บทที่ 2 - สิงโตจอมเดิน

บทที่ 2 - สิงโตจอมเดิน

ระหว่างที่กำลังซอยเท้าเดินสร้างวินัยอยู่นั้น เฉินโม่ก็ท่องในใจว่า "หน้าต่างสถานะ" แผ่นป้ายโปร่งแสงสีเทาดำแผ่นเดิมก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้ ภารกิจ [สิงโตอนามัย] และ [สิงโตนักซิ่ง] มีโซ่สีดำพันธนาการไว้แน่น กลายเป็นสถานะถูกล็อค ส่วนใต้ภารกิจ [สิงโตจอมเดิน] มีแถบความคืบหน้าปรากฏขึ้นมา

(12304/20000) (0/7)

ก่อนหน้านี้ตอนตามหาฝูง เขาเดินไปแล้วกว่า 12000 ก้าว ตอนนี้ขอแค่เดินอีกไม่ถึง 8000 ก้าว ภารกิจสร้างวินัยของวันนี้ก็จะสำเร็จ

การเดินไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ทำให้เฉินโม่หวนนึกถึงสมัยเรียน ตอนที่ทำเรื่องโง่ ๆ อย่างการเอามือถือมาเขย่าเพื่อปั๊มยอดก้าวเดิน

น่าเสียดายที่กลับไปไม่ได้แล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอโปร่งแสงแตะ 20000 ในที่สุด เฉินโม่ที่ร่างกายและจิตใจถึงขีดจำกัดแล้วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ผล็อยหลับไปทันที

————————————

ยามเช้าตรู่ เฉินโม่ค่อย ๆ ลืมตาตื่น

แม่สิงโตอีกสามตัวออกไปล่าเหยื่อแล้ว จ่าฝูงก็ออกไปเดินตรวจตราอาณาเขต ตรงนี้เหลือแค่แม่สิงโตกับลูก ๆ อีกไม่กี่ตัว

พวกตัวเล็กยังหลับอยู่ เฉินโม่เหลือบมองภารกิจ พบว่ายอดก้าวเดินกลายเป็น (0/20000) แล้ว

วันใหม่เริ่มขึ้นแล้วสินะ

อาจจะเป็นเพราะได้กินนมแม่ อาการของเฉินโม่วันนี้เลยดีขึ้นถนัดตา จังหวะการซอยเท้าก็ดูคล่องแคล่วขึ้นมาก

ไม่นานนัก พวกสิงโตน้อยก็ทยอยตื่นขึ้นมา แล้วเริ่มวิ่งไล่จับหยอกล้อกันรอบ ๆ ตัวแม่

การ "หยอกล้อ" แบบนี้ จริง ๆ แล้วเป็นการฝึกทักษะการล่าเหยื่อของพวกมัน

แน่นอนว่าพวกมันเห็นเฉินโม่ที่อยู่ไม่ไกล

พอเห็น "เจ้าเป๋" ที่ขาเดี้ยงอยู่แล้วยังเดินซอยเท้าถี่ยิบไม่หยุด พวกสิงโตน้อยต่างก็คิดว่าเจ้านี่นอกจากจะเป๋แล้ว สงสัยจะบ้าด้วย

"โฮก" (แม่บอกว่าอย่าไปเล่นกับคนบ้า)

พวกสิงโตน้อยเลือกที่จะเมินเฉินโม่เหมือนเคย

แต่การถูกเมินแบบนี้ สำหรับเฉินโม่แล้วถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

ขอแค่ได้ตามติดฝูงไปเรื่อย ๆ เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกสัตว์อื่นมาทำร้าย

รออีก 7 วัน พอเขาทำภารกิจแรกสำเร็จ บางทีจุดเปลี่ยนของชีวิตอาจจะมาถึงก็ได้

คิดได้ดังนั้น เขาก็ซอยเท้า "สับตีนแตก" เริ่มต้นวันแห่งวินัยต่อไป

เที่ยงวัน

ดวงอาทิตย์อันร้อนแรงแผดเผาทุกตารางนิ้วบนทุ่งหญ้า แม้จะอยู่ในร่มไม้ เฉินโม่ก็ได้กลิ่นไหม้เกรียมของอากาศ

แม่สิงโตสามตัวที่ออกไปล่าเหยื่อกับจ่าฝูงกลับมาแล้ว

วันนี้พวกมันได้เหยื่อติดไม้ติดมือมาไม่น้อย จัดการหมูป่ากับลูกหมูป่ามาได้อย่างละตัว

พวกมันกับจ่าฝูงเริ่มกัดกินหมูป่าตัวใหญ่ ส่วนลูกหมูป่าถูกโยนมาให้พวกเด็ก ๆ

ลูกสิงโตวัย 2 เดือนเริ่มกินเนื้อได้แล้ว และนี่ก็เป็นมื้อเนื้อสัตว์มื้อแรกของพวกมัน

"โฮก"

"แฮ่"

พวกลูกสิงโตเห็นลูกหมูป่าที่สิ้นใจแล้วก็พากันกระโจนเข้าใส่ รุมทึ้งแบ่งอาหารกันอย่างรวดเร็ว

เฉินโม่มองดูพี่น้องของตัวเองแต่ไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย

เขากำลังรอให้แม่กินอิ่มก่อน

"ถ้าแม่กินอิ่มแล้วอารมณ์น่าจะดี บางทีวันนี้อาจจะได้กินอิ่มท้องบ้าง"

ระหว่างที่เฉินโม่กำลัง "ซอยเท้า" ปั๊มยอดก้าวต่อไป จู่ ๆ เนื้อก้อนหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดก็ลอยมาตกตรงหน้า

ลูกสิงโตขนสีทองสวยงามตัวหนึ่งเป็นคนโยนมาให้

พี่สาวพ่อแม่เดียวกับเฉินโม่นั่นเอง

มันแย่งเนื้อหมูป่ามาได้มากที่สุด แล้วแบ่งก้อนเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งโยนมาให้เฉินโม่

มองดูเนื้อสด ๆ เลือดอาบนองที่ปลายเท้า ใจจริงเฉินโม่ก็รู้สึกต่อต้าน แต่สัญชาตญาณและความโหยหาเนื้อสดของร่างกายก็ทำให้เขาก้าวข้ามความรังเกียจในใจไปได้

จากนั้น ก็อร่อยจนหยุดไม่อยู่

ประสาทสัมผัสของสิงโตต่างจากมนุษย์โดยสิ้นเชิง เนื้อสดเลือดสาดกลับทำให้เฉินโม่รู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก

"โฮก"

ไม่นานนัก ลูกสิงโตตัวอื่นก็กินส่วนของตัวเองหมด แล้วพร้อมใจกันหันขวับมามองเฉินโม่

"โฮก"

ลูกสิงโตตัวหนึ่งที่เฉินโม่ตั้งชื่อให้ว่า "เจ้าหยิก" รีบพุ่งเข้ามาทันที

เฉินโม่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เตรียมจะสละอาหารให้ แม้ใจจริงอยากจะกระโดดตบกะโหลกเจ้าหยิกสักป้าบก็ตาม

แต่ฝีมือมันไม่ถึงขั้นจริง ๆ

วินาทีถัดมา เฉินโม่ก็เห็นพี่สาวที่กินเสร็จแล้วและกำลังจะนอน ลุกพรวดขึ้นมายืนขวางหน้าเขาไว้

"โฮก"

พี่สาวยืนนิ่งอยู่หน้าเจ้าเป๋ จ้องมองเจ้าหยิกด้วยสายตาดุดัน แผ่รังสีอำมหิตเต็มที่

เหมือนจะบอกว่า ตัวนี้ ข้าคุม

เจ้าหยิกตกใจจนต้องถอยกลับไป

ในบรรดาลูกสิงโตทั้งหมด พี่สาวตัวใหญ่ที่สุดและฝีมือการต่อสู้ก็เก่งกาจที่สุดด้วย

"โฮก" (ขอบใจนะ)

เฉินโม่ไม่รู้ว่าสิงโตเขาแสดงความขอบคุณกันยังไง แต่ก็ส่งเสียงคำรามเบา ๆ ไปทีหนึ่ง

พี่สาวไม่ได้ตอบรับอะไร แค่ยืนรอนิ่ง ๆ จนเฉินโม่กินเนื้อหมด แล้วค่อยเดินกลับไปหาแม่ บิดขี้เกียจทีหนึ่งก่อนจะล้มตัวลงนอนหลับไป

——————————————

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว

ตลอดสัปดาห์นี้ เฉินโม่เกาะติดฝูงไปทุกที่ พร้อมกับรักษาวินัยซอยเท้าเดินทุกวัน

เขาตั้งชื่อให้สมาชิกในฝูงทุกคนเพื่อจะได้จำง่าย ๆ

สิงโตตัวผู้ตัวเดียวในฝูงเขาเรียกว่า "พ่อแมงดา" เพราะมันไม่เคยออกไปล่าเหยื่อเองเลย วัน ๆ เอาแต่เกาะเมียสี่ตัวกิน

ส่วนแม่แท้ ๆ ของเขา เขาเรียกสั้น ๆ ว่า "แม่จ๋า" แม้ว่า "แม่จ๋า" จะยังลำเอียง ให้เศษเนื้อหรือน้ำนมน้อยที่สุดตลอด

แต่สุดท้ายก็ไม่ปล่อยให้เขาอดตาย

เฉินโม่ตั้งชื่อให้พี่สาวว่า "เอลซ่า"

ส่วนลูกสิงโตตัวอื่น ๆ เฉินโม่ตั้งชื่อให้แบบส่ง ๆ ไปที มีทั้ง "เจ้าส้มเน่า" "เจ้าหัวล้าน" "เจ้าหางกุด" "เจ้าไข่ตูบ"

วันสุดท้ายของภารกิจ [สิงโตจอมเดิน] เฉินโม่ตื่นมาซอยเท้าเดินตั้งแต่เช้ามืด

จนกระทั่งตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เฉินโม่ที่รักษาวินัยเดินมานานกว่า 6 ชั่วโมงก็มองไปที่หน้าต่างภารกิจด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง

19998……19999……20000

วินาทีที่แถบความคืบหน้าของภารกิจ [สิงโตจอมเดิน] แตะ 100% ตัวอักษรแสงสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบ

[คุณทำภารกิจสร้างวินัย [สิงโตจอมเดิน] (ระดับขาว) สำเร็จแล้ว ต้องการติดตั้งฉายาหรือไม่]

ทันทีที่ใช้จิตสั่งการเลือก [ตกลง] เฉินโม่ก็รู้สึกถึงพลังประหลาดที่ไหลเวียนไปทั่วแขนขาเหมือนกระแสไฟฟ้า มันให้ความรู้สึกซ่า ๆ ชา ๆ

แต่ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ ไม่ถึงสองวินาทีก็หายวับไปพร้อมกับพลังงานนั้น

วินาทีต่อมา เฉินโม่ก็ออกวิ่งไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้เขารู้สึกว่าขาแข็งแรงเปี่ยมไปด้วยพลัง

หลังจากลองทดสอบดูคร่าว ๆ เฉินโม่พบว่าความเร็วในการวิ่งของเขาเพิ่มขึ้นจากเดิมกว่าเท่าตัว

ตอนนี้อย่าว่าแต่ลูกสิงโตตัวอื่นเลย เผลอ ๆ แม่สิงโตก็ยังวิ่งไม่เร็วเท่าเขา

นอกจากนี้ เขายังรู้สึกว่าความอึดเพิ่มขึ้นด้วย

วิ่งตะบึงบนทุ่งหญ้ามา 10 นาทีแล้ว กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

ผลลัพธ์ของ [สิงโตจอมเดิน] ดีเกินคาดไปไกลลิบ

"ความรู้สึกของการมีวินัยนี่มันดีจริง ๆ"

หัวใจของเฉินโม่พองโตไปด้วยความตื่นเต้นและปณิธานอันแรงกล้า

ผลลัพธ์สุดมหัศจรรย์ของสูตรโกงนี้ทำให้เขามั่นใจว่า ในวันหน้าเขาจะต้องกลายเป็นราชาแห่งทุ่งหญ้าผืนนี้ได้แน่

เผลอ ๆ จะเป็นราชาเพียงหนึ่งเดียวเสียด้วยซ้ำ

หลังจากทำภารกิจ [สิงโตจอมเดิน] เสร็จสิ้น โซ่ที่ล็อคภารกิจอื่นอีกสองอันก็หายไป พร้อมกับมีภารกิจใหม่โผล่ขึ้นมาแทนที่

[สิงโตจอมตะกละ (ระดับขาว): กินเนื้อสัตว์วันละ 10 กิโลกรัมขึ้นไป ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน]

"ดูจากผลของสิงโตจอมเดินแล้ว ฉายาสิงโตจอมตะกละก็น่าจะดีเหมือนกัน แต่ติดตรงที่ถ้าล่าเหยื่อเองไม่ได้ การจะกินเนื้อวันละ 10 โลนี่มันฝันกลางวันชัด ๆ"

ตอนนี้เป็นหน้าฝน อาหารการกินถือว่าอุดมสมบูรณ์ แม่สิงโตล่าเหยื่อได้ทุกวัน

แต่ส่วนแบ่งเนื้อที่มาถึงปากลูกสิงโตมันก็น้อยนิดเหลือเกิน

"เลือกสิงโตนักซิ่งดีกว่า"

เฉินโม่ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

[สิงโตอนามัย] แม้จะทำง่ายกว่า แต่ผลลัพธ์คงไม่ช่วยอะไรกับสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่

ส่วน [สิงโตนักซิ่ง] ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าช่วยเพิ่มความเร็ว ซึ่งเข้าคู่กับ [สิงโตจอมเดิน] ได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

อีกอย่าง เพิ่งจะได้ [สิงโตจอมเดิน] มา ความอึดก็เพิ่มขึ้นแล้ว วิ่งวันละ 2 ชั่วโมงคงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง

[จบตอน]