บทที่ 6 - สิงโตเกาะน้องกิน

บทที่ 6 - สิงโตเกาะน้องกิน

พอล็อกเป้าได้แล้ว เฉินโม่ก็เดินดุ่ม ๆ เข้าหาฝูงละมั่งแบบไม่เกรงใจ

พวกละมั่งย่อมรู้ตัวว่ามีผู้บุกรุก แต่พอเห็นว่าเป็นแค่ลูกสิงโตตัวกระเปี๊ยก พวกมันก็เมินเฉย

เฉินโม่ยิ้มกริ่มในใจ

ด้วยภาพลักษณ์ "ลูกสิงโตใสซื่อไร้พิษสง" เจ้าละมั่งหน้าโง่พวกนี้เลยไม่แตกตื่นวิ่งหนีอย่างที่คิด

พอเข้าระยะหวังผล ลูกสิงโตก็กระโจนเข้าใส่ละมั่งตัวที่ดูผอมแห้งที่สุดทันที

เจ้าละมั่งตัวนั้นตกใจจะวิ่งหนี แต่ก็สายไปเสียแล้ว

เฉินโม่ตะปบมันล้มลง แล้วรีบใช้กรงเล็บกรีดสร้างบาดแผลให้เลือดไหล

จากนั้นก็ปล่อยให้มันดิ้นหลุดไป

เป็นไปตามคาด ละมั่งตัวอื่นแตกฮือวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง

ส่วนเจ้าตัวที่บาดเจ็บก็ขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งเตลิดเปิดเปิงไม่คิดชีวิต

เฉินโม่เข้าสู่ [โหมดขาซิ่ง] แล้วไล่กวดตามไป

เขาตะปบมันล้มลงอีกครั้ง พร้อมฝากแผลลึกที่หน้าท้องเพิ่มอีกแผล

ทำซ้ำ ๆ แบบนี้อยู่สามสี่รอบ เจ้าละมั่งเคราะห์ร้ายก็เริ่มหมดแรง ความเร็วตกลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ล้มฟุบสิ้นใจตาย

ยุทธการ "ตอดเลือดไหลตาย" ประเดิมสนามได้อย่างงดงาม

เฉินโม่เริ่มลงมือจัดการเหยื่อ

แต่กินไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงคำรามที่คุ้นหูก็ดังแว่วมาอีก

ไอ้เจ้าขนแดงตัวเมื่อวานโผล่มาอีกแล้ว

คราวนี้เฉินโม่นิ่งกว่าเมื่อวานเยอะ เขารีบกลืนเนื้อคำสุดท้าย คาบขาละมั่งหนึ่งข้างแล้วโกยแน่บ

ก่อนไป เฉินโม่ยังหันกลับมาชูนิ้วกลางให้เจ้าสิงโตเจ้าถิ่นทีหนึ่ง ในใจคิดแค้น

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"

"โฮก"

สิงโตตัวผู้ไล่ตามมาอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามอย่างหัวเสียที่ดังก้องทุ่งหญ้า

————————————

เที่ยงวัน เอลซ่ากลับมาที่ "บ้าน" มือเปล่า

แววตามันเศร้าหมองสุดขีด

เมื่อวานตอนที่น้องชายแบ่งอาหารให้ มันทั้งตื่นเต้นทั้งละอายใจ

น้องชายขาเป๋ยังล่าเหยื่อได้ แต่ตัวมันกลับทำไม่ได้

วันนี้มันเลยออกไปล่าแต่เช้ามืด

แต่ความจริงมันโหดร้าย

ตลอดช่วงเช้า นอกจากจะจับอะไรไม่ได้แล้ว ยังเสียพลังงานไปฟรี ๆ จนท้องร้องโครกคราก ขาละมั่งที่น้องให้กินเมื่อวานเหมือนสูญเปล่า

แต่พอกลับมาถึงบ้าน มันก็เห็นน้องชายขาเป๋โยนขาละมั่งที่เพิ่งกินไปได้นิดหน่อยมาให้

แถมขานี้ยังใหญ่กว่าเมื่อวานอีก

เอลซ่า งงตาแตก

มันมองน้องชายด้วยสายตาเหลือเชื่อ ไม่เข้าใจเลยว่าน้องทำได้ยังไง

พอโยนอาหารให้พี่สาวเสร็จ เฉินโม่ก็หรี่ตาเตรียมจะนอน

ลูกสิงโตต้องนอนเยอะ ๆ

ตอนนี้พี่สาวกลับมาแล้ว เขาจะได้หลับได้อย่างวางใจเสียที

มองดูน้องชายที่หลับปุ๋ยไปในพริบตา เอลซ่ารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด

มีน้องชายแบบนี้... ก็ดีเหมือนกันนะ

————————

เช้าวันถัดมา

ขณะที่เฉินโม่เตรียมจะออกล่า เอลซ่าก็ทำท่าจะตามมาด้วย

วันนี้มันอยากไปล่าพร้อมกับน้องชาย

แต่เฉินโม่ปฏิเสธ

เขากลัวว่าเจ้าสิงโตตัวผู้จะไปดักรอที่เดิม

ถึงปกติสิงโตตัวผู้จะไม่ฉลาดขนาดนั้น แต่ดูเหมือนสิงโตในย่านนี้จะมีไอคิวสูงผิดปกติ

กันไว้ดีกว่าแก้

ถ้าเจ้าขนแดงไปดักรอจริง เฉินโม่หนีพ้นสบายอยู่แล้ว แต่พี่สาวไม่รอดแน่

ตอนอยู่ในฝูง พี่สาวดีกับเขามาก เฉินโม่ไม่อยากให้เป็นอะไรไป

เห็นน้องชายไม่ยอมให้ตามไป แถมยังสปีดหนีหายไปดื้อ ๆ เอลซ่าที่ตกตะลึงก็ทำได้แค่แยกไปหาเหยื่อแถว ๆ นั้นเพียงลำพัง

——————————

กลับมาที่ทุ่งหญ้าเขียวขจีริมน้ำ เฉินโม่ไม่เห็นเงาของสิงโตตัวผู้

ด้วยทักษะการล่าที่ชำนาญขึ้น เขาจัดการสอยละมั่งมาได้อีกตัว

และในขณะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เจ้าขนแดงตัวดีก็ "มาตามนัด" อีกแล้ว

เฉินโม่คาบขาละมั่งวิ่งหนีตามสเต็ป

แต่คราวนี้ เจ้าสิงโตตัวผู้แค่วิ่งไล่เป็นพิธี แล้วก็เดินกลับไปกินซากละมั่งที่เหลืออย่างสบายใจเฉิบ

ไล่ก็ไม่ทัน แถมทุกครั้งที่ไล่ไอ้เด็กนี่ไป มันก็จะมีของสดใหม่เหลือทิ้งไว้ให้กินตลอด

แบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ

เจ้าสิงโตตัวผู้เริ่มจะติดใจรสชาติของการ "กินแรงเด็ก" เสียแล้ว

ขอแค่อย่าให้สิงโตตัวอื่นรู้เป็นพอ เสียสถาบันเจ้าป่าหมด

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

เฉินโม่ไปล่าที่ทุ่งหญ้าทุกวัน

กระต่ายป่า ลูกหมูป่า ละมั่ง

ด้วยความเร็วระดับเทพ สัตว์กินพืชพวกนี้ไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือเขาได้

ส่วนเจ้าขนแดงก็เหมือนจะยอมรับการมีอยู่ของเฉินโม่กลาย ๆ แค่รอจังหวะไล่ที่ตอนกินไปได้ครึ่งหนึ่ง

เฉินโม่รู้ทันสันดานเจ้านี่แล้ว มันกะจะกินฟรีชัด ๆ

งานนี้ทำเอาเฉินโม่แค้นฝังหุ่น

เขาหมายมั่นปั้นมือในใจ

"รอโตเมื่อไหร่ พ่อจะซัดให้หน้าแดงกว่าขนเลยคอยดู"

——————————

เวลาผ่านไปอีกไม่กี่วัน

ความรู้สึกที่เอลซ่ามีต่อน้องชายเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ช่วงแรกที่เพิ่งออกจากฝูง มันเครียดและหวาดกลัวทุกวัน

แต่ตอนนี้ พอกลับบ้านมาตอนเที่ยง เอลซ่าก็พบว่าน้องชายมักจะเสกเนื้อสัตว์มาจากไหนไม่รู้ มาวางกองไว้ตรงหน้าเสมอ

กลายเป็นว่าทุกวันนี้มันกินดีอยู่ดีกว่าตอนอยู่ในฝูงเสียอีก

หลังจากออกล่าแล้วคว้าน้ำเหลวติดต่อกัน 4 วัน เอลซ่าก็เลิกล้มความตั้งใจ

ปกติสิงโตตัวเมียจะเริ่มฝึกล่าตอน 6 เดือน เอลซ่าที่อายุยังไม่ถึง 3 เดือนจะไปล่าได้ยังไง ยากกว่าเข็นครกขึ้นภูเขาอีก

ตอนนี้เอลซ่านอนตื่นสายใต้ต้นไม้ รอให้น้องชายเอาข้าวมาประเคนให้

ขืนออกไปล่าเอง นอกจากจะไม่ได้อะไรแล้ว ยังเหนื่อยฟรี หิวเร็วกว่าเดิมอีก

มันยอมรับชะตากรรมการเป็น "สิงโตเกาะน้องกิน" ได้อย่างหน้าชื่นตาบานแล้ว

———————————

เพราะได้กินเนื้อเยอะทุกวัน แค่สัปดาห์เดียว ตัวของเฉินโม่ก็ใหญ่ขึ้นจนผิดหูผิดตา

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

วันที่ 7 หลังจากกินกระต่ายป่าไปครึ่งตัว เฉินโม่ก็ทำภารกิจ [สิงโตจอมตะกละ] วันสุดท้ายสำเร็จ

[คุณทำภารกิจสร้างวินัย [สิงโตจอมตะกละ] (ระดับขาว) สำเร็จแล้ว ต้องการติดตั้งฉายาหรือไม่]

พอกด "ตกลง" กระแสไฟฟ้าที่คุ้นเคยก็ไหลผ่านร่าง แต่คราวนี้เฉินโม่กลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพเลย

"หรือต้องกินเนื้อก่อน?"

เฉินโม่เดาทาง แล้วก้มลงกัดขากระต่ายที่เหลือ

คราวนี้ ทันทีที่กลืนเนื้อลงไป เขารู้สึกชัดเจนเลยว่าร่างกายกำลังย่อยสลายสารอาหารและพลังงานจากเนื้ออย่างรวดเร็ว

พอกินกระต่ายจนหมดตัว เฉินโม่ก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนวูบวาบในกาย

พละกำลัง... เหมือนจะเพิ่มขึ้นแฮะ

[จบตอน]