บทที่ 9 - ราชันองค์ใหม่

บทที่ 9 - ราชันองค์ใหม่

สิงโตตัวผู้ที่มาใหม่มีแผลเป็นยาวสองรอยบนหน้า ดูเหมือนรอยมีดบาด ทำให้หน้าตามันดูเหี้ยมเกรียมขึ้นไปอีก

"โฮก"

เจ้าหน้าบากคำรามลั่น แล้วกระโจนเข้าใส่ทันทีโดยไม่รีรอ

เฉินโม่แถมกรงเล็บให้เจ้าขนแดงที่อยู่ใต้ร่างอีกที จนหน้าตาเละเทะเลือดท่วม ก่อนจะดีดตัวผละออกมา วิ่งหนีไปอีกทาง

เจ้าขนแดงหมดสภาพต่อสู้ไปแล้ว เหลือแค่เจ้าหน้าบากตัวเดียว เฉินโม่มั่นใจว่าเอาอยู่

แต่เพื่อความชัวร์ เขาจะใช้วิธีเดิม ตัดกำลังเจ้าหน้าบากก่อน

แต่ยังไม่ทันวิ่งไปได้กี่ก้าว ฉากที่เฉินโม่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

พี่สาวเอลซ่าวิ่งพุ่งเข้าใส่เจ้าหน้าบาก

มันจะช่วยเฉินโม่สู้กับสิงโตตัวผู้

ทั้งที่แรงและขนาดตัวต่างกันราวฟ้ากับเหว

เห็นแบบนั้น เฉินโม่ทั้งซึ้งใจทั้งโมโห

พี่สาวนี่หาเรื่องเจ็บตัวชัด ๆ มาช่วยหรือมาถ่วงกันแน่เนี่ย

ไม่ลังเลเลย เฉินโม่หันหลังกลับ วิ่งสวนไปหาเจ้าหน้าบากทันที

เจ้าหน้าบากเห็นเอลซ่าพุ่งเข้ามา ก็ตะปบกดลงพื้นอย่างง่ายดาย

แรงคนละชั้นกันเลย

แต่ขณะที่มันกำลังจะฝังเขี้ยวปลิดชีพลูกสิงโตไม่เจียมตัว แรงกระแทกมหาศาลก็พุ่งเข้าชนข้างลำตัว จนมันกระเด็นกลิ้งไปไกล

"ไปตายซะ"

ความโกรธของเฉินโม่ลุกโชน เขาใส่แรงทั้งหมดที่มีฟาดกรงเล็บเข้าใส่เจ้าหน้าบาก

วินาทีนั้น พลังงานสองสายที่ซ่อนอยู่ในท้องน้อยก็เกิดปฏิกิริยา

มันเดือดพล่านเหมือนน้ำร้อน แล้วพุ่งปราดไปรวมกันที่กรงเล็บของเฉินโม่

พริบตาเดียว เฉินโม่รู้สึกว่าขาหน้าเปี่ยมไปด้วยพลังมหาศาล และตาฝาดเห็นแสงสีขาววาบผ่านกรงเล็บไปแวบหนึ่ง

เร็ว

เร็วเกินไปแล้ว

ด้วยการเสริมพลังลึกลับ กรงเล็บตวัดลงด้วยความเร็วสูงจนเจ้าหน้าบากตอบสนองไม่ทัน หลบไม่พ้น

วินาทีถัดมา กรงเล็บคมกริบก็กรีดผ่านหน้าท้องของเจ้าหน้าบากราวกับมีดกรีดกระดาษบาง ๆ

ไส้ไหลของจริง

"เมื่อกี้มัน..."

อานุภาพของการโจมตีเมื่อกี้เกินคาดไปมาก พลังงานในร่างกายทำให้เขาระเบิดพลังรุนแรงขนาดนี้ได้เชียวเหรอ

เฉินโม่หลับตาสำรวจ พบว่าพลังงานสองสายนั้นหายวับไปหมดเกลี้ยงหลังจากการระเบิดพลังเมื่อครู่

เจ้าขนแดงที่เห็นเหตุการณ์สยองขวัญถึงกับขวัญผวา ลุกวิ่งหนีสุดชีวิต

ต่อให้ต้องเร่ร่อนในทุ่งหญ้า ก็ยังดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับเด็กปีศาจตัวนี้

ลูกสิงโตตัวนี้มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

เห็นเจ้าขนแดงวิ่งหนีหางจุกตูด เฉินโม่ก็ไล่กวดตามไป ตะปบล้มแล้วกัดคอหอยจนขาดใจตาย

เมตตาต่อศัตรู คือทารุณต่อตัวเอง

ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด นี่คือกฎของทุ่งหญ้า

โฮก

เสียงคำรามที่ยังติดเสียงเล็กแหลมแต่เปี่ยมอำนาจดังกึกก้อง ประกาศการผลัดเปลี่ยนบัลลังก์ราชัน

แผ่นดินนี้มีเจ้าของใหม่แล้ว

แม้แผงคอจะยังไม่ขึ้น แต่เขี้ยวเล็บนั้นคมกริบเกินใคร

——————————————

"งื้ด"

เอลซ่าเดินเข้ามาหาเฉินโม่ ส่งเสียงร้องอ้อน ๆ ปนสำนึกผิด

เมื่อกี้มันนอกจากจะช่วยไม่ได้แล้ว ยังเกือบเป็นตัวถ่วงอีก

แต่พอเห็นน้องชายโดนรุม มันก็อดไม่ได้ที่อยากจะเข้าไปช่วยสู้

และตอนนี้ มันตระหนักได้แล้วว่าน้องชายของมันแข็งแกร่งแค่ไหน

ลุยเดี่ยวกับสิงโตตัวผู้สองตัว แล้วฆ่าเรียบ นี่แหละราชันตัวจริง

"งื้ด"

เฉินโม่ใช้ขาหน้าลูบหัวพี่สาวเหมือนลูบหัวแมว เป็นการปลอบใจ

ขนของเอลซ่านุ่มนิ่ม ลูบเพลินดีชะมัด

ตอนนี้เฉินโม่หายโกรธแล้ว เหลือแต่ความซาบซึ้งใจ

ความกล้าหาญของพี่สาวน่านับถือจริง ๆ

"งื้ด"

เอลซ่ามองดูแผลบนหลังของเฉินโม่ แล้วเข้าไปเลียเบา ๆ

น้ำลายคือยาฆ่าเชื้อชั้นดีตามธรรมชาติ

"โฮก"

ไม่นาน แม่จ๋ากับน้าสิงโตอีก 3 ตัวก็เดินเข้ามาล้อมวง

แม่จ๋าจำเอลซ่าได้ แล้วก็ตระหนักได้ทันทีว่าลูกสิงโตที่ฆ่าจ่าฝูงตัวผู้สองตัวได้ด้วยตัวคนเดียว คือลูกอีกตัวของมัน "เจ้าเป๋" นั่นเอง

แต่มันคิดไม่ออกเลยว่าเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับ "เจ้าเป๋" ทำไมถึงได้แกร่งขึ้นผิดหูผิดตาขนาดนี้

สุดท้าย แม่จ๋าก็เลิกหาเหตุผล แล้วก้มหัวหมอบราบกับพื้นต่อหน้าเฉินโม่

ในฝูงสิงโต ใครแกร่งคนนั้นคุม

เจ้าเป๋ล้มสิงโตตัวผู้ได้ มันก็คือจ่าฝูงตัวใหม่ที่ชอบธรรม

สิงโตตัวเมียอีกสามตัวก็หมอบกราบตาม ๆ กัน

มองดูแม่สิงโตทั้งสี่ที่ "ศิโรราบ" ต่อหน้า เฉินโม่รู้สึกกระอักกระอ่วนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ตามธรรมเนียม พอสิงโตหนุ่มชนะจ่าฝูงเก่า ตัวเมียในฝูงก็จะยอมรับจ่าฝูงใหม่

แต่ปัญหาคือ

ในบรรดาตัวเมียสี่ตัวที่มาสวามิภักดิ์เนี่ย ตัวหนึ่งคือ "แม่แท้ ๆ" อีกสามตัวคือ "แม่บุญธรรม" ของเขานะเว้ย

แต่เฉินโม่ก็ปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้นอีก

ด้วยฉายาจากภารกิจสร้างวินัย เขาจะทะลุขีดจำกัดไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเหนือธรรมชาติของจริง

แค่ฉายาระดับขาวกับเขียวยังเทพขนาดนี้ ระดับสูงกว่านี้จะขนาดไหน จินตนาการไม่ออกเลย

บางทีสักวันหนึ่ง เขาอาจจะวิวัฒนาการจนถึงขั้นเอาตัวรับระเบิดนิวเคลียร์ได้ก็ได้

ส่วนพลังงานลึกลับสองสายที่ระเบิดออกไปเมื่อกี้ เฉินโม่คิดว่าต้องรีบกินเนื้อเติมกลับมาด่วน ๆ นี่คือไพ่ตายใบสำคัญที่สุดของเขาในตอนนี้เลย

พอกลับมาถึงอาณาเขต เฉินโม่ก็เริ่มกระโดด

หลังจากจบภารกิจ [สิงโตนักสังเกต] ภารกิจใหม่ที่โผล่มาคือ [สิงโตติดน้ำซ่า]

[สิงโตติดน้ำซ่า] (ระดับเขียว)

ดื่มโคล่าขวดละ 300 มล. ขึ้นไป วันละ 20 ขวด ต่อเนื่องหนึ่งเดือน

ตอนเห็นภารกิจนี้ เฉินโม่ถึงกับเหวอ

ดื่มโคล่าทุกวันเนี่ยนะเรียกว่าวินัย

แถมยังเป็นภารกิจระดับสีเขียวซะด้วย ผลลัพธ์น่าจะไม่ธรรมดา

น่าเสียดายที่เขาทำไม่ได้

เกิดใหม่มาตั้งนาน ยังไม่เจอคนสักคน

แล้วต่อให้เจอ เฉินโม่ก็ไม่อยากไปยุ่งด้วยตอนนี้

ในฐานะอดีตมนุษย์ เขารู้ดีว่ามนุษย์นี่แหละน่ากลัวกว่าสัตว์ป่าร้อยเท่าพันเท่า

ตอนนี้เฉินโม่รู้สึกว่าตัวเองเก่ง แต่คงยังไม่เก่งพอจะรับมือกระสุนปืนหรอกมั้ง

ขืนมนุษย์รู้ความผิดปกติของเขา ถ้าไม่โดนจับตาย ก็คงโดนจับไปทดลอง ไม่มีความสงบสุขแน่นอน

เฉินโม่เลยลังเลระหว่างสิงโตอนามัยกับสิงโตนักกระโดด สุดท้ายก็เลือก [สิงโตนักกระโดด]

เช่นเดียวกับตอนซอยเท้าเดิน เฉินโม่ใช้วิธีลักไก่ในการกระโดด

เขากระโดดเตี้ย ๆ ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมา ดูเหมือนกำลังเต้นอยู่ในผับ

เอลซ่ากับพวกแม่สิงโตมองดูเฉินโม่ที่โดดเหยง ๆ คิดไปคิดมา ก็เอามั่ง

พวกแม่สิงโตเริ่มรู้แล้วว่าจ่าฝูงตัวใหม่ของพวกมันไม่เหมือนใคร

ไม่ใช่แค่อายุกับขนาดตัว แต่รวมถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้ก็เดินซอยเท้า ตอนนี้มากระโดดหยองแหยง

หรือว่า นี่จะเป็นเคล็ดวิชาลับในการฝึกตน

บางที นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาโตเร็วและเก่งขึ้นในเวลาสั้น ๆ ก็ได้

พวกแม่สิงโตต่างมีความคิดแบบเดียวกัน เลยพากันกระโดดตาม

ถ้ามีมนุษย์มาเห็นฉากนี้คงอ้าปากค้าง

อะไรวะเนี่ย

ฝูงสิงโตเปิดฟลอร์เต้นดิสโก้กลางทุ่งหญ้า

[จบตอน]