บทที่ 1 - เกิดใหม่เป็นสิงโต เริ่มต้นวิถีแห่งวินัย

บทที่ 1 - เกิดใหม่เป็นสิงโต เริ่มต้นวิถีแห่งวินัย

แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด

เมื่อทอดสายตามองออกไปเห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา บวกกับขาหน้าปุกปุยที่ไม่ใช่มือมนุษย์อีกต่อไป เฉินโม่ก็รู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจ พลันรู้สึกว่าชีวิตสิงโตนี้ช่างมืดมนเหลือเกิน

เขาไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว

แต่กลายเป็นลูกสิงโตวัยสองเดือนตัวหนึ่ง

"ฉันก็แค่โหลดเกมฝึกวินัยในสตรีมมาเล่น เพิ่งจะกดเริ่มเกมเองนะ ไหงถึงเลิกเป็นคนซะงั้นล่ะ"

เฉินโม่บ่นอุบอิบ ก่อนจะเริ่มคิดถึงปัญหาใหญ่ที่สุดที่ต้องเผชิญในตอนนี้ นั่นคือจะเอาชีวิตรอดยังไงดี

ตอนที่ตื่นขึ้นมา เขาได้รับความทรงจำเดิมของลูกสิงโตตัวนี้มาด้วย

ลูกสิงโตที่เขามาสิงร่างนี้เป็นสมาชิกใหม่ของฝูงสิงโตแห่งหนึ่งในทุ่งหญ้าแห่งนี้ แต่เพราะเกิดมาพร้อมกับขาหลังที่พิการทำให้ถูกทั้งฝูงรังเกียจ

ตั้งแต่เล็ก พี่น้องตัวอื่น ๆ ก็ไม่ยอมเล่นด้วย แม่ก็ให้นมกินน้อยที่สุด พ่อที่เป็นจ่าฝูงยิ่งไม่เคยชายตามอง

เพราะในทุ่งหญ้าที่ผู้อ่อนแอต้องตกเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ความพิการหมายถึงความอ่อนแอ หมายถึงการเอาตัวรอดไม่ได้ และหมายถึงความตายที่อาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ

แม้เจ้าสิงโตน้อยจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะมีชีวิตอยู่และเข้ากับฝูงให้ได้ แต่สุดท้ายก็ยังคงแปลกแยกอยู่ดี

และแล้วเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ หลังจากที่มันหิวจนเป็นลมไป ฝูงสิงโตก็ตัดสินใจทิ้งมันไว้ แล้วจากไปอย่างเงียบเชียบ

ทิ้งเจ้าตัวน้อยไว้ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน

"ยังไงก็ต้องตามฝูงให้เจอก่อน"

ไม่มีเวลามานั่งโศกเศร้าเสียใจ เฉินโม่ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่

นี่เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะรอดชีวิตไปได้

ทุ่งหญ้ายามค่ำคืนซ่อนอันตรายไว้มากมายนับไม่ถ้วน

ต่อให้โชคดีรอดไปได้ แต่ถ้าไม่มีทักษะการล่า สุดท้ายเขาก็ต้องอดตายอยู่ดี

ถ้าไม่มีฝูงคอยคุ้มกัน ลูกสิงโตวัยสองเดือนไม่มีทางรอดในทุ่งหญ้าแห่งนี้ได้แน่นอน

"ตอนนี้เพิ่งจะพลบค่ำ ฝูงสิงโตน่าจะหาที่พักผ่อน คงยังไปได้ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่"

คิดได้ดังนั้น เฉินโม่ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เขาพยายามดมกลิ่นที่ฝูงทิ้งไว้เพื่อจับทิศทาง

ภายใต้แสงตะวันรอน ลูกสิงโตผอมโซตัวหนึ่งพยายามลากสังขาร "วิ่ง" โซซัดโซเซไปบนทุ่งหญ้า

และในวินาทีถัดมา

ตุ้บ

เฉินโม่ที่ยังไม่คุ้นชินกับร่างกายใหม่เบรกหน้าทิ่ม ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

ความหิว ความเจ็บปวด ความพิการ

ความรู้สึกไม่สบายตัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างหลังจากล้มลง ทำให้เฉินโม่ตระหนักได้ลึกซึ้งว่าร่างกายนี้อ่อนแอจนถึงขีดสุดแล้ว

เจ้าสิงโตน้อยตัวเดิมคงจะค่อย ๆ ตายไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความสิ้นหวังแบบนี้นี่เอง

"ไม่ได้ ฉันต้อง... รอด"

สุดท้ายแล้ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันแรงกล้าก็ฉุดให้เฉินโม่ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วเริ่มออกวิ่งกะเผลกต่อไปข้างหน้า

และในจังหวะที่เฉินโม่เริ่มจะคุ้นชินกับร่างกายลูกสิงโตนี้เอง

ทันใดนั้น

หน้าต่างสีเทาดำโปร่งแสงที่ดูเลือนลางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[ภารกิจสร้างวินัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว โปรดเลือกทำภารกิจหนึ่งข้อจากตัวเลือกด้านล่าง]

[เมื่อทำภารกิจสำเร็จ คุณจะได้รับฉายาที่เกี่ยวข้อง]

[ภารกิจที่ 1: สิงโตอนามัย (ระดับขาว)]

อาบน้ำวันละ 3 ครั้ง ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน

[ภารกิจที่ 2: สิงโตจอมเดิน (ระดับขาว)]

เดินให้ได้วันละ 20000 ก้าวขึ้นไป ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน

[ภารกิจที่ 3: สิงโตนักซิ่ง (ระดับขาว)]

วิ่งอย่างบ้าคลั่งวันละ 2 ชั่วโมง โดยความเร็วต้องไม่ต่ำกว่า 30 กม./ชม. ต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน

เฉินโม่กระพริบตาปริบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด หัวใจที่เคยว้าเหว่ก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง

ข่าวดีคือ มีตัวช่วยโกงมาให้แล้ว

ข่าวร้ายคือ เขาเองนี่แหละที่กำลังจะตาย...

เฉินโม่กวาดสายตามองคร่าว ๆ แล้วเลือกภารกิจ [สิงโตจอมเดิน] ทันที จากนั้นก็ออกวิ่งเหยาะ ๆ บนทุ่งหญ้าต่อไป

[สิงโตอนามัย] ดูจะไม่ช่วยอะไรกับสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่ ส่วน [สิงโตนักซิ่ง] ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย

ที่สำคัญคือภารกิจพวกนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 7 วัน เขาจะมีชีวิตรอดถึง 7 วันหรือเปล่ายังเป็นปัญหาเลย

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องตามฝูงให้ทัน

ไม่รู้ว่าเดินอยู่บนทุ่งหญ้าแห่งนี้มานานแค่ไหนแล้ว

จนกระทั่งเส้นขอบฟ้ากลืนกินแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ไปจนหมดสิ้น ความมืดเข้าปกคลุม ดวงจันทร์ลอยเด่นกลางเวหา

เฉินโม่รู้สึกว่าสติเริ่มเลือนราง ร่างกายชาหนึบไปหมดแล้ว ตอนนี้มีเพียงจิตวิญญาณเท่านั้นที่สั่งการให้ร่างกายก้าวต่อไปข้างหน้า

โชคยังดีที่กลิ่นของฝูงสิงโตเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ใกล้แล้ว

ใกล้จะถึงแล้ว

ในที่สุด ตอนที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งไปจนหมด เฉินโม่ก็มองเห็นกลุ่มสิงโตนอนระเกะระกะอยู่ใต้ร่มเงาไม้ไม่ไกลนัก

เขาตามหาฝูงจนเจอแล้ว

แต่เขารู้ดีว่า บททดสอบของการเอาชีวิตรอดอาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

——————————

ย้อนกลับไป 2 นาทีก่อนหน้านี้

ในอาณาเขตของฝูงสิงโต

จ่าฝูงและแม่สิงโตตัวอื่น ๆ หลับสนิทกันหมดแล้ว

มีเพียงแม่สิงโตตัวหนึ่งที่ยังลืมตาโพลง มองฝ่าความมืดอันเวิ้งว้างออกไปไกลคล้ายกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

มันคือแม่แท้ ๆ ของลูกสิงโตขาเป๋ตัวนั้น

มันกำลังรอ "เจ้าเป๋" อยู่

การที่ฝูงทิ้ง "เจ้าเป๋" ไว้ จริง ๆ แล้วคือบททดสอบ

ถ้าฟ้าสางแล้วเจ้าเป๋ยังตามมาไม่ทัน พวกมันก็จะจากไป

หาก "เจ้าเป๋" พิสูจน์ไม่ได้ว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะเอาชีวิตรอดในทุ่งหญ้าแห่งนี้ได้ ก็สู้ให้ตายไปเสียแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า

นี่คือกฎเหล็กแห่งทุ่งหญ้า

น้ำนมแม่และอาหารในฝูงมีจำกัด

ถ้าลูกสิงโตพิการกินเยอะ พี่น้องตัวอื่นก็ได้กินน้อย

สัญชาตญาณสัตว์ป่าย่อมเลือกให้ลูกหลานที่มีโอกาสรอดมากกว่าได้ไปต่อ

แต่ทว่า

ยังไงมันก็เป็นแม่ของ "เจ้าเป๋"

ข้างกายแม่สิงโต ลูกสิงโตส่วนใหญ่หลับใหลไปหมดแล้ว มีเพียงลูกสิงโตขนสีทองตัวหนึ่งที่ทำเหมือนแม่ของมัน คือชะเง้อมองออกไปไกลอย่างมีความหวัง

มันคือพี่สาวพ่อแม่เดียวกับ "เจ้าเป๋"

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝูงจะออกเดินทาง มันพยายามตบปลุกเจ้าเป๋อย่างแรงหวังให้ตื่น แต่จนใจที่ "เจ้าเป๋" หลับลึกเกินไป มันเลยจำใจต้องเดินตามฝูงและแม่จากมา

ทันใดนั้น เงาสีเหลืองร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของสิงโตสาวน้อย

นั่นมันน้องชายขาเป๋ของมันนี่นา

สิงโตสาวน้อยรีบเอาหัวดุนแม่ของมันตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าแม่เห็น "เจ้าเป๋" มาก่อนแล้ว แววตาของแม่สิงโตไหวระริก

ถึงแม้แม่สิงโตจะรอ "เจ้าเป๋" อยู่ตลอด

แต่ในใจลึก ๆ มันไม่คิดว่าเจ้าเป๋จะรอดและตามมาเจอฝูงได้

ที่บอกว่าเป็นบททดสอบ จริง ๆ ก็คือการทอดทิ้งกลาย ๆ นั่นแหละ

แต่ไม่นึกเลยว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น "เจ้าเป๋" ตามหาฝูงเจอจริง ๆ ด้วย

————————————————

เมื่อเห็นแม่สิงโตเพียงตัวเดียวในฝูงที่ยังตื่นอยู่ สายใยแห่งสายเลือดทำให้เฉินโม่รู้ทันทีว่านั่นคือแม่แท้ ๆ ของเขา

ไม่มีความลังเลใด ๆ ลูกสิงโตลากขาเป๋วิ่งตรงเข้าไปหาแม่สิงโตทันที

เขาไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว ถ้าไม่ได้กินตอนนี้คงต้องตายแน่

ตอนนี้ทำได้แค่วัดดวง ภาวนาให้แม่ยอมให้นมเขากิน

สิ่งที่ทำให้เฉินโม่แปลกใจก็คือ

คราวนี้ แม่สิงโตไม่ได้ปฏิเสธเขาเหมือนในความทรงจำ

มันเพียงแค่มองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่แวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หมอบลง ยอมให้เขากินนมแต่โดยดี

เฉินโม่ไม่ได้กินเยอะเกินไป พอกินจนหายหิวเขาก็หยุดทันที

เขากลัวว่าจะกินมากไปจนสำลักตาย หรือไม่ก็ทำให้แม่รำคาญ

พอกินอิ่มแล้ว เฉินโม่ก็เริ่มเดินเร็ว ๆ วนไปวนมารอบฝูง

แต่ละก้าวของเขาสั้นมาก แต่ความถี่นั้นเร็วยิบ

สับตีนแตกแบบขั้นสุด

ใช่แล้ว เฉินโม่เริ่มทำภารกิจสร้างวินัยของวันนี้แล้ว

สิบปีล้างแค้นยังไม่สาย

อย่ามาดูถูกสิงโตขาเป๋นะโว้ย

[จบตอน]