บทที่ 4 - การล่าครั้งแรก

บทที่ 4 - การล่าครั้งแรก

แม่จ๋าเองก็เห็นลูกทั้งสองตัวแล้ว แววตาที่เคยเศร้าหมองพลันสว่างไสวขึ้นมาทันที

มันรีบฉีกเนื้อก้อนใหญ่จากซากหมูป่าที่เพิ่งล่ามาได้ หวังจะให้ลูกน้อยทั้งสองได้กินอิ่มหนำ

แต่พอหันกลับไป กลับพบว่าเจ้าลูกชายขาเป๋วิ่งหายลับไปแล้ว เหลือแต่ลูกสาวที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น

เอลซ่าที่หิวโซมาค่อนวันรีบสวาปามเนื้อหมูป่าคำโตอย่างมูมมาม

ทว่ายังกินไปได้ไม่ถึงสองคำ แม่สิงโตก็มองไปทางที่ไกลออกไป ท่าทางเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา

"โฮก"

มันคำรามต่ำใส่เอลซ่า เหมือนจะเร่งให้รีบหนีไปซะ

"งื้ด"

เอลซ่าเงยหน้ามองแม่ตาละห้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของแม่

ดูเหมือนมันจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เอลซ่ามองแม่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของน้องชายขาเป๋ที่วิ่งลิ่วจากไป แล้วคาบก้อนเนื้อวิ่งตามไปทันที

เมื่อกลับมาถึงชายขอบอาณาเขตของฝูง เฉินโม่ก็พบว่าภารกิจ [สิงโตนักซิ่ง] ของวันนี้ใกล้จะสำเร็จแล้ว

ขอแค่วิ่งต่ออีก 10 นาทีก็เรียบร้อย

พละกำลังยังเหลือเฟือ เฉินโม่จึงไม่หยุดฝีเท้า

สร้างวินัยกันต่อไป

ไม่นานนัก เอลซ่าก็วิ่งตามมาทัน มันเบิกตากว้างมองดูน้องชายขาเป๋ที่กำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งอยู่ไม่ไกล

มันไม่เข้าใจว่าทำไมน้องชายถึงได้ดูร่าเริงขนาดนี้ แต่ความสดใสของน้องก็ช่วยปัดเป่าความสับสนและความหวาดกลัวในใจมันไปได้โข

เอลซ่าจัดการกินเนื้อหมูป่าไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งมันตั้งใจจะเก็บไว้ให้น้องชาย

เมื่อแถบความคืบหน้าของ [สิงโตนักซิ่ง] แตะ 100% เฉินโม่ก็กดเลือกติดตั้งฉายาด้วยความตื่นเต้น

เช่นเดียวกับครั้งก่อน พลังงานเหมือนกระแสไฟฟ้าไหลพล่านไปทั่วร่าง ราวกับพันธนาการทางพันธุกรรมถูกปลดล็อก ร่างกายและแขนขาของเขาได้รับการเสริมแกร่งในพริบตา

ขาหลังที่เคยพิการ บัดนี้หายเป็นปลิดทิ้ง

เฉินโม่ยังไม่สนใจภารกิจใหม่ที่เด้งขึ้นมา แต่รีบสำรวจความเปลี่ยนแปลงของร่างกายก่อนเป็นอันดับแรก

ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอีกระดับแล้ว

เทียบกับเมื่อก่อน เร็วขึ้นอีก 50% ได้

ตอนนี้ต่อให้เป็นสิงโตตัวผู้ตัวเต็มวัย ก็คงวิ่งตามเขาไม่ทันแน่

แถมเฉินโม่ยังค้นพบว่าเวลาที่วิ่ง เขาจะเข้าสู่สภาวะพิเศษบางอย่าง

เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน เหมือนฉีดอะดรีนาลีนเข้าเส้น ทั้งพละกำลัง ความเร็ว และแรงระเบิด ทุกอย่างเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

คิดไปคิดมา เฉินโม่เลยตั้งชื่อสภาวะนี้ว่า [โหมดขาซิ่ง]

น่าเสียดายที่โหมดนี้อยู่ได้ไม่นาน เต็มที่ก็ไม่เกิน 1 นาที

แต่ถ้าเอาไว้ใช้ล่าเหยื่อ แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว

หลังจากทดลองพลังใหม่จาก [สิงโตนักซิ่ง] จนหนำใจ เฉินโม่ถึงหันกลับมาดูหน้าต่างภารกิจ

เหมือนเดิมเป๊ะ ภารกิจ [สิงโตอนามัย] กับ [สิงโตจอมตะกละ] ถูกปลดล็อกแล้ว แต่ที่มาแทน [สิงโตนักซิ่ง] คือภารกิจใหม่ชื่อ [สิงโตนักสังเกต]

[สิงโตนักสังเกต] (ระดับเขียว)

สังเกตสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกันวันละ 10 ชนิด โดยต้องสังเกตแต่ละชนิดไม่ต่ำกว่า 1 ชั่วโมง ทำต่อเนื่องเป็นเวลา 1 เดือน

"สิงโตนักสังเกตจะช่วยให้ตาไวขึ้นงั้นเหรอ"

เฉินโม่เดาผลลัพธ์ของฉายานี้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นภารกิจระดับสีเขียว

แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เฉินโม่ก็ตัดสินใจเลือก [สิงโตจอมตะกละ] อยู่ดี

[สิงโตนักสังเกต] ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งเดือน นานเกินไป

แถมดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ผลของ [สิงโตจอมตะกละ] น่าจะดีกว่า [สิงโตนักสังเกต] แน่ ๆ

ติดอยู่อย่างเดียวคือมันยากชะมัด

ต้องกินเนื้อวันละ 10 กิโล น้ำหนักพอกับตัวเขาตอนนี้เลยนะนั่น

ที่สำคัญคือ พอออกจากฝูงแล้ว อาหารทุกมื้อต้องหาเองนี่สิ

เอาเถอะ ถึงไม่รับภารกิจนี้ ยังไงเขาก็ต้องเริ่มออกล่าเองอยู่ดี

"ลองดูสักตั้ง"

พอกินเนื้อที่พี่สาวคาบมาให้จนหมดและพักผ่อนจนหายเหนื่อย เฉินโม่ก็เดินกลับมาที่ต้นไม้ใหญ่ ใช้เท้าหน้าเขี่ย ๆ บอกใบ้ให้เอลซ่า

ความหมายคือให้เอลซ่ารออยู่ที่นี่ เขาจะออกไปทำธุระเดี๋ยวเดียว

ไม่สนใจว่าพี่สาวจะเข้าใจไหม เฉินโม่วิ่งเหยาะ ๆ ออกมา มุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้าเขียวขจีผืนเดิม

ที่นี่คือแหล่งหากินประจำของพวกแม่สิงโต

หญ้าอุดมสมบูรณ์ แถมอยู่ใกล้แหล่งน้ำ สัตว์กินพืชเลยชุมมาก

เฉินโม่ตั้งใจจะเริ่มการล่าครั้งแรกที่นี่แหละ

ถึงตรงนี้จะเป็นอาณาเขตของสองพี่น้องสิงโตตัวผู้ก็เถอะ

แต่ตอนนี้เขาทั้งเร็วทั้งอึดกว่าเจ้าพวกนั้นเยอะ

ต่อให้โดนเจอตัวแล้วจะทำไม

สู้ไม่ได้ก็วิ่งหนีสิครับ รออะไร

เฉินโม่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้ารกทึบ สำหรับการล่าครั้งแรก เขาขอเล่นบท "นักตุ๋ยหลัง" ผู้ซุ่มเงียบดีกว่า

ไม่ไกลออกไป ฝูงละมั่งอิมพาลากำลังเล็มหญ้ากันอย่างสบายใจ

พวกมันกระโดดได้สูงและวิ่งเร็วมาก แถมยังหูตาไวสุด ๆ ปกติแม่สิงโตจะไม่เลือกพวกมันเป็นเป้าหมายแรก ๆ

เฉินโม่นอนนิ่งอดทนรอจังหวะ

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ละมั่งตัวเมียตัวหนึ่งที่มัวแต่ห่วงกินหญ้าอ่อน ก็ค่อย ๆ เผลอเดินแยกออกจากฝูง ขยับเข้ามาใกล้จุดที่เฉินโม่ซุ่มอยู่เรื่อย ๆ

เฉินโม่กลั้นหายใจ รอให้มันเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วค่อยลงมือ

"แบ๊ะ"

เจ้าละมั่งตัวเมียชำเลืองมองมาทางที่เฉินโม่ซ่อนอยู่

จริง ๆ มันเห็นลูกสิงโตนานแล้ว แต่ไม่ได้อยู่ในสายตา พอเช็กแล้วว่าไม่มีแม่สิงโตอยู่แถวนั้น มันก็ก้มหน้าเล็มหญ้าต่ออย่างสบายใจ

ลูกสิงโตวัยสองเดือน ฟันน้ำนมเพิ่งขึ้นแบบนี้ มันแค่วิ่งเหยาะ ๆ ก็สลัดหลุดได้สบาย

อย่าว่าแต่ลูกสิงโตเลย ต่อให้แม่สิงโตมาเองก็ยังไม่แน่ว่าจะไล่มันทัน

ฟุ่บ

จังหวะที่ละมั่งอยู่ห่างไปไม่ถึง 5 เมตร เฉินโม่กระโจนออกไปทันที

ด้วยพลังของ [สิงโตจอมเดิน] ผสานกับ [สิงโตนักซิ่ง] ความเร็วของเขาน่าเหลือเชื่อมาก

ละมั่งตัวเมียเพิ่งจะได้ยินเสียง พอจะขยับขาวิ่งหนีตามสัญชาตญาณ ก็โดนลูกสิงโตตะปบจนล้มกลิ้งไปแล้ว

พอกดเหยื่อลงกับพื้นได้ เฉินโม่ก็อ้าปากกว้าง งับเข้าที่ลำคอหวังจะปลิดชีพในครั้งเดียว

แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่คิด

ฟันของเขายังไม่แข็งแรงพอ เลยเจาะคอหอยละมั่งไม่เข้า ทำได้แค่ฝากรอยเลือดตื้น ๆ ไว้เท่านั้น

แถมแรงก็ยังน้อย พอละมั่งดิ้นสุดชีวิต มันก็หลุดจาก "อ้อมกอด" ของเขา กระโดดผึงหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ห้ะ"

เฉินโม่สตั๊นไปครึ่งวินาที ก่อนจะตั้งสติแล้วออกวิ่งไล่กวดทันที

หลังจากดิ้นหลุดมาได้ ละมั่งก็ใส่เกียร์หมาวิ่งสุดชีวิต ในใจโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

เมื่อกี้ประมาทไปหน่อยที่ไม่ได้หลบ

คราวนี้รอดแล้ว

แต่คิดผิดถนัด

พอรู้สึกถึงลมวูบใหญ่ที่ไล่หลังมา ละมั่งหันกลับไปมองแล้วแทบช็อกตาตั้ง

ลูกสิงโตตัวนั้นไปกินยาบ้ามาหรือไง ระยะห่าง 30 เมตรที่มันอุตส่าห์ทิ้งห่างมาเมื่อกี้ หดเหลือไม่ถึง 10 เมตรในพริบตา

แถมยังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ด้วย

ระหว่างวิ่งไล่ เฉินโม่เปิดใช้งาน [โหมดขาซิ่ง]

หัวใจเต้นรัวแรง สี่ขาเปี่ยมไปด้วยพลัง ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นไปอีกระดับ

ตอนนี้เขาเหมือนรถสปอร์ตที่เหยียบคันเร่งจมมิด

เลือดสิงโตเดือดพล่าน แววตาของลูกสิงโตเปล่งประกายอำมหิตจนน่าขนลุก

ละมั่งตัวเมียยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าทำไมลูกสิงโตถึงน่ากลัวขนาดนี้ ทำไมมันถึงวิ่งเร็วได้ขนาดนี้

ก็โดนตะปบคว่ำเป็นรอบที่สอง

คราวนี้เฉินโม่ไม่กัดแล้ว แต่ใช้กรงเล็บตะปบเข้าเต็มแรง

หน้าท้องของละมั่งถูกฉีกกระชากจนเป็นแผลเหวอะ

ภายใต้โหมดขาซิ่ง พละกำลังของเฉินโม่เพิ่มขึ้นมหาศาล จนพอจะเทียบเคียงกับสิงโตตัวเมียทั่วไปได้แล้ว

"แบ๊ะ"

ละมั่งส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสิ้นใจตายคาที่ด้วยกรงเล็บมรณะของเฉินโม่

[จบตอน]