บทที่ 18 - สยบ หรือ ตาย

บทที่ 18 - สยบ หรือ ตาย

[สิงโตเหมันต์ (เพศผู้)]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นต่ำ]

[ความอึด: 16]

[ความเร็ว: 11]

[พละกำลัง: 12]

[จิตวิญญาณ: 12]

[ความสามารถ: ศาสตร์ผลึกน้ำแข็ง]

[พลังการต่อสู้โดยรวม: 76~102]

ดูจากหน้าต่างสถานะแล้ว เจ้าสิงโตตัวผู้นี้... ฝีมือไม่ธรรมดา

เรียกได้ว่าเป็นสัตว์เหนือสามัญที่แกร่งที่สุดเท่าที่เฉินโม่เคยเจอมาเลยก็ว่าได้

เห็นได้ชัดว่าเจ้าสิงโตเหมันต์ตัวนี้หลังจากตื่นรู้แล้วคงไล่ล่าสัตว์เหนือสามัญมาไม่น้อย กินเนื้อเพิ่มพลังไปเพียบ แถมยังขยายอาณาเขตครอบครองพื้นที่กว้างขวางน่าดู

แต่ถ้าเทียบกับเฉินโม่ที่มีพลังต่อสู้ทะลุ 200 แล้ว ก็ยังห่างชั้นกันอยู่หลายขุม

ในไม่ช้า เจ้าสิงโตเหมันต์ขนขาวก็หยุดฝีเท้าลงในระยะห่างจากเฉินโม่ประมาณ 100 เมตร

หลังจากวิวัฒนาการเป็นสัตว์เหนือสามัญ สัญชาตญาณระวังภัยและสติปัญญาที่เพิ่มขึ้นทำให้มันไม่ผลีผลามบุกเข้ามา

ไอ้เจ้าลูกสิงโตขนขาวตรงหน้านี่ แม้หน้าตาจะดูละอ่อนเหมือนลูกสิงโต แต่ขนาดตัวนี่มันมหึมาผิดปกติ

ความสูงไหล่เกือบสองเมตร ลำตัวยาวเกือบสี่เมตร!!

ตัวใหญ่กว่ามันเสียอีก!

แถมจากตัวเจ้าลูกสิงโตนี่ มันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันและกลิ่นอายอันตรายอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน!

นับตั้งแต่เจ้าสิงโตเหมันต์กลืนกินผลไม้น้ำแข็งลึกลับเมื่อเดือนก่อนจนตื่นรู้พลังพิเศษ มันยังไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามขนาดนี้

โฮก! (ออกไปจากที่นี่ซะ!)

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้น

เมื่อเป็นสัตว์เหนือสามัญแล้ว เจ้าสิงโตเหมันต์ก็สามารถสื่อสารภาษาสิงโตง่ายๆ ได้

ใจจริงมันแค่อยากจะไล่ไอ้สิงโตแปลกหน้าตัวนี้ออกไปจากอาณาเขตเฉยๆ

เพราะไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะ มันเลยไม่กล้าเปิดศึกกับจ่าฝูงหน้าเด็กตัวนี้สุ่มสี่สุ่มห้า!

แต่ทว่าราชสีห์หนุ่มฝั่งตรงข้ามกลับนิ่งเงียบ ไม่ตอบโต้

ซึ่งนั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเมินเฉยใส่กันดื้อๆ ความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุขึ้นในใจเจ้าสิงโตเหมันต์

มันรู้สึกเหมือนโดนฉีกหน้ากลางวงเมียๆ!

เพื่อปกป้องอาณาเขต และเพื่อศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ในที่สุดมันก็ตัดสินใจพุ่งเข้าใส่เฉินโม่

"โฮก!"

สิงโตเหมันต์กระโจนลอยตัวสูง กางกรงเล็บที่อัดแน่นด้วยพลังนับพันชั่ง ตะปบใส่เฉินโม่เต็มแรง

ถึงจะเป็นสัตว์เหนือสามัญแล้ว แต่วิธีการต่อสู้ก็ยังเป็นสไตล์สิงโตเดิมๆ!

แต่การโจมตีที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะเผด็จศึก กลับถูกเฉินโม่หลบได้อย่างง่ายดาย

เจ้าลูกสิงโตเหมันต์ระเบิดความเร็วที่ขัดกับขนาดตัวอันใหญ่โตออกมาจนน่าตกใจ!

และในจังหวะที่สิงโตเหมันต์ยังไม่ทันตั้งตัว มันก็รู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลที่กลางหลัง!

ทันทีที่สิงโตเหมันต์เริ่มโจมตี เฉินโม่ก็เปิดโหมด [สิงโตนักซิ่ง] หลบฉากแล้วอ้อมไปด้านหลังในพริบตา รวบรวมพลังธาตุน้ำแข็งไว้ที่อุ้งเท้าหน้าแล้วตบสวนออกไปเต็มเหนี่ยว

หลบ กระโดด ตบ ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นเนื้อเดียวกัน

พละกำลังอันมหาศาลซัดเจ้าสิงโตเหมันต์กระเด็นกลิ้งหลุนๆ ไปหลายตลบบนพื้นหิมะ

โฮก!

เห็นผัวรักเพลี่ยงพล้ำ บรรดาเมียๆ ของสิงโตเหมันต์ก็คำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น พร้อมใจกันพุ่งเข้ามาจะรุมสกรัม

กะจะใช้หมาหมู่เล่นงานราชสีห์ต่างถิ่น

แม่สิงโตเหล่านี้คือ "เมียหลวงเมียน้อย" ของสิงโตเหมันต์ ส่วนใหญ่มีลูกมีเต้าด้วยกันแล้ว

เพื่อปกป้องลูกน้อย พวกนางย่อมไม่ยอมให้ผัวตัวเองแพ้

โฮก!

เอลซ่าและแม่สิงโตฝั่งเฉินโม่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า คำรามสวนกลับแล้วกระโจนเข้าใส่ทันที

เห็นแค่เอลซ่าพุ่งเข้าชนแม่สิงโตตัวหนึ่งจนกระเด็น ก่อนจะเคลือบกรงเล็บด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ตบแม่สิงโตอีกตัวจนบาดเจ็บหนัก

เอลซ่าในตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ทั้งขนาดตัว พละกำลัง และความเร็วพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด

ด้วยผลของ [สิงโตจอมตะกละ] เพียงแค่สี่วัน ตัวนางก็ใหญ่ขึ้นผิดหูผิดตา จนเกือบจะเท่าแม่สิงโตตัวเต็มวัยแล้ว

สองวันมานี้ สัตว์ขนาดกลางและใหญ่ที่ฝูงล่ามาได้ ล้วนเป็นฝีมือเอลซ่าฉายเดี่ยวทั้งสิ้น

จากแรกๆ ที่เงอะงะจนเหยื่อหนีรอดไปได้ จนตอนนี้ชำนาญชนิดจับวาง พัฒนาการของนางน่าทึ่งมาก

ตอนนี้ลำพังสัตว์เหนือสามัญระดับต่ำทั่วไป ก็ไม่ใช่คู่มือของนางแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ยังไม่ทันที่สิงโตเหมันต์จะตั้งหลักได้ การโจมตีระลอกต่อมาของเฉินโม่ก็มาถึง กรงเล็บคมกริบเปล่งแสงสีฟ้าพุ่งเข้ามาหมายตา

สิงโตเหมันต์รีบงัดท่าไม้ตายก้นหีบที่ได้จากการตื่นรู้ออกมาใช้ — ศาสตร์ผลึกน้ำแข็ง

แท่งน้ำแข็งแหลมคมสูงครึ่งเมตรผุดขึ้นมารายล้อมรอบตัวมันราวกับกำแพงหนาม ถ้าเฉินโม่กล้าพุ่งเข้ามา มีหวังได้โดนเสียบไส้ไหล!

แต่ทว่าวินาทีถัดมา พายุหมุนน้ำแข็งลูกมหึมาก็ก่อตัวขึ้น โดยมีสิงโตเหมันต์เป็นจุดศูนย์กลาง ลมพายุเกรี้ยวกราดฉีกกระชากแท่งน้ำแข็งเหล่านั้นจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!

เพื่อจบเกมให้ไวที่สุด เฉินโม่ยอมทุ่มทุนใช้พลังปราณธาตุน้ำแข็งถึง 10 หน่วยเพื่อสร้างพายุหิมะเต็มกำลังเป็นครั้งแรก!

ปัง!

เฉินโม่กระโจนตะครุบสิงโตเหมันต์กดลงกับพื้น ใช้พละกำลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิงตรึงร่างมันไว้แน่น ก่อนจะคำรามประกาศชัยชนะเสียงดังสนั่น

"โฮก!" (สยบ... หรือ ตาย!)

สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจที่กดทับลงมาอย่างราบคาบ สิงโตเหมันต์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายเป็นครั้งแรก

"โฮก!"

มันรู้ดีว่าขืนดิ้นรนต่อต้านอีกนิดเดียว ราชสีห์หนุ่มตรงหน้าจะขย้ำคอหอยมันขาดกระจุยแน่! เหมือนที่มันเคยทำกับเหยื่อตัวอื่นๆ

สุดท้าย สิงโตเหมันต์ก็ครางหงิงๆ ยอมจำนนแต่โดยดี

พอมีสติปัญญา มันก็ยิ่งรักตัวกลัวตายมากกว่าสัตว์เดรัจฉานทั่วไป

สิ้นเสียงยอมแพ้ของจ่าฝูง การต่อสู้ของเหล่าแม่สิงโตก็ยุติลง

พวกนางถอยไปยืนบังลูกๆ ของตัวเองไว้ จ้องมองเฉินโม่ด้วยแววตาหวาดหวั่น

ในฐานะผู้แพ้ ตามกฎธรรมชาติ ลูกๆ ของพวกนางจะต้องถูกฆ่าล้างโคตร!

แต่ทว่าราชสีห์หนุ่มผู้มาใหม่เพียงแค่ปรายตามองพวกนางแวบหนึ่ง แล้วก็คลายกรงเล็บปล่อยสิงโตเหมันต์เป็นอิสระ

สิงโตเหมันต์รีบลุกขึ้นตะเกียกตะกายถอยหลังไปตั้งหลัก

มันมองดูเฉินโม่ด้วยสายตาหวาดกลัว

สุดท้ายก็ก้มหัวลงรอรับคำพิพากษา

จะถูกเนรเทศ? หรือจะถูกฆ่าล้างบาง?

"โฮก!" (เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ข้าจะไม่ทำร้ายลูกเมียเจ้า แต่มีข้อแลกเปลี่ยน ทุกๆ สองวัน เจ้าต้องล่าสัตว์เหนือสามัญมาสังเวยข้า 1 ตัว!)

เฉินโม่คำรามยื่นข้อเสนอ

เขาไม่ได้อยากฆ่าเจ้าสิงโตเหมันต์ แต่ต้องการจะ "เก็บไว้ใช้งาน"

แถวนี้พลังธาตุน้ำแข็งเข้มข้นดี เฉินโม่กะว่าจะปักหลักอยู่สักพัก ก็ต้องสร้างอาณาเขตของตัวเอง

แต่ลำพังฝูงของเขาตอนนี้ยังดูแลพื้นที่กว้างๆ ไม่ไหว วิธีที่ดีที่สุดคือขยายอิทธิพล

ยึดครองสิงโตเจ้าถิ่น แล้วใช้พวกมันทำงานให้ซะเลย!

นี่คือเหตุผลที่เฉินโม่เลือกที่จะไม่หนีทั้งที่รู้ว่าเป็นถิ่นอื่น

และอีกเหตุผลที่ไม่ฆ่าก็คือ... เฉินโม่ไม่อยากกินเนื้อพวกเดียวกัน

ต่อให้มันจะช่วยเพิ่มพลังได้ก็เถอะ

"โฮก?"

ได้ยินข้อเสนอ สิงโตเหมันต์ถึงกับอึ้ง ไม่น่าเชื่อว่าราชาองค์ใหม่จะใจกว้างขนาดนี้!?

เห็นเฉินโม่ไม่มีเจตนาฆ่าฟันจริงๆ มันจึงแสดงท่าทีนอบน้อมและซาบซึ้งใจอีกครั้ง

"โฮก!" (ขอบคุณในความเมตตา... ท่านราชา)

"โฮก?" (ยังไม่มีชื่อใช่ไหม? งั้นต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า "เจ้าขุนศึก" ก็แล้วกัน)

เห็นเจ้าสิงโตเหมันต์หน้าตาดูดุดันสมชายชาติทหาร เฉินโม่เลยตั้งชื่อให้ส่งๆ

"โฮก!"

เจ้าขุนศึกพยักหน้ารับ แม้จะไม่เข้าใจความหมายของชื่อ แต่ก็รู้สึกตะหงิดๆ ว่าชื่อนี้มัน... ก็ฟังดูเท่ดีเหมือนกันแฮะ

[จบตอน]