บทที่ 479 ทหาร 80,000 คน

บทที่ 479 ทหาร 80,000 คน

หลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่ง เยว่หลินผิงก็ตัดสินใจที่จะพาทหาร 80,000 คนไปช่วยลอร์ด และเขาได้เหลือทหาร 20,000 คนไว้ป้องกันนคร

แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ทหาร 20,000 คนจะสามารถปกป้องนครได้ทั้งหมด ดังนั้นเยว่หลินผิงจึงได้รวบรวมชาวเมืองบางส่วนเข้ามาป้องกันนคร นอกจากนี้เขายังได้มอบภารกิจให้ผู้เล่นเข้ามาช่วยด้วย

เมื่อรวมกันแล้ว มันจึงมีชาวเมือง 200,000 คน และผู้เล่น 600,000 คนที่ยินดีจะป้องกัน ซึ่งด้วยจำนวนมากขนาดนี้ เยว่หลินผิงจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงได้นำทหาร 80,000 คนมุ่งหน้าไปยังที่ๆสามารถตรวจจับตราประทับแห่งลอร์ดได้

ณ ใจกลางของภูมิภาค ซื่อเจี้ยนได้คำรามออกมาในขณะที่พลังของดวงใจแห่งเมืองได้หลั่งไหลเข้ามายังร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องผ่านตราประทับแห่งลอร์ด ส่งผลให้เขาระเบิดกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมออกมาและทำให้เกิดเปลวเพลิงสีครามระเบิดออกมารอบๆตัวของเขา

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของยักษ์ศิลา ซื่อเจี้ยนได้ชูกระบี่ของเขาขึ้นด้วยมือหนึ่งข้างและส่งพลังของเขาเข้าไป ส่งผลให้มันเปล่งประกายออกมาด้วยแสงสีครามเจิดจ้า แสงนี้ได้ย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้เป็นสีคราม และลำแสงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวได้เปล่งประกายขึ้นรอบๆตัวกระบี่ ส่งผลให้ก้อนเมฆหวุนวนและเกิดกลิ่นอายที่เป็นอันตรายสาดซัดออกมา

ตู้ม!!!

ซื่อเจี้ยนตวัดกระบี่เข้าใส่ยักษ์ศิลา ซึ่งดูราวกับจะแยกฟ้าดินได้ด้วยการโจมตีนี้ ลำแสงกระบี่สีครามขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งออกมา และนำพาพยุหะกระบี่ที่ทรงพลังเหนือธรรมดาไปกับมัน ซึ่งได้ตัดผ่านทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่มันพัดผ่าน

ยักษ์ศิลาตกใจมากและใช้แขนของมันกันการโจมตีตรงหน้าในทันที แขนของมันเปล่งประกายด้วยแสงสีเทาดำ ก่อให้เกิดการป้องกันอันแข็งแกร่ง

ปัง!

เสียงระเบิดดังกึกก้องออกมาในขณะที่พื้นดินสั่นสะเทือน และยักษ์ศิลาก็ถูกกระแทกลงกับพื้น ก่อให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้นมา ในเวลาเดียวกัน รอยแตกยาวก็ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของยักษ์ศิลา

รอยแตกนี้ยาวมาก แต่ก็ไม่ได้ลึก ถ้าบอสมอนสเตอร์ระดับบอสทั่วไปถูกโจมตีแบบนี้ มันคงจะได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ยักษ์ศิลาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงนัก - นี่แสดงให้เห็นว่าการป้องกันของมันทรงพลังเพียงใด

"โฮกกก!!" หลังจากถูกโจมตีครั้งใหญ่ ยักษ์ศิลาที่อยู่บนพื้นก็คำรามออกมาด้วยความฉุนเฉียว หัวใจของมันเต็มไปด้วยความโกรธ มันยื่นมือออกมาและชี้ไปทางซื่อเจี้ยนในขณะที่เขาพยายามจะหลบหนี

ตู้ม!!

ยักษ์ศิลากำหมัด และพลังงานไร้รูปร่างได้ระเบิดออกมาส่งผลให้ก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนภายในรัศมี 100 กิโลเมตรลอยขึ้นสู่อากาศ จากนั้นพวกมันก็พุ่งเข้าใส่ซื่อเจี้ยนราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ซื่อเจี้ยนก็ถูกบังคับให้หยุดลง เขาจับกระบี่เล่มโตของเขาในขณะที่เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และดวงตาของเขาได้เปล่งประกายขึ้นมาด้วยแสงสีฟ้าในขณะที่เขาคำรามออกมา "กระบี่สลายความวุ่นวาย!"

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ในขณะที่ซื่อเจี้ยนฟันเศษก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วน ร่างกายของยักษ์ศิลาก็แผ่ออร่าสีเทาดำจำนวนมหาศาลออกมา มันได้ใช้พลังทั้งหมดออกไปในขณะที่มันทะยานขึ้นจากพื้นและต่อยเข้าใส่ซื่อเจี้ยนอย่างหนักหน่วง

หลังจากปลดปล่อยการโจมตีอันทรงพลังเพื่อจัดการกับก้อนหินที่กำลังพุ่งเข้ามา ซื่อเจี้ยนก็ไม่สามารถหลบได้ ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็กำลังถือกระบี่ของเขาไว้ด้วยมือหนึ่งข้างและแบกซื่อเหวินไว้ในมืออีกข้าง

บางคนคงจะบอกว่าซื่อเจี้ยนควรจะวางซื่อเหวินไว้ข้างๆในขณะที่เขาต่อสู้กับยักษ์ศิลา - ด้วยวิธีการนั้น เขาก็จะไม่ถูกบังคับให้อยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ อย่างไรก็ตาม นั่นก็คงจะเป็นไปไม่ได้ - การต่อสู้กับยักษ์ศิลาครอบคลุมพื้นที่เป็นวงกว้างจนซื่อเหวินสามารถถูกสังหารได้โดยแรงกระแทก ยิ่งไปกว่านั้น ซื่อเจี้ยนก็ยังมั่นใจว่าร่างในชุดคลุมสีดำยังอยู่แนวนี้อยู่ ดังนั้นถ้าเขาปล่อยซื่อเหวินไป เขาก็คงจะถูกลักพาตัวไปอีกครั้ง

ดังนั้น ซื่อเจี้ยนจึงทำได้เพียงแค่ปัดป้องด้วยกระบี่ของเขา ซึ่งได้แผ่ลำแสงสีครามจำนวนมากออกมาเพื่อป้องกัน

ปัง!!

กำปั้นขนาดใหญ่ยักษ์พุ่งเข้าใส่ซื่อเจี้ยน ส่งผลให้ร่างกายของเขากระเด็นออกไปเหมือนกับกระสอบทราย ในขณะที่เขากระเด็นออกไป เขาก็ได้โอบแขนไว้รอบๆตัวซื่อเหวินอย่างแน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ได้ซื่อเหวินล้มลงไป

ยักษ์ศิลาร่อนกลับลงมาบนพื้นและโจมตีซื่อเจี้ยนอีกครั้งในทันที และการต่อสู้ของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ลอร์ดแห่งนครทั้งสามตรวจพบแรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากใจกลางภูมิภาค และสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นน่ากลัว พวกเขาไม่รู้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาก็รู้ว่ามันคงจะไม่ใช่เรื่องดี

ต่อจากนั้น พวกเขาก็ได้รับคำขอสนับสนุนจากแม่ทัพของนครศิลาสวรรค์ เยว่หลินผิง ที่ขอให้พวกเขาไปช่วยนครศิลาสวรรค์และช่วยซื่อเจี้ยน

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หัวใจของลอร์ดทั้งสามก็หดเกร็ง - ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง กรรมที่พวกเขาได้ก่อขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ได้แว้งกลับมาหาพวกเขาแล้ว

ลอร์ดทั้งสามลังเลมาก และก่อนอื่นเลยพวกเขาก็ได้บอกให้ทหารรอคอยคำสั่งไปก่อน พวกเขาตัดสินใจที่จะดูสถานการณ์ ณ ใจกลางภูมิภาคก่อนที่จะตัดสินใจ

คนทั้งสามเปลี่ยนเป็นลำแสงและออกจากนครหลักของระบบ แต่ในไม่ช้า แต่ละคนก็ถูกหยุดไว้โดยบุคคลอื่น

เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่มาจากคนพวกนี้แต่ละคน ลอร์ดทั้งสามก็รู้สึกกังวลมาก นี่เป็นเพราะคนตรงหน้าของพวกเขาก็เป็นลอร์ดแห่งนครด้วย และพวกเขาก็ไม่เคยเห็นคนเหล่านี้มาก่อน - พวกเขาน่าจะเป็นลอร์ดแห่งนครจากภูมิภาคอื่น

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมลอร์ดแห่งจากภูมิภาคอื่นจึงเข้ามามีส่วนร่วมด้วย?

ลอร์ดทั้งสามคนรู้สึกตกใจมาก และพวกเขาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด ลอร์ดคนหนึ่งมองไปยังคนตรงหน้าอย่างจริงจังและถาม "เจ้าเป็นใครกัน? ทำไมเจ้าถึงมาหยุดข้า?"

ไป่ฉีมองไปยังลอร์ดตรงหน้าของเขาด้วยความเย็นชาและกล่าวว่า "ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เขาไปยุ่งเรื่องของต้าฉิน เจ้าถูกห้ามไม่ให้ผ่าน!"

คำพูดเหล่านี้ทำให้ลอร์ดแห่งนครรู้สึกโกรธมากเพราะนี่เป็นภูมิภาคของเขา ในขณะที่ลอร์ดจาดภูมิภาคอื่นกำลังป้องกันเขาจากการผ่านทางไป บุคคลภายนอกเหล่านี้ไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย

อย่างไรก็ตาม ลอร์ดแห่งนครก็ตระหนักได้ว่าคนผู้นี้น่าจะรออยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว ซึ่งหมายความว่าเขารู้แล้วว่าเขาพยายามจะเข้าไปแทรกแซง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเตรียมตัวไว้มากขนาดนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย

ลอร์ดแห่งนครรู้ว่าลอร์ดอีกสองคนก็น่าจะถูกหยุดไว้ด้วย แต่ฝ่ายแบบไหนกันที่สามารถลอร์ดได้ถึง 3 คน หรือว่านครศิลาสวรรค์ไปทำให้ผู้สืบทอดมรดกที่ทรงพลังเป็นอย่างยิ่งไม่พอใจเข้าแล้ว?

หลังจากสัมผัสได้ถึงคลื่นกระแทกอันทรงพลังเป็นอย่างยิ่งที่แผ่ออกมาจากศูนย์กลางภูมิภาค ลอร์ดทั้งสามคนจึงรู้สึกลังเลมาก

อย่างไรก็ตาม นครศิลาสวรรค์ก็เป็นหนึ่งในนครหลักของระบบของทุ่งหญ้าตะวันออก และเมื่อมันถูกทำลาย ทุ่งหญ้าตะวันออกทั้งหมดก็คงจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง ความแข็งแกร่งโดยรวมของพวกเขาก็ย่อมจะลดลงไปด้วย

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งสามก็ตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปมีส่วนด้วยเพราะมันมีลอร์ดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแต่ละคน และคนพวกนี้ก็เตรียมตัวมาพร้อมแล้วด้วย เป็นไปได้ว่าคนพวกนี้คงจะแค่มาถ่วงเวลาของพวกเขาเอาไว้และพวกเขาย่อมไม่สามารถทำอะไรได้เท่าไรนักเพื่อช่วยสถานการณ์ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ พวกเขาจึงไม่โง่พอที่จะกระโดดลงไปในน้ำโคลน

นครศิลาสวรรค์ถึงคราวจบสิ้นกันแล้ว และพวกเขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมันได้

เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่กำลังขวางทางของพวกเขาไว้ ลอร์ดทั้งสามคนก็ทำได้เพียงแค่แค่นเสียงอย่างเย็นชาและกลับไปยังนครหลักของระบบของเขา

นอกจากนี้ พวกเขายังพบว่าพวกเขาไม่สามารถเทเลพอร์ตไปยังนครศิลาสวรรค์ได้ ดูเหมือนว่าจะมีพลังงานบางอย่างปิดกั้นพวกเขาไว้อยู่ ดังนั้น แม้ว่าพวกเขาจะต้องการช่วย แต่พวกเขาก็คงจะไม่สามารถทำได้

ณ อีกฝั่งหนึ่ง เยว่หลินผิงได้นำทหาร 80,000 คนไปยังส่วนลึกของทุ่งหญ้าตะวันออก ความรู้สึกไม่สบายใจที่พวกเขารู้สึกนั้นเริ่มรุนแรงมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็คิดถูก - พวกเขากำลังจะเผชิญหน้ากับการโจมตีของทหาร 400,000 คน