บทที่ 407 ผู้ปกครองแห่งราชวงศ์โจวยุคหลัง

บทที่ 407 ผู้ปกครองแห่งราชวงศ์โจวยุคหลัง

ไฉเส้าฮุยที่กำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจได้ยินเสียงประกาศจากระบบในทันใด และใบหน้าเล็กๆของเขาก็ซีดเผือด ข้างๆเขา แม่ของเขาตรวจพบสิ่งนี้และถามด้วยความห่วงหา "มีอะไรงั้นรึเส้าฮุย?"

ร่างกายของเส้าฮุยแข็งค้างในขณะที่เขาตอบ "ท่านแม่ ราชวงศ์โจวยุคหลังถูกโจมตีโดยศัตรู และพวกมันได้เข้ามาในเมืองแล้ว บาเรียป้องกันถูกเปิดใช้งานแล้ว"

"อะไรนะ?" เธอไม่อาจใจเย็นอยู่ได้และรีบถาม "เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ว่าราชวงศ์โจวยุคหลังมีคน 110,000 คนกำลังป้องกันมันอยู่เหรอ? มันจะมีคนลอบโจมตีอย่างเงียบงันขนาดนี้ได้อย่างไร?"

ไฉเส้าฮุยส่ายหัว - เขาไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ถึงอย่างไรก็ตาม เขาก็แค่ได้รับการประกาศจากระบบที่บอกว่าเมืองตกอยู่ในอันตรายและบาเรียป้องกันถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ

"เส้าฮุย รีบเข้าไปดูที่โลกจุติสวรรค์เร็วเข้า พวกเราไม่อาจยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับราชวงศ์โจวยุคหลังได้" แม่ของเขาพูดอย่างจริงจัง

ไฉเส้าฮุยพยักหน้าและหยิบศิลาจุติสวรรค์ของเขาขึ้นมาในขณะที่เขาเข้าไปยังโลกจุติสวรรค์

แม่ของเขารู้สึกถึงลางไม่ดี - ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของราชวงศ์โจวยุคหลัง ใครจะกล้าโจมตีมัน? คนเหล่านั้นเป็นใครกัน?

ในเวลานั้นเธอก็ทำได้เพียงแค่อธิฐานว่ามันจะเป็นเพียงแค่โจรที่บังเอิญไปกระตุ้นบาเรียขึ้นมา ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับราชวงศ์โจวยุคหลัง สาขาของไฉเส้าฮุยก็คงจะกลายเป็นบาปแห่งตระกูลไฉและถูกโจมตีโดยส่วนที่เหลือของตระกูลไฉ

สาขาของไฉเส้าฮุยอ่อนแออยู่แล้ว และถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มันก็คงจะไม่มีใครรอดไปได้ ตระกูลไฉคงจะไม่แสดงความเมตตา และเธอก็คงจะไม่สามารถปกป้องลูกชายของตัวเองได้

เธอทำได้เพียงแต่หวังว่าทุกๆสิ่งจะเป็นไปได้ด้วยดี อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจมาก ดังนั้นเธอจึงได้เข้าไปยังโลกจุติสวรรค์ด้วยความกระวนกระวายด้วย

สิ่งที่ต้อนรับสายตาของหนานกงซูเยว่ก็คือทหารที่สวมอุปกรณ์ชั้นเลิศ แผ่กลิ่นอายอันทรงพลัง และดูคล้ายกับสัตว์ร้าย เมื่อเห็นเช่นนี้ ม่านตาของเธอก็หรี่ลง

เมื่อเห็นศัตรูอันน่าสะพรึงกลัวเป็นจำนวนมาก ไฉเส้าฮุยก็รู้สึกตื่นตระหนกและหวาดกลัวเหมือนกัน ต่อหน้ากลิ่นอายของคนเหล่านี้ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน แต่เมื่อเขาคิดถึงความจริงที่ว่าเขาคือผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์โจวยุคหลังและผู้ปกครองในอนาคตของราชวงศ์โจวยุคหลัง เขาก็ได้รวบรวมความกล้าหาญและมองไปรอบๆตัวของเขา

ในตอนนี้ เมืองทั้งเมืองได้ถูกควบคุมไว้หมดแล้วยกเว้นพื้นที่ส่วนกลาง คนราวๆ 100 คนที่อยู่รอบๆตัวของเขานั้นต่างก็เป็นศัตรู และไม่มีใครที่มาจากราชวงศ์โจวยุคหลังเลย

ราชวงศ์โจวยุคหลังได้ล่มสลายแล้ว และมันก็ไม่มีโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์กลับมา มันจะจบลงเช่นนี้เหรอ? ความพยายามและความทะเยอทะยานทั้งหมดของเขาจะสูญเลปล่าไปแบบนี้งั้นเหรอ?

ในท้ายที่สุด ไฉเส้าฮุยก็ยังเป็นแค่เด็ก และเขาก็เริ่มหลั่งน้ำตาออกมาในขณะที่เขาตะโกน "พวกเจ้าเป็นใครกัน? ทำไมพวกเจ้าถึงโจมตีราชวงศ์โจวยุคหลัง?"

เมื่อได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของเขา ฝูงชนก็เปิดทาง และร่างในชุดคลุมสีดำที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็เดินเข้ามา

สายตาของจ้าวฝูจดจ้องไปยังไฉเส้าฮุยและรู้สึกประหลาดใจมาก - เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์โจวยุคหลังจะเป็นแค่เด็กชายอายุ 12 ปี รอยยิ้มอันเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวฝูในขณะที่เขาถาม "พวกเราคือใครงั้นเหรอ? แม้กระทั่งในตอนนี้เจ้าก็ไม่รู้เลยเหรอ? เหล่าคนที่ต่อต้านต้าฉินจะไม่ได้รับการละเว้น"

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวฝู ซึ่งเต็มไปด้วยจิตสังหาร ไฉเส้าฮุยก็รู้สึกประหลาดใจมาก - มันคือต้าฉิน ผู้สืบทอดมรดกอันน่าสะพรึงกลัว ผู้สืบทอดต้าฉินมาแล้ว

"ต้าฉิน!" ไฉเส้าฮุยรู้สึกขมขื่น และความกล้าหาญของเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราชวงศ์โจวยุคหลังถูกทำลายอย่างง่ายดายโดยต้าฉินและไม่สามารถต้านทานได้เลย

มือๆหนึ่งแตะลงบนไหล่ของเขาเบาๆ และเขาก็หันไปมองมารดาของตน เขาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา และหนานกงซูเยว่ก็ลูบหลังบุตรชายของตนในขณะที่เธอปลอบโยนเขา "เจ้าคือผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์โจวยุคหลัง ดังนั้นเจ้าไม่สามารถทำตัวเหมือนเด็กในเวลาเช่นนี้ได้"

ไฉเส้าฮุยเช็ดน้ำตาและพยักหน้าในขณะที่เขากล่าวว่า "ข้าเข้าใจ ท่านแม่"

หลังจากปลอบโยนลูกชายของเธอ เธอก็หันไปมองหวูหยางที่ยืนอยู่ข้างๆจ้าวฝู และการแสดงออกของเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่เธอกล่าวว่า "หวูหยาง เจ้าต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้ต้าฉินสามารถจัดการกับราชวงศ์โจวยุคหลังได้อย่างง่ายดายเช่นนี้แน่ๆ"

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของเธอ หวูหยางก็ก้มหน้าลงและตอบ "ขออภัยด้วยคุณหญิง ตำแหน่งของราชวงศ์โจวยุคหลังถูกเปิดเผยออกไปนานแล้ว และแม้จะไม่มีข้า ต้าฉินก็สามารถจัดการกับเมืองนี้ได้อย่างง่ายดาย ไม่มีใครสามารถหยุดการรุ่งเรืองของต้าฉินได้ และหลังจากเป็นศัตรูกับต้าฉิน ตระกูลไฉก็ถูกลิขิตให้ถูกทำลายแล้ว นอกจากนี้ ข้าเชื่อว่าผู้สืบทอดมรดกต้าฉินคือคนที่จะนำพาสันติสุขมาสู่โลก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงยอมจำนนต่อเขา"

หลังจากได้ฟังคำพูดของหวูหยาง หนานกงซูเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงอย่างเย็นชา ถึงอย่างไรก็ตาม หลายๆการตัดสินใจก็ไม่ได้ถูกตัดสินโดยเธอแต่เป็นตระกูลไฉ

ในตอนเริ่มแรก เธอต่อต้านการเข้าร่วมกับพันธมิตรต่อต้านต้าฉินมากๆ เพราะพวกเขาได้เป็นศัตรูกับต้าซ่งอยู่แล้ว ราชวงศ์โจวยุคหลังไม่สามารถต่อสู้กับสองราชวงศ์ได้ แต่เมื่อต้าฉินเพิ่มฟื้นคืนอำนาจขึ้นมา ผู้นำคนเก่าของตระกูลไฉก็ได้รับอิทธิพลมาจากซูหยานและคิดว่าสำนักสรรพศาสตร์จะช่วยเหลือตระกูลไฉ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงเข้าร่วมพันธมิตร

ในตอนนี้ ความเป็นจริงได้แสดงให้เห็นว่ามันไม่เป็นเช่นนั้น ต้าฉินได้ทรงพลังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม บังคับให้ร้อยสำนักแห่งความคิดก้มหัวให้และสำนักสรรพศาสตร์ก็ไม่สามารถช่วยต่อกรกับต้าฉินได้เลย

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคำพูดของหวูหยางจะมีเหตุผลแค่ไหน เธอก็ไม่อาจให้อภัยต่อการทรยศของเขาได้

"หวูหยาง! พวกเราปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดียิ่ง!" เธอพูดด้วยความเย็นชา เธอรู้ว่าหวูหยางได้ควบคุมผู้เล่นส่วนใหญ่ไว้ และถ้าพวกเขาก่อกบฏในตอนนี้ ราชวงศ์โจวยุคหลังก็จะยังมีร่องรอยแห่งความหวังเหลืออยู่

เมื่อได้ยินคำพูดของหนานกงซูเยว่ หวูหยางก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมา ผู้เล่น 40,000 คนของเขาย่อมไม่อาจเทียบกับทหารของต้าฉินได้ และแม้ว่าพวกเขาจะพยายามก่อกบฏ พวกเขาก็ไม่สามารถสร้างปัญหาให้กับต้าฉินได้แม้แต่น้อยและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

ในตอนนี้ที่เขาได้เห็นพลังอำนาจของต้าฉินด้วยตัวเอง หวูหยางจึงรู้สึกภักดีต่อต้าฉินมากยิ่งขึ้น

"ขออภัยคุณหญิง ข้าได้เลือกเข้าร่วมกับต้าฉินแล้ว" หวูหยางพูดด้วยความมุ่งมั่นในขณะที่เขาโค้งให้เธอ หลังจากเงยหน้าขึ้น ในตอนนี้เขาก็มองว่าเธอเป็นศัตรูแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานกงซูเยว่ก็โกรธมากและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เสียงอีกเสียงก็ดังออกมาก่อน

"พอ!" จ้าวฝูมองไปยังแม่ลูกตรงหน้าของเขาและไม่ต้องการเสียเวลาอีก สายตาของเขาจดจ้องไปยังไฉเส้าฮุยในขณะที่เขากล่าวว่า "แสดงให้ข้าเห็นพลังของราชวงศ์โจวยุคหลัง! เลิกทำตัวเป็นเด็กน้อยซะ แล้วข้าจะทำให้เจ้าตายสบายๆ"

จ้าวฝูไม่แสดงความเมตตาเพียงเพราะศัตรูของเขาเป็นเด็ก และไม่ปลอยราชวงศ์โจวยุคหลังยุคหลังไป ในบางจุด หัวใจของจ้าวฝูเริ่มเย็นชาและโหดเหี้ยมมากยิ่งขึ้น

"ท่านแม่ ท่านควรกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริง" ไฉเส้าฮุยดันมารดาของตนออกไปเบาๆ และสายตาของเขาก็เริ่มเด็ดเดี่ยวในขณะที่เขามองไปยังจ้าวฝู ในฐานะผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์โจวยุคหลัง เขาจะแสดงเกียรติและความกล้าหาญของราชวงศ์โจวยุคหลังออกมา

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจ้าวฝูในขณะที่เขาชักดาบอสูรนภาที่เอวของเขาออกมาช้าๆ "มา! ข้าอยากจะเห็นพลังของราชวงศ์โจวยุคหลัง"

ตู้ม!!

จ้าวฝูก้าวออกไป และพื้นดินรอบๆตัวของเขาก็แตกออกในขณะที่กลิ่นอายอันมหาศาลระเบิดออกมา ทุกๆคนรู้สึกราวกับว่ามีภูเขาลูกหนึ่งกำลังกดทับลงมาที่ตน ทำให้มันยากที่พวกเขาจะหายใจได้