้พันอ้วนเหงื่อแตกพลั่ก ผ่านไปสักพักถึงจะเรียกสติกลับมาได้

จังหวะที่แมงมุมยักษ์ขยับตัว เขาเหลือบไปเห็นประตูสำริดโบราณขนาดยักษ์อยู่ใต้ท้องของมัน

วินาทีนั้น ผู้พันอ้วนก็นึกถึงข้อมูลในแฟ้มลับสุดยอดขึ้นมาได้ และตระหนักได้ทันทีว่าเจ้าแมงมุมนั่นคือตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

เขาเลยสั่งให้เหล่าหวังกลับรถหนีทันที ถึงรอดมาได้

โชคดีที่พวกผู้พิทักษ์มิติจะมีอาณาเขตหวงห้ามของตัวเอง ขอแค่หนีออกมาพ้นเขต มันก็จะไม่ตามล่าต่อ

ไม่งั้นมีร้อยชีวิตก็ไม่พอให้มันฆ่า!

ตอนนี้ความอยากได้ดอกบัวหิมะของผู้พันอ้วนหายวับไปกับตา เหลือแต่ความต้องการที่จะหนีไปให้ไกลที่สุดจากนรกขุมนี้

แต่ทว่า... ความซวยยังไม่จบสิ้น

ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เขาเห็นสิงโตยักษ์สีขาวตัวหนึ่งยืนตระหง่านขวางทางอยู่เบื้องหน้า ราวกับมันมายืนรอเขาอยู่นานแล้ว

[จบตอน]