บทที่ 480 นครหลักของระบบ

บทที่ 480 นครหลักของระบบ

แน่นอนว่าเยว่หลินผิงย่อมไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะเจอกับอะไร - ทั้งหมดที่เขาต้องการคือการไปให้ถึงศูนย์กลางของภูมิภาคและช่วยซื่อเจี้ยน

ครึ่งหนึ่งของกองทัพ 80,000 คนอยู่บนหลังม้า และอีกครั้งเดินทางด้วยเท้า นครหลักของระบบจะมีทหารม้า 30,000 คน และพวกเขาจะมีม้าศึกอยู่ 40,000 ตัว ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาจึงสามารถมีทหารบนหลังม้าได้ 40,000 คน

พวกเขาไม่สามารถใช้ช่องทางการเทเลพอร์ตไปยังศูนย์กลางของภูมิภาคได้ เพราะจ้าวฝูได้ติดตั้งบาเรียสกัดกั้นไว้นานแล้ว เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงต้องรีบมาโดยใช้ม้า

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ในขณะที่กองทัพเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ราบ ทหารของต้าฉินที่กำลังรออยู่แล้วก็ยิงห่าลูกศรที่ดูราวกับจะปกคลุมท้องฟ้าออกมา มวลหมู่ลูกศรสีดำพุ่งลงมาหาทหารที่กำลังจะมาถึง และลูกศรก็มีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน

ภายใต้กลิ่นอายอันมหาศาลจากลูกศรเหล่านี้ หัวใจของทหารทุกคนก็หนาวเหน็บ และเส้นขนของพวกเขาก็ลุกชันขึ้น

"รีบสร้างกำแพงโล่เร็ว!" เยว่หลินผิงตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว

ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนรีบเคลื่อนไหว ยกโล่ของพวกเขาขึ้นมา และทหารที่ไม่มีโล่ก็รีบหลบไปหลังโล่ที่ถูกยกขึ้นมา

ฉึก ฉึก ฉึก...

ลูกศรจำนวนนับไม่ถ้วนฉีกผ่านอากาศและสาดเทลงมาราวกับสายฝนกระหน่ำ แม้ว่าทหารของนครหลักของระบบจะก่อกำแพงป้องกันขึ้นมา แต่มันก็ยังมีลูกศรจำนวนมากเกินไป และพวกมันก็โผล่ออกมากระทันหันเกินไป ส่งผลให้ทหารจำนวนมากล้มตายลงไป

ภายใต้ห่าลูกศรอันน่าสะพรึงกลัวนี้ โลหิตก็สาดกระเซ็นออกไปทั่ว และกลิ่นเหม็นคละคลุ้งก็แผ่กระจายออกไป มีคนที่ถูกลูกศรโจมตีเป็นจำนวนมาก ทำให้พวกเขาตายไปอย่างน่าสมเพช

เพราะม้าศึกมีขนาดค่อนข้างใหญ่ แม้ว่าพวกมันจะมีเกราะอย่างง่ายๆ แต่พวกมันก็ย่อมไม่สามารถต้านทานต่อลูกศรจำนวนนับไม่ถ้วนได้ ดังนั้นม้าศึกเป็นจำนวนมากจึงถึงสังหารไปด้วย

หลังจากถูกโจมตีโดยไม่คาดฝันแบบนี้ ในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา ทหารของนครหลักของระบบเป็นจำนวน 1 ใน 4 จึงได้ตายไป

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...

ทันใดนั้นเอง เสียงของอากาศที่ถูกฉีกกระชากก็ดังออกมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ลูกศรเหล่านี้ก็ไม่ใช่ลูกศรทั่วไปแต่เป็นสลักเกลียวบาริสต้าและหอก

สลักเกลียวและหอกมีพลังอันมหาศาล และพวกมันก็เหมาะสมสำหรับการเจาะผ่านโล่ อย่างไรก็ตาม เป้าหมายของพวกมันก็เป็นทหารระยะที่ 1 ดังนั้นบาริสต้าและสลักเกลียวทั่วไปก็ย่อมไม่เพียงพอ ดังนั้นต้าฉินจึงใช้บาริสต้าระยะที่ 1 ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากวัสดุระดับคราม

ปัง ปัง ปัง...

สลักเกลียวบาริสต้าและหอกกระแทกเข้าใส่แนวป้องกันด้วยพลังอันมหาศาล ทำให้ผู้ใช้โล่รู้สึกราวกับว่ามีสัตว์ป่าตัวใหญ่ยักษ์ได้พุ่งเข้าใส่ มันไม่เป็นไรที่จะป้องกันเพียงอันเดียว แต่เมื่อพวกมันมากันเป็นกลุ่มก้อน มันจึงยากเกินกว่าที่จะป้องกัน

หนึ่งในผู้ใช้โล่ถูกกระแทกลงกับพื้น และต่อจากนั้น กำแพงป้องกันก็พังทลายลง เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น ลูกศรธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วนก็ลอยออกมาอีกครั้ง

ฉึก ฉึก ฉึก...

ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนยังต้องการที่จะต่อต้าน และลำแสงดาบกับกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกมา อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถป้องกันได้เลย และพวกเขาก็ถูกลูกศรจำนวนนับไม่ถ้วนปักใส่ร่าง

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทหารของนครหลักก็สูญเสียกองกำลังของมันไปอีก 1 ใน 4

เมื่อเห็นเช่นนี้ เยว่หลินผิงจึงทำได้เพียงแค่ออกคำสั่งให้ถอย ในตอนนี้ นับประสาอะไรกับการช่วยลอร์ดของพวกเขา มันยากแม้แต่การรักษาชีวิตของพวกเขาเองด้วยซ้ำ เยว่หลินผิงไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะทรงพลังมากขนาดนี้ - อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ต้องมีทหาร 400,000 คน ซึ่งมีราวๆ 200,000 คนที่อยู่ในระยะที่ 1

ทหารคนอื่นๆเข้าใจสถานการณ์และไม่ลังเลที่จะออกวิ่ง

ณ อีกด้านหนึ่งของพื้นที่ราบ ทหารม้า 80,000 คนได้ตั้งขบวนขึ้นมา และกำลังขี่ม้าพงไพรทมิฬอันทรงพลังอยู่ พวกเขาถือหอกไว้ในขณะที่พวกเขามองไปข้างหน้า และแผ่กลิ่นอายที่เป็นอันตรายเป็นอย่างยิ่งออกมา

"ลุย!!" เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอดออกมา ทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งไปข้างหน้าราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกมาจากคันธนู เสียงดังสนั่นของม้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังควบทะยานออกไปฟังดูราวกับฟ้าผ่า และทหารม้าของต้าฉินก็พากันพุ่งเข้าหาเยว่หลินผิง

ในตอนนี้ ม้าศึกของนครหลักส่วนใหญ่ได้ตายไปหมดแล้ว ดังนั้นควรส่วนใหญ่จึงกำลังวิ่งอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นภาพฉากนี้ หัวใจของเยว่หลินผิงก็หดเกร็ง - มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะม้าศึกที่กำลังวิ่งเข้ามา ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่สั่งให้ทหารหยุดถอยทัพและมารวมตัวกันอีกครั้ง ผู้ใช้โล่ได้ก่อกำแพงโล่ขึ้นมาในขณะที่ทหารคนอื่นๆช่วยกันสนับสนุนพวกเขา

ในไม่ช้า ภายในคำสั่งของเยว่หลินผิง ทหารที่รอดชีวิตก็ได้สร้างแนวป้องกันขึ้นมา แต่ทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ไม่ลังเลเลยในขณะที่พวกเขายกหอกขึ้นมา และส่งพลังเข้าไปในหอก ทำให้หัวหอกเปล่งประกายด้วยแสงเย็น

ตู้ม!!

เสียงดังกึกก้องออกมาในขณะที่ทหารม้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้ฟาดเข้าใส่กำแพงโล่ราวกับน้ำท่วมสีดำ

น้ำท่วมสีดำหยุดชะงักไปแค่ช่วงสั้นๆก่อนที่จะทะลวงผ่านกำแพงโล่ เมื่อช่องว่างปรากฏขึ้นตรงกลาง ส่วนที่เหลือของกำแพงโล่ก็พังทลายลง

ฝ่ายของต้าฉินนั้นมีความได้เปรียบด้านตัวเลขอยู่แล้ว และอุปกรณ์สวมใส่ของพวกเขาก็ยังดีกว่าเล็กน้อย นอกจากนี้ ทหารของนครหลักของระบบก็ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีก่อนหน้านี้ไปแล้ว ดังนั้นทหารม้าถึงสามารถตีฝ่าไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อกำแพงโล่แตกออก ทหารต้าฉินส่วนที่เหลือที่ตั้งขบวนอยู่รอบๆทหารของเยว่หลินผิงก็พุ่งเข้าใส่ด้วย

ในตอนนี้ ทหารนครหลักของระบบจึงไม่เพียงแต่ต้องเผชิญหน้ากับทหารม้า แต่ยังมีทหารราบอีกจำนวนนับไม่ถ้วนจากทั้งสองฝั่ง ดังนั้นเยว่หลินผิงจึงทำได้เพียงแค่ออกคำสั่งให้ล่าถอยอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตทหารให้ได้มากที่สุด

อย่างไรก็ตาม ทหารต้าฉินจะยอมให้พวกเขาหลบหนีไปได้อย่างไร? ทหารของต้าฉินพุ่งเข้าใส่ และนักธนูจำนวนนับไม่ถ้วนของต้าฉินก็ปิดกั้นเส้นทางของพวกเขาไว้จากเบื้องหลังเพื่อทำให้มั่นใจว่าพวกเขาจะไม่มีที่ให้ถอย

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว

พื้นดินถูกย้อมด้วยสีแดงของโลหิต และกลิ่นเหม็นก็โชยไปทั่ว ร่างกายและอุปกรณ์จำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่ว และแม้แต่เยว่หลินผิงที่มีการบ่มเพาะในระยะที่ 3 แต่ภายใต้การรุมโจมตีของแม่ทัพ 7 - 8 คน ในที่สุดเขาก็ถูกสังหาร

ทหารของนครหลักทั้ง 80,000 คนตายไปหมดสิ้น และมีเพียงน้อยนิดที่เต็มใจจะยอมจำนน แม้ว่าจะรู้ว่าพวกเขาต้องตาย แต่พวกเขาก็ตั้งใจจะสู้จนถึงที่สุดแทนที่จะยอมจำนน

โชคดีที่ต้าฉินไม่ได้เสียหายอะไรมาก มีเพียงทหาร 1,000 คนที่บาดเจ็บและล้มตายไปเท่านั้น

ในตอนนี้ งานของพวกเขาก็คือการจัดการกับซากศพและอุปกรณ์ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังนครหลักของระบบ

การต่อสู้ ณ ใจกลางภูมิภาคยังคงดำเนินต่อไป - ซื่อเจี้ยนและยักษ์ศิลาต่างเต็มไปด้วยบาดแผล แต่มันก็เห็นได้ชัดว่ายักษ์ศิลาเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบอยู่ ร่างกายของมันมีการป้องกันอันทรงพลัง และด้วยร่างกายขนาดใหญ่โตของมัน มันจึงยากมากๆที่จะทำให้มันได้รับบาดเจ็บ

ในขณะเดียวกัน จ้าวฝูก็ยังคงซ่อนตัวอยู่และเฝ้ามองการต่อสู้นี้ต่อไป

ตู้ม!!

ลำแสงดาบสีครามพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า นำพาปรานดาบอันทรงพลังไปกับมัน ซึ่งได้ตัดทำลายทุกๆสิ่งภายในระยะ 10 กิโลเมตรอย่างบ้าคลั่ง ต้นไม้ ก้อนหิน และพื้นดินเหลือทิ้งไว้เพียงแต่รอยแยกและรอยตัด

ซื่อเจี้ยนโจมตียักษ์ศิลาอย่างบ้าคลั่ง และลำแสงดาบสีครามได้กระแทกร่างกายขนาดใหญ่ยักษ์ของยักษ์ศิลาไปข้างหลัง

หลังจากที่ยักษ์ศิลากระแทกกับพื้น โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะสั่นสะเทือน ในตอนนี้มันมีรอยแยกลึกอยู่บนร่างกายของมัน และมีของเหลวสีเขียวบางส่วนไหลออกมา - มันดูราวกับว่ายักษ์ศิลาได้รับบาดเจ็บเป็นอย่างมากในคราวนี้

ยักษ์ศิลาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งและปลดปล่อยพลังทั้งหมดของมันออกมา ส่งผลให้เปลวเพลิงออร่าสีเทาระเบิดออกมาจากร่างกายของมัน มันเริ่มพร่ามัวในทันใดก่อนที่จะหายไป

ซื่อเจี้ยนตกใจมาก และเขาไม่เคยคิดเลยว่ายักษ์ศิลาจะระเบิดความเร็วเช่นนี้ออกมา