บทที่ 5 - สิงโตจอมตะกละ

บทที่ 5 - สิงโตจอมตะกละ

"สำเร็จ"

การล่าครั้งแรกที่ประสบความสำเร็จทำให้หัวใจของเฉินโม่พองโตด้วยความปิติ

เขาไม่รอช้า ก้มลงกัดกินเนื้อละมั่งดำที่อยู่ใต้ร่างทันที สวาปามอย่างตะกละตะกลาม

กลิ่นคาวเลือดจะดึงดูดสิงโตตัวผู้และนักล่าอื่น ๆ มา เขาต้องรีบจัดการมื้อใหญ่นี้ให้เร็วที่สุด

0.1 กก. 0.5 กก. 2 กก.

แถบความคืบหน้าของภารกิจ [สิงโตจอมตะกละ] พุ่งพรวดพราด

พอเฉินโม่กินเนื้อไปได้ 5 กิโล เขาก็รู้สึกว่าร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว ท้องจะแตกตายอยู่แล้ว

แต่เขาก็ยังกัดฟันกลืนเนื้อละมั่งลงคอต่อไป

สำหรับเขาในตอนนี้ โอกาสล่าสำเร็จไม่ได้มีบ่อย ๆ ถ้าพลาดมื้อนี้ไป มื้อหน้าอาจจะไม่มีตกถึงท้องอีกเลยก็ได้

"โฮก"

ระหว่างที่เฉินโม่กำลังโซ้ยแหลก เสียงคำรามของสิงโตตัวผู้ก็ดังขึ้นไม่ไกล

เฉินโม่เงยหน้าขึ้นเห็นสิงโตตัวผู้แผงคอสีแดงน่าเกรงขามกำลังวิ่งตรงดิ่งมาทางเขา

หนึ่งในสองพี่น้องสิงโตเจ้าถิ่นเจอตัวเขาเข้าแล้ว

ทันทีที่เห็นเฉินโม่ เจ้าขนแดงก็โกรธจัด ไอ้ลูกสิงโตนี่กล้าดียังไงมาล่าเหยื่อในถิ่นของมัน นี่มันหยามกันชัด ๆ

มันเลยระเบิดความเร็วสูงสุด ไล่กวดหมายจะขย้ำไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตัวนี้ให้ตายคากรงเล็บ

เห็นสิงโตตัวผู้เกรี้ยวกราดขนาดนั้น แต่เฉินโม่กลับไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด ตอนนี้เขามั่นใจในความเร็วของตัวเองแบบสุด ๆ

เขากลืนเนื้อคำโตลงคออีกอึกเหลือบมองแถบภารกิจที่ปาเข้าไป 75% แล้ว จากนั้นก็คาบขาละมั่งข้างหนึ่ง แล้วใส่ตีนหมาโกยแน่บ

เจ้าขนแดงไล่ตามมาได้สักพัก ก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าไอ้เด็กนี่มันวิ่งเร็วผิดปกติ

เร็วกว่ามันเสียอีก

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ค่อย ๆ ยืดออกไปเรื่อย ๆ

ไม่ถึงห้านาที สิงโตตัวผู้ก็หอบแฮ่ก ลิ้นห้อยหมดสภาพ

สิงโตมีแรงระเบิดดีก็จริง แต่ความอึดนี่สอบตก

โฮก

มองดูไอ้ลูกสิงโตที่กลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ ไกลลิบ เจ้าขนแดงได้แต่คำรามระบายความแค้นอย่างหมดรูป

ไล่กวดลูกสิงโตอายุไม่ถึง 3 เดือนไม่ทัน น่าขายหน้าชะมัด

สุดท้ายมันก็ได้แต่ถอดใจ เดินกลับไปที่เดิม เห็นซากละมั่งที่เหลือเนื้ออยู่เกินครึ่ง ตาของมันก็เป็นประกายขึ้นมา

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว กินข้าวก่อนแล้วกัน

————————————

เฉินโม่วิ่งเหยาะ ๆ กลับมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่ชายขอบอาณาเขต

แม้จะสลัดหลุดจากสิงโตตัวผู้มาได้แล้ว แต่เลือดในกายยังคงสูบฉีดพล่าน

ตื่นเต้น อิสระ ดิบเถื่อน

เกิดใหม่มาครึ่งเดือน เฉินโม่เริ่มรู้สึกหลงใหลชีวิตของการเป็นสิงโตเข้าให้แล้ว

เขามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาของพี่สาว

"คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ"

เฉินโม่เริ่มกังวลนิดหน่อย แต่คิดมากไปก็เท่านั้น เขาเลยเดินวนรอบต้นไม้ใหญ่เพื่อย่อยอาหาร

พอกระเพาะเริ่มเข้าที่เข้าทาง เขาก็จัดการแทะขาละมั่งที่คาบติดมาด้วย

พอกินขาละมั่งไปได้ครึ่งหนึ่ง เฉินโม่ก็เหลือบดูหน้าต่างภารกิจ

[สิงโตจอมตะกละ] (1/7)

ภารกิจวันนี้สำเร็จแล้ว

ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม

เสียงฟ้าร้องครืนครั่น สายฝนเริ่มเทลงมาชะล้างทุ่งหญ้า

นี่เป็นฤดูฝนของแอฟริกา ฝนตกหนักเป็นเรื่องปกติ

แต่นี่เป็นผลดีกับเฉินโม่

น้ำฝนจะช่วยล้างกลิ่นคาวเลือดบนตัวเขา ทำให้ปลอดภัยขึ้นเยอะ

สิ่งเดียวที่เฉินโม่กังวลคือพี่เอลซ่า

จนกระทั่งตะวันตกดิน เฉินโม่ถึงเห็นเงาร่างคุ้นตาเดินฝ่าสายฝนเข้ามา

เอลซ่าไม่ได้กินอะไรมาครึ่งค่อนวันแล้ว นอกจากความหิวโซ มันยังรู้สึกสับสนและหวาดกลัว

เมื่อเช้าหลังจากเฉินโม่แยกตัวไป มันก็เริ่มออกหาเหยื่อแถว ๆ นั้น

เอลซ่าฉลาดกว่าสิงโตทั่วไปมาแต่ไหนแต่ไร พอมันกับน้องชายถูกบีบให้ออกจากฝูง มันก็รู้ทันทีว่าจากนี้ไปต้องหากินเองแล้ว

น้องชายขาเป๋เคลื่อนไหวไม่สะดวก ภาระการล่าเลยตกอยู่ที่มัน

แต่อนิจจา ทักษะการล่าของมันยังไม่เข้าขั้น แถมยังเป็นแค่เด็ก ร่างกายและพละกำลังยังห่างไกลจากคำว่านักล่า

แค่วิ่งไล่กระต่ายป่ายังไม่ทันเลย

เอลซ่ารู้สึกพ่ายแพ้อย่างยับเยิน

มันเดินคอตกกลับมาที่ "บ้านชั่วคราว" แต่พอเข้ามาใกล้ จมูกก็ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ

มันตื่นตัวขึ้นมาทันที ในใจนึกห่วงน้องชายติ๊งต๊องว่าจะโดนใครทำร้ายหรือเปล่า

เอลซ่ารีบวิ่งเข้าไป แล้วก็เห็นน้องชายนอนเอกเขนกอยู่ใต้ต้นไม้

ไอ้น้องบื้อกำลังนอนกระดิกหางสบายใจเฉิบ ดูท่าทางอารมณ์ดีเสียด้วย

พอเห็นว่าพี่สาวกลับมา ลูกสิงโตก็ลุกพรวดขึ้น แล้วโยนของบางอย่างมาให้

เอลซ่าก้มลงมอง พบว่าเป็นขาละมั่งที่ถูกแทะไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เฉินโม่โบกอุ้งเท้า ประมาณว่า รีบกินซะ แล้วก็ล้มตัวลงนอนหรี่ตาต่อ

เมื่อกี้เขากินจนพุงกางแล้ว ตอนนี้อยากนอนสุด ๆ

"โฮก?"

มองดูอาหารตรงหน้า เอลซ่าซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล

มันไม่รู้หรอกว่าจริง ๆ เฉินโม่กินจนจุกแล้ว นึกว่าน้องชายอุตส่าห์เก็บส่วนแบ่งไว้ให้

เอลซ่าไม่รู้ว่าน้องชายไปเอาขาละมั่งมาจากไหน แต่ด้วยวัยแค่นี้ การหาอาหารมาได้ขนาดนี้ น้องชายต้องผ่านอันตรายมามากมายแน่ ๆ

เอลซ่าที่หิวจนตาลายกัดเนื้อคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข

มันนึกย้อนไปถึงตอนอยู่ในฝูง มันก็เคยแย่งอาหารจากลูกสิงโตตัวอื่น เพื่อเอามาให้น้องชายที่โดนแย่งส่วนแบ่ง

ภาพวันวานทับซ้อนกับภาพตรงหน้า

พอกินขาละมั่งจนหมด เอลซ่าก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

พรุ่งนี้ต้องตั้งใจล่าให้ได้ จะต้องจับกระต่ายป่ามาให้น้องชายกินให้ได้

คราวนี้ ถึงตามันเลี้ยงน้องบ้างแล้ว

————————

ฟ้าสาง

ดวงอาทิตย์สีแดงเพลิงค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า

ลูกสิงโตขนสีทองค่อย ๆ ตื่นจากฝัน

เฉินโม่ลืมตาดู พบว่าภารกิจ [สิงโตจอมตะกละ] รีเซ็ตแล้ว

วันใหม่เริ่มขึ้นแล้ว

เฉินโม่มองไปรอบ ๆ ไม่เห็นพี่สาว

"เช้าป่านนี้ ไปไหนของเขานะ"

เฉินโม่ไม่ได้ใส่ใจ เขาเตรียมตัวจะไปทุ่งหญ้าเขียวขจีที่เดิม เพื่อเริ่มการล่าของวันนี้

หลังจากกลับมาเมื่อวาน เฉินโม่ก็นอนคิดทบทวนและวางแผนการล่าในหัว จนได้กลยุทธ์เฉพาะตัวออกมา

เขามั่นใจว่าการล่าวันนี้ต้องแจ่มแน่นอน

ไม่นาน เฉินโม่ก็มาถึงทุ่งหญ้าเป้าหมาย

ฝนที่ตกหนักเมื่อวานทำให้หญ้าชุ่มฉ่ำ ดึงดูดสัตว์กินพืชฝูงใหญ่ให้มารวมตัวกัน

เฉินโม่จ้องมองฝูงละมั่งอิมพาลาที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร

ใช่แล้ว เป้าหมายวันนี้ก็ยังเป็นละมั่งเจ้าเก่า

เจ้าพวกนี้แหละเหยื่อชั้นยอด

สมองทึบ ไม่มีพิษสง แถมจุดเด่นเรื่องความเร็วก็ใช้กับเฉินโม่ไม่ได้ผล

[จบตอน]