บทที่ 8 - ท้าชิงบัลลังก์

บทที่ 8 - ท้าชิงบัลลังก์

เฉินโม่ไม่ได้รับรู้อารมณ์ความรู้สึกของพี่สาว หลังจากส่องข้อมูลพี่สาวจนพอใจ เขาก็หันมาส่องดูตัวเองบ้าง

[สิงโตแอฟริกา (เพศผู้)]

[ระดับ: เหนือสามัญขั้นต่ำ]

[ร่างกาย: 10]

[ความเร็ว: 14]A

[พละกำลัง: 10]

[จิตวิญญาณ: 8]

[ค่าพลังการต่อสู้โดยรวม: 42~76]

"เอ๊ะ ทำไมฉันถึงเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเหนือสามัญล่ะ"

เฉินโม่สังเกตเห็นว่าช่องระดับของเขาแสดงว่าเป็น "เหนือสามัญขั้นต่ำ" ต่างจากพี่สาวที่เป็น "สามัญ"

หรือว่าจะเป็นเพราะพลังงานลึกลับสองสายในร่างกายนั่น

เฉินโม่พอจะเดาทางได้ลาง ๆ เลยไม่ได้เก็บมาคิดให้ปวดหัวต่อ

"ค่าสเตตัสกับค่าพลังการต่อสู้ช่วยบอกความเก่งกาจได้ชัดเจนดีเหมือนกันแฮะ"

"ค่าพลังของฉันประมาณพี่สาว 30 ตัวมัดรวมกันได้มั้ง"

เฉินโม่ค่อนข้างพอใจกับความสามารถของ [สิงโตนักสังเกต]

แน่นอน เขารู้ดีว่าตัวเลขพวกนี้มีไว้ดูเป็นแนวทางเฉย ๆ การต่อสู้จริงไม่ใช่เกมการ์ดที่จะมานั่งวัดค่าพลังกันทื่อ ๆ

ถ้าฝีมือสูสีกัน สติปัญญาและใจสู้ต่างหากที่จะเป็นตัวตัดสิน

พอคุ้นเคยกับ [สิงโตนักสังเกต] แล้ว เฉินโม่ก็คันไม้คันมืออยากไปส่องดูสเตตัสของเจ้าสิงโตขนแดงตัวนั้นใจจะขาด

ถ้าทุกอย่างด้อยกว่าเขา เฉินโม่ก็เตรียมจะล้างแค้นแทน "พ่อ" เสียเลย

แต่ประเด็นหลักจริง ๆ คือความแค้นเรื่อง "แย่งของกิน" ต่างหาก

ต้องไม่ลืมว่าเมื่อเดือนก่อน เจ้าสิงโตตัวผู้นั้นไถของกินเขาไปตั้งเท่าไหร่

หลายวันมานี้ ไฟแค้นในใจเขามันคุกรุ่นรอวันปะทุ

แค่รอให้มั่นใจก่อนถึงค่อยลงมือ

คิดได้ดังนั้น เฉินโม่ก็ออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้าเขียวขจี

เห็นน้องชายลุกพรวดพราด เอลซ่าที่แกล้งหลับอยู่ก็เลิกแอ๊บ รีบลุกตามไปทันที

สิบกว่าวันมานี้ มันเริ่มติดตามเฉินโม่ไปล่าเหยื่อด้วย ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ความรู้สึกมีส่วนร่วมทุกครั้งที่ล่าสำเร็จทำให้เอลซ่าตื่นเต้นสุด ๆ

มันกับน้องชายช่วยกันฆ่าล้างบาง

ไม่นาน เฉินโม่ก็มาถึงทุ่งหญ้าเจ้าเก่า

ด้วยความเร็วและพละกำลังที่เหนือชั้น เขาจัดการสังหารละมั่งดำได้หนึ่งตัวแบบสบาย ๆ

แต่คราวนี้ เฉินโม่ไม่ได้ลงมือจัดการเหยื่อ แต่ปล่อยให้กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งไปตามลม

และแล้ว 5 นาทีต่อมา เสียงคำรามที่คุ้นเคยก็ดังแว่วมา

สิงโตตัวผู้ขนสีแดงร่างกำยำวิ่งเหยาะ ๆ ตรงเข้ามาหา

คราวนี้ เฉินโม่ไม่ได้วิ่งหนี แต่ยืนจ้องหน้ามันนิ่ง ๆ

ข้อมูลต่าง ๆ ของมันปรากฏขึ้นในสายตาของเฉินโม่

[สิงโตแอฟริกา (เพศผู้)]

[ระดับ: สามัญ]

[ร่างกาย: 8]

[ความเร็ว: 7]

[พละกำลัง: 8]

[จิตวิญญาณ: 3]

[ค่าพลังการต่อสู้โดยรวม: 26~31]

สเตตัสของเจ้าสิงโตตัวนี้ต่ำกว่าที่เฉินโม่คิดไว้เสียอีก

ไม่ใช่แค่ร่างกาย ความเร็ว และพละกำลังที่โดนเฉินโม่ในตอนนี้กดมิด แม้แต่ค่าจิตวิญญาณก็น้อยจนน่าสงสาร แพ้แม้กระทั่งพี่เอลซ่า

เห็นแบบนี้ เฉินโม่ก็มั่นใจเต็มร้อย

ที่แท้สิงโตตัวผู้ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น

"โฮก"

เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของเจ้าขนแดง คราวนี้เขาไม่เลือกที่จะหนีเหมือนทุกที แต่กลับส่งเสียงคำรามท้าทายกลับไป

เสียงคำรามกังวานก้องทุ่งหญ้า แม้จะยังมีความเล็กแหลมของวัยเยาว์เจืออยู่บ้าง แต่ก็เริ่มฉายแววแห่งราชา

"โฮก"

เจอเด็กท้าตีท้าต่อยแบบนี้ เจ้าขนแดงก็คำรามสวนกลับด้วยเสียงที่ทุ้มลึกและบ้าคลั่งกว่าเดิม

นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้มองลูกสิงโตตัวนี้แบบเต็มตา

เพราะก่อนหน้านี้ไอ้เด็กนี่วิ่งเร็วเกินไป เห็นแต่ตูดไว ๆ ทุกที

พอมองชัด ๆ เจ้าขนแดงถึงกับสะดุ้ง

เผลอแป๊บเดียว ไอ้ลูกสิงโตตัวนี้ตัวใหญ่กว่ามันไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่

สมัยนี้เด็กมันกินอะไรโตกันวะเนี่ย

โตเร็วเกินไปไหม

หลังจากคำรามข่มขวัญ สิงโตตัวผู้ก็หยุดยืนห่างจากเฉินโม่ไปร้อยกว่าเมตร

มันรู้ตัวว่าวิ่งไล่ไม่ทัน เลยกะแค่จะไล่ "ตัวเสนียด" นี่ออกไปจากอาณาเขตเฉย ๆ

เห็นสิงโตตัวผู้ยืนนิ่งไม่ยอมเข้ามา เฉินโม่ก็ชะงักไปเหมือนกัน

แผนเดิมคือกะจะยั่วโมโหให้มันวิ่งไล่จนหมดแรงก่อนค่อยเชือด

ไม่นึกเลยว่าเจ้านี่จะรู้ตัวว่าตามไม่ทัน เลยขี้เกียจวิ่งไล่ซะงั้น

ช่วยไม่ได้ เฉินโม่เลยต้องวิ่งเข้าใส่เอง พร้อมกับส่งเสียงคำราม (ด่ากราด) ไปด้วย

เห็นลูกสิงโตยักษ์วิ่งพุ่งเข้ามาหา สิงโตตัวผู้ก็โกรธจัด

กล้ามาหยามกันถึงถิ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไอ้เด็กนี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ

สิงโตไม่คำราม นึกว่าเป็นแมวป่วยหรือไง

แทบไม่ต้องคิด สิงโตตัวผู้ที่กำลังเดือดดาลก็วิ่งสวนเข้าไปหาเฉินโม่ทันที

พอระยะห่างเหลือไม่ถึง 3 เมตร สิงโตตัวผู้ก็กระโจนขึ้นสูง หมายจะตะปบกดเฉินโม่ให้จมดิน

ใช้พละกำลังเข้าข่ม

นี่คือสไตล์การต่อสู้ที่สิงโตตัวผู้โปรดปรานที่สุด

แต่ทว่าลูกสิงโตตรงหน้ากลับอ่านเกมขาด มันเบี่ยงตัวหลบฉากอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับตวัดกรงเล็บสวนเข้าที่ข้างลำตัวของสิงโตตัวผู้ในจังหวะสวนกัน ฝากรอยเล็บบยาวเหยียดสามรอยเรียกเลือด

พอลอบกัดสำเร็จ เฉินโม่ก็ดีดตัวหนีทันที

เขาต้องการปั่นหัวให้เจ้านี่สติแตก แล้วไล่กวดเขาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อดึงเกมให้มันหมดแรงข้าวต้มไปเอง

"โฮก"

สิงโตตัวผู้คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น สติสตังกระเจิงไปหมดแล้ว ตอนนี้ในหัวมีแค่ความคิดเดียว

ฆ่าไอ้เด็กเวรนี่ซะ

เฉินโม่คุมความเร็ว รักษาระยะห่างให้อยู่ที่ 5 ถึง 10 เมตร

สำหรับสิงโตตัวผู้ ระยะนี้ดูเหมือนจะเอื้อมถึง

5 นาทีผ่านไป

ความเร็วของสิงโตตัวผู้เริ่มตกลง

การวิ่งเต็มสปีดผลาญพลังงานมหาศาล

แต่พอเห็นลูกสิงโตยักษ์อยู่แค่เอื้อม ศักดิ์ศรีค้ำคอก็สั่งให้มันกัดฟันไล่ต่อ

วิ่งมาตั้งขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายก็น่าจะใกล้หมดแรงเหมือนกันแหละน่า

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา

ลูกสิงโตที่วิ่งนำหน้าอยู่ดี ๆ ก็หันขวับกลับมา แล้วตวัดกรงเล็บสวนกลับอีกครั้งในจังหวะสวนกัน

เจ้าขนแดงยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกแสบแปลบที่หลัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเงียบ ๆ

"โฮก"

ความโกรธพุ่งทะลุปรอท สิงโตตัวผู้รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระโจนเข้าใส่เฉินโม่ทันทีที่ตั้งหลักได้

แต่ผิดคาด คราวนี้ลูกสิงโตไม่หลบ

มันกระโจนสวนขึ้นมาเหมือนกัน แล้วฟาดอุ้งเท้าหน้าเข้าใส่หัวของสิงโตตัวผู้เต็มเหนี่ยว

เจ้าขนแดงยกขาหน้าขึ้นกันตามสัญชาตญาณ

สองร่างปะทะกันกลางอากาศ วัดกำลังกัน

สิงโตตัวผู้แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

ในสายตามัน ไอ้เด็กนี่ก็แค่เร็ว แต่เรื่องแรงไม่มีทางสู้มันได้

แต่คิดผิดถนัด

วินาทีต่อมา แรงปะทะมหาศาลก็กระแทกเข้าที่ขาหน้า

ลูกสิงโตตัวนี้แรงเยอะกว่ามันเสียอีก

เจ้าขนแดงถูกตบกลิ้งหงายท้องไม่เป็นท่า เฉินโม่ไม่รอช้า ซ้ำดาบสองด้วยกรงเล็บ เล็งเข้าที่จุดตายอย่างคอหอยและดวงตา

พริบตาเดียว ใต้คอของเจ้าขนแดงก็มีแผลเหวอะหวะเลือดท่วม ใบหน้ายับเยินดูไม่ได้ อาการสาหัสปางตาย

แต่ในวินาทีเป็นตาย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เจ้าขนแดงฮึดสู้เฮือกสุดท้าย

มันดิ้นรนลุกขึ้น แล้วตะปบสวนมั่วซั่วเพื่อหาทางรอด

จากการดิ้นรนครั้งนี้ ทำให้หลังของเฉินโม่ได้แผลมาสองแผล แต่ก็ไม่ถึงกับอันตราย

"โฮก"

จังหวะนั้นเอง เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวอีกเสียงก็ดังมาจากไม่ไกล

เสียงคำรามของเจ้าขนแดงก่อนหน้านี้เรียกพวกพ้องมาแล้ว ทั้งพี่น้องของมันและแม่สิงโตอีก 4 ตัว

พวกมันมาตามเสียง แล้วก็ต้องมาเห็นภาพลูกสิงโตขนยังไม่ขึ้นดีกำลังยำใหญ่เจ้าขนแดงอยู่ฝ่ายเดียว

แม่สิงโตคุ้น ๆ ว่าไอ้เด็กยักษ์นี่น่าจะเป็นลูกของมัน "เจ้าเป๋" แต่ขนาดตัวกับความโหดเถื่อนผิดมนุษย์มนาทำให้มันไม่กล้าฟันธง

เห็นสิงโตตัวผู้ตัวใหม่โผล่มา เฉินโม่ก็ยังไม่คิดจะถอย

การต่อสู้เมื่อครู่ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในสายเลือดให้ตื่นขึ้น

เขาอยากสู้ต่อ

เขาจะล้มสิงโตตัวผู้ทั้งสองตัวนี้ให้ดู

[จบตอน]