บทที่ 11 - สิ่งมีชีวิตเหนือสามัญ

บทที่ 11 - สิ่งมีชีวิตเหนือสามัญ

แม่เสือดาวที่หิวจนตาลายล็อกเป้าเจ้าละมั่งประหลาดตัวนั้นเป็นอาหารมื้อต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย

เฉินโม่ย่องตามหลังพวกมันไปเงียบๆ เตรียมตัวเล่นบทตาอยู่รอฉกเหยื่อตอนจบ

ระหว่างนั้นเขาก็แอบสังเกตความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายไปด้วย

การส่องค่าพลังการต่อสู้ของสัตว์ต่างๆ ในทุ่งหญ้าถือเป็นความบันเทิงไม่กี่อย่างของเฉินโม่ในช่วงนี้

[เสือดาว]

[ระดับ: สามัญ]

[ร่างกาย: 4]

[ความเร็ว: 10]

[พละกำลัง: 5]

[จิตวิญญาณ: 4]

[ค่าพลังการต่อสู้โดยรวม: 18~21]

ข้อมูลของเสือดาวดูปกติดี แต่ข้อมูลของเจ้าละมั่งกลายพันธุ์กลับทำให้เฉินโม่ถึงกับชะงัก

[ละมั่งเขาน้ำแข็ง]

[ระดับ: ???]

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินโม่เจอสถานการณ์แบบนี้

มันโชว์แค่ชื่อเผ่าพันธุ์ แต่ระดับเป็นเครื่องหมายคำถามสามตัว ส่วนข้อมูลอื่นๆ ก็ว่างเปล่า

ชัดเจนเลยว่า เจ้าสิ่งที่เรียกว่าละมั่งเขาน้ำแข็งนี่ต้องเป็นสัตว์กลายพันธุ์ หรือไม่ก็สิ่งมีชีวิตเหนือสามัญแน่ๆ

คิดได้ดังนั้น เฉินโม่ก็เลือกที่จะซุ่มดูสถานการณ์ต่อไป

ผลของ [สิงโตนักสังเกต] คือยิ่งจ้องนาน ข้อมูลยิ่งละเอียด

ถ้าดูต่ออีกสักหน่อย อาจจะได้รู้อะไรดีๆ ก็ได้

และในจังหวะที่เฉินโม่กำลังสังเกตการณ์ แม่เสือดาวก็เปิดฉากโจมตี

ความเร็วของมันดุจสายฟ้าฟาด ชั่วพริบตามันก็พุ่งประชิดตัวละมั่งเขาน้ำแข็ง อาศัยแรงส่งจากการวิ่งกระโจนเข้าใส่จนละมั่งล้มคว่ำ แล้วงับเข้าที่คอหอยอันเป็นจุดตายทันที

แต่ทว่าวินาทีถัดมา ละมั่งเขาน้ำแข็งที่นอนอยู่ใต้ร่างกลับพ่นลมหายใจสีขาวเยือกแข็งออกมา

แม่เสือดาวที่กำลังจะฝังเขี้ยวลงไปไม่ทันได้ระวังตัว พริบตาเดียว ร่างของมันก็ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนาเตอะ

พร้อมกันนั้น เกล็ดหิมะที่แฝงมากับลมหายใจก็คมกริบราวกับใบมีด กรีดแทงผิวหนังของเสือดาวจนเกิดบาดแผลถี่ยิบนับสิบแผล

เห็นภาพตรงหน้า เฉินโม่ถึงกับอึ้ง

ละมั่งพ่นน้ำแข็งเนี่ยนะ

ก่อนหน้านี้เขาเข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเกิดใหม่เป็นสิงโตในทุ่งหญ้าแอฟริกาบนโลกมนุษย์ แต่เจ้าละมั่งเขาน้ำแข็งที่ดูแฟนตาซีจ๋าตัวนี้ทำเอาเขาเริ่มตั้งคำถามในใจ

ตกลงเขายังอยู่บนโลกจริงหรือเปล่าเนี่ย

อาศัยจังหวะที่เสือดาวบาดเจ็บจากไอเย็น ละมั่งเขาน้ำแข็งก็ดีดตัวกระโดดหนี

มันเป็นสัตว์กินพืช ไม่ได้อยากจะตอแยกับเสือดาว ไม่อยากสู้ให้ตายกันไปข้าง

แต่แม่เสือดาวที่หิวจนหน้ามืดไม่ยอมปล่อยอาหารจานโตให้หลุดมือ มันกัดฟันข่มความเจ็บปวดจากแผลน้ำแข็งกัด แล้วพุ่งไล่ตามไปอีกครั้ง

ระหว่างที่ทั้งคู่ฟัดกันนัวเนีย เฉินโม่ก็แอบส่องอยู่ตลอด จนผ่านไปประมาณ 30 วินาที ในที่สุดเขาก็ได้ข้อมูลของเจ้าละมั่งตัวนี้มา

[ละมั่งเขาน้ำแข็ง (เพศเมีย)]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นต่ำ]

[ร่างกาย: 7]

[ความเร็ว: 9]

[พละกำลัง: 4]

[จิตวิญญาณ: 10]

[ค่าพลังการต่อสู้โดยรวม: 18~31]

"เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือสามัญจริงๆ ด้วย แต่ดูเหมือนนอกจากค่าจิตวิญญาณแล้ว ค่าอื่นก็ต่ำกว่าเราหมดเลยนี่หว่า"

ถึงตอนนี้ การต่อสู้ก็มาถึงบทสรุป

สุดท้ายแม่เสือดาวก็สู้ละมั่งเขาน้ำแข็งไม่ได้ หลังจากโดนพ่นไอเย็นใส่จังๆ อีกรอบ ร่างของมันก็ขาวโพลนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง แขนขาแข็งทื่อขยับไม่ได้

จากนั้นเขาแหลมของละมั่งก็แทงทะลุท้องของมัน ปลิดชีพแม่เสือดาวลงในที่สุด

ในวาระสุดท้ายก่อนสิ้นใจ แม่เสือดาวทอดสายตามองไปยังลูกน้อยที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยสุดพรรณนา

มองดูละมั่งเขาน้ำแข็งที่กำลังบาดเจ็บหนัก เฉินโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกระโจนออกไป

ซ้ำเติมคนเจ็บนี่แหละงานถนัด

อีกอย่างเจ้าตัวนี้ทั้งแรงทั้งความเร็วสู้เขาไม่ได้เลย ขอแค่ระวังไอเย็นนั่นให้ดี การจะล้มมันก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ได้เปรียบเห็นๆ

ลมหายใจของเฉินโม่เริ่มร้อนระอุ จิตใจฮึกเหิมถึงขีดสุด

เขาเปิดใช้งาน [โหมดขาซิ่ง] โดยไม่รีรอ

"แบ๊ะ"

ละมั่งเขาน้ำแข็งที่กำลังพักเหนื่อยพอเห็นเฉินโม่ก็ใส่ตีนหมาหนีทันที

มันเพิ่งจะฆ่าเสือดาวไปหยกๆ ใครจะไปนึกว่าจะมีสิงโตโผล่มาแจมอีกตัว

แถมไอ้สิงโตตัวนี้ดูหน้าตาเหมือนเด็ก แต่ตัวยักษ์กว่าสิงโตตัวผู้ซะอีก

ตัวอันตรายชัดๆ หนีก่อนดีกว่า

แต่ภายใต้ [โหมดขาซิ่ง] ความเร็วของเฉินโม่นั้นเร็วระดับนรกแตก เร็วกว่าเสือชีตาห์เสียอีก

พริบตาเดียว ละมั่งเขาน้ำแข็งก็พบว่าไอ้สิงโตนรกนั่นตามมาหายใจรดต้นคอแล้ว

ด้วยสัญชาตญาณ มันหันกลับมาพ่นไอเย็นใส่เฉินโม่ทันที กระแสลมหนาวรูปกรวยที่อัดแน่นไปด้วยลิ่มน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่หน้าเฉินโม่เต็มๆ

แต่เฉินโม่ที่อยู่ใน [โหมดขาซิ่ง] เตรียมใจไว้อยู่แล้ว เขาเบรกตัวโก่ง หลบฉากออกจากรัศมีโจมตีได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นเฉินโม่ก็พุ่งเข้าประชิดตัวอีกครั้ง ระเบิดพลังงานลึกลับในร่าง กรงเล็บคมกริบตวัดผ่านหน้าท้องของละมั่งเขาน้ำแข็งอย่างแม่นยำ ปิดฉากการล่าครั้งนี้ลง

สิงโตตะปบกระต่ายยังต้องทุ่มสุดตัว

เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเหนือสามัญแบบนี้ เฉินโม่ไม่มีทางประมาท เขาจัดหนักจัดเต็มตั้งแต่เริ่ม ไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสแก้ตัว

ร่างของละมั่งเขาน้ำแข็งล้มกระแทกพื้น หญ้ารอบๆ ศพของมันเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ หมอกควันสีขาวลอยอ้อยอิ่ง บ่งบอกถึงอุณหภูมิที่ติดลบ

เฉินโม่มองดูศพตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

ต่อให้เป็นสัตว์เหนือสามัญก็เถอะ แต่ละมั่งน้ำแข็งแบบนี้มันควรจะอยู่ตามภูเขาหิมะหรือขั้วโลกไม่ใช่เหรอ มาทำอะไรในทุ่งหญ้าร้อนตับแลบแบบนี้

มันไม่วิทยาศาสตร์เอาซะเลย

แต่ก็นะ ลำพังแค่มีหน้าต่างภารกิจกับละมั่งพ่นน้ำแข็งได้นี่ก็ไม่วิทยาศาสตร์ตั้งแต่แรกแล้ว

อีกด้านหนึ่ง พอละมั่งเขาน้ำแข็งตาย ลูกเสือดำก็วิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาแม่ของมัน ใช้เท้าหน้าเขี่ยร่างที่เย็นเฉียบเบาๆ พร้อมส่งเสียงร้องเศร้าสร้อย

มันพยายามจะปลุกแม่ให้ตื่น

แต่แม่ของมันไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ผู้ที่ปรับตัวได้เท่านั้นถึงจะอยู่รอด

นี่คือกฎเหล็กของธรรมชาติ

เห็นท่าทางน่าสงสารของเจ้าเสือดำตัวน้อย เฉินโม่ก็อดนึกถึงตัวเองตอนเพิ่งเกิดใหม่ไม่ได้

หัวใจที่แข็งกระด้างเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย แต่ดวงตาสีมรกตยังคงฉายแววเย็นชา

คิดไปคิดมา เฉินโม่ก็ฉีกเนื้อละมั่งเขาน้ำแข็งชิ้นเล็กๆ โยนไปตรงหน้าเจ้าเสือดำ

นี่ไม่ใช่ความเมตตาปรานีแต่อย่างใด

เขาแค่ไม่รู้ว่าเนื้อละมั่งตัวนี้มีพิษหรือเปล่า เลยอยากให้เจ้าตัวเล็กนี่ลองชิมดูก่อน

ถ้ากินแล้วไม่ตาย เขาค่อยพามันกลับฝูง

แต่ถ้ากินแล้วตาย ก็ถือว่าตายๆ ไปซะ

แม่ตายไปแล้ว ในทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยอันตรายแบบนี้ มันไม่มีทางรอดได้ด้วยตัวเองหรอก

เฉินโม่แค่ช่วยสงเคราะห์ให้มันทรมานน้อยลงเท่านั้นเอง

"แง๊ว"

เห็นราชาสิงโตเดินเข้ามาหา ลูกเสือดำก็ตัวสั่นงันงก ถอยกรูดด้วยความกลัว

จนกระทั่งราชาสิงโตโยนชิ้นเนื้อมาให้

ด้วยความหิวโซ ลูกเสือดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงกินอย่างตะกละตะกลาม

ฟันน้ำนมเพิ่งขึ้น การเคี้ยวเนื้อเลยดูทุลักทุเลหน่อย

เฉินโม่นั่งรอผลการทดลองอย่างใจเย็น

ระหว่างนั้น พวกไฮยีน่าและเสือดาวตัวอื่นที่ได้กลิ่นเลือดก็เริ่มมาด้อมๆ มองๆ

แต่พอเห็นราชาสิงโตหนุ่มที่ทั้งแกร่งและดุยืนคุมเชิงอยู่ พวกมันก็ไม่กล้าแหยม ได้แต่เดินวนเวียนอยู่ห่างๆ สักพักก็ล่าถอยไปเอง

[จบตอน]