บทที่ 408 เสื้อคลุมจักรพรรดิ

บทที่ 408 เสื้อคลุมจักรพรรดิ

ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนถอยออกไปโดยจิตใต้สำนึกและเว้นที่ว่างไว้ในขณะที่หนานกงซูเยว่ก้าวถอยออกมาจากลูกชายของเธอ ในฐานะราชวงศ์โจวยุคหลัง เขาต้องทำตัวให้มีศักดิ์ศรี

ไฉเส้าฮุยมองไปยังจ้าวฝูด้วยความเด็ดเดี่ยวและหยิบดาบสั้นออกมาจากแหวนมิติของเขา ด้วยความสูงของเขา การใช้ดาบนั้นดูจะเหมาะสมที่สุด เขากุมดาบสั้นไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและเดินเข้าหาในท่าทางป้องกัน

ดวงตาสีแดงโลหิตของจ้าวฝูมองไปยังไฉเส้าฮุย และเขาได้แผ่กลิ่นอายอันทรงพลังของเขาออกมาในขณะที่เขาเดินเข้าใส่

สภาพแวดล้อมตกลงสู่ความเงียบงัน และบรรยากาศก็เริ่มกดดันอย่างไม่น่าเชื่อ สายตาของทุกๆคนจดจ้องอยู่ที่คนทั้งสองตรงจุดศูนย์กลาง และพวกเขาต่างก็รู้ว่าไฉเส้าฮุยย่อมไม่สามารถเอาชัยเหนือผู้สืบทอดมรดกต้าฉินได้ สิ่งที่สำคัญก็คือผู้สืบทอดมรดกราชวงศ์โจวยุคหลัง เด็กชายอายุ 12 ปีผู้นี้ คงจะต้องตายแน่ๆ

ทันใดนั้นเอง ร่างกายของจ้าวฝูก็พร่ามัวในขณะที่เขาข้ามผ่านระยะทาง 20 เมตรในทันที และมาถึงตรงหน้าของไฉเส้าฮุย เขายกดาบขึ้นและวาดมันออกมาอย่างสบายๆ

ตู้ม!!

ลำแสงดาบสีดำอันน่าสะพรึงกลัวที่มาพร้อมกับพลังทำลายล้างอันน่าหวาดหวั่นพุ่งออกมา และดูราวกับว่าจะสามารถทำลายภูเขาลูกเล็กๆได้

"โฮก!" เสียงร้องของมังกรดังออกมาในขณะที่ไฉเส้าฮุยตกใจมากและถูกบังคับให้ใช้พลังแห่งมังกรโชคชะตาของเขาโดยตรง ร่างกายของเขาเปล่งแสงสีเหลือในขณะที่กลิ่นอายอันทรงพลังกระเพื่อมออกมา และไฉเส้าฮุยก็ได้ใช้ความแข็งแกร่งเต็มกำลังของเขาเพื่อแกว่งดาบของตน นำพามาไปพร้อมกับพายุดาบในขณะที่มันฟาดเข้าใส่จ้าวฝู

ปัง!

เสียงดังกึกก้องออกมาในขณะที่ดาบทั้งสองเล่มปะทะกัน และพลังงานที่เกิดขึ้นนั้นก็ก่อให้เกิดแรงกระแทกแผ่ออกมา ลมพายุพัดไปรอบๆพวกเขาในขณะที่หลุมกว้าง 10 เมตรได้ระเบิดออกมาใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา

ในวินาทีต่อมา ร่างเล็กๆของไฉเส้าฮุยก็ถูกส่งให้กระเด็นไปข้างหลังและปะทะเข้ากับกำแพงหนา ส่งผลให้มันพังทลายลงมาและเกิดฝุ่นคละคลุ้งขึ้นไปในอากาศ

ในตอนนี้ ไฉเส้าฮุยอ่อนแอเกินไป และการบ่มเพาะของเขาก็ยังไม่ถึงระยะที่ 1 ด้วยซ้ำ เพราะเขายังเด็กเกินไปและไม่ได้มีประสบการณ์การต่อสู้เท่าไรนัก เขาจึงไม่อาจควบคุมความแข็งแกร่งได้ดีเท่าไร ดังนั้น แม้ว่าเขาจะปลดปล่อยพลังของมังกรโชคชะตาออกมา เขาก็ยังไม่สามารถต้านทานการโจมตีของจ้าวฝูได้สักครั้งเพราะจ้าวฝูได้ใช้พลังของตราประทับแห่งลอร์ด

จ้าวฝูไม่ได้ออมมือเลยแม้ว่าไฉเส้าฮุยจะยังเป็นเด็กอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นสหายหรือญาติที่ยืนขวางทางของเขาในฐานะศัตรู เขาก็จะโค่นทุกๆคนลงมา มันไม่จำเป็นต้องแสดงความเมตตาใดๆออกมาแก่คนที่ยืนขวางทางต้าฉิน เนื่องจากพวกเขาได้ตัดสินใจเช่นนี้แล้ว พวกเขาได้ตัดสัมพันธ์ต่อเขา ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่ออมมือเลย

ดั่งคำพูดที่ว่า 'ข้ายอมทรยศต่อโลกทั้งใบดีกว่าที่จะถูกโลกทั้งใบทรยศข้า!' เฉพาะคนที่เข้าใจความทะเยอทะยานและความโหดเหี้ยมเท่านั้นที่จะเข้าใจถึงจิตสังหารที่พวกมันมีอยู่

ภายในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง ดวงดาวสีแดงโลหิตเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ และแผ่แสงสีแดงโลหิตอันชั่วร้าย ส่งผลให้ดวงตาของจ้าวฝูเปล่งประกายด้วยแสงสีแดงโลหิต

ภายในซากปรักพักพังของกำแพง ไฉเส้าฮุยถูกปกคลุมไปด้วยเลือดเมื่อเขายืนขึ้น ร่างกายของเขาทั่งร่างเจ็บปวด และเพียงพอที่จะทำให้เขาร้องออกมา แต่เขาคือผู้ปกครองแห่งราชวงศ์โจวยุคหลัง ดังนั้นเขาจึงต้องทนต่อมันและตะโกนออกมาในขณะที่เขาพุ่งเข้าใส่จ้าวฝูอีกครั้ง

จ้าวฝูมองดูอย่างเย็นชาในขณะที่เขายกดาบในมือขึ้น

เคร้ง!

ลำแสงดาบสีดำอันแหลมคมฉีกผ่านเป็นรอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นในขณะที่มันพุ่งเข้าใส่ไฉเส้าฮุย

ไฉเส้าฮุยตกใจมาก และเขาก็รีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม ร่างกายที่บาดเจ็บของเขาก็ตอบสนองได้ช้าเกินไป ถึงแม้ว่าเขาจะหลีกเลี่ยงก็ถูกผ่าเป็นสองซีกได้ แต่มือข้างหนึ่งของเขาก็ถูกตัดออ

"อ๊ากกก!!" ไฉเส้าฮุยไม่อาจทนต่อความเจ็บนี้ได้ และเขาก็ล้มลงบนพื้นในขณะที่เขาโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด ด้านข้าง หนานกงซูเยว่ไม่อาจทนมองได้อีก เธอวิ่งเข้าหาไฉเส้าฮุยและร้องออกมาในขณะที่เธอปลอบเขา "ไม่ต้องห่วง แม่อยู่นี่แล้ว"

ต่อจากนั้นเธอก็เริ่มนำยารักษาออกมาและรักษาข้อมูลที่ถูกตัดออกของไฉเส้าฮุย

"มันมีความจำเป็นอะไรต้องทำแบบนั้น?" จ้าวฝูมองไปยังแม่ลูก เพราะแม่ของเขา เป็นธรรมดาเขาคงจะรู้สึกสงสาร แต่ในตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรกับภาพตรงหน้า เขาชูดาบอสูรนภาขึ้น ส่งผลให้มันเปล่งประกายด้วยแสงสีดำเจิดจ้า และทุกๆคนที่อยู่รอบๆก็รู้สึกหวาดกลัวมากเมื่อเห็นเช่นนี้

หนานกงซูเยว่รู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้และมองไปยังจ้าวฝู ก่อนที่จะมองมาที่ลูกชายของเธอด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของเธอซีดเผือด

ในขณะที่จ้าวฝูกำลังจะกวาดดาบของเขาออกไปเพื่อสังหารแม่ลูก เสียงๆหนึ่งก็ดังออกมาในทันใด

"เดี๋ยว! พวกเขายินดีที่จะยอมจำนนต่อต้าฉิน!" หนานกงซูเยว่ตะโกนออกมา

"ท่านแม่ ไม่! ราชวงศ์โจวยุคหลังจะไม่ยอมจำนนต่อใคร" ไฉเส้าฮุยอดทนต่อความเจ็บปวดและพูดออกมาด้วยความยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง

หนานกงซูเยว่ยิ้มให้กับบุตรของเธอในขณะที่เธอกล่าว "แม่จะจัดการเรื่องนี้เอง ในตอนนี้ที่ราชวงศ์โจวยุคหลังถูกลิขิตให้ถูกทำลายแล้ว ถ้าแม้แต่รากฐานของมันยังถูกทำลาย แม่ก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้"

อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ยังไม่เก็บดาบกลับไป การมีผู้สืบทอดมรดกที่ยอมจำนนนั้นดีกว่าการสังหารมาก แต่จ้าวฝูก็ไม่ไว้ใจพวกเขา

สถานการณ์กับรัฐเว่ยนั้นต่างออกไปเพราะมันมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับต้าฉินในประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ ด้วยสถานะโดยรวมของรัฐเว่ย จ้าวฝูจึงยินดีที่จะไว้ใจรัฐเว่ย อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ก็ต่างออกไปกับราชวงศ์โจวยุคหลัง

ถึงอย่างไรก็ตาม เมื่อต้าฉินได้ก่อตั้งชาติขึ้นมา ราชวงศ์โจวยุคหลังก็อาจจะก่อให้เกิดปัญหาหรือการลุกฮือได้เ และจ้าวฝูก็ไม่ต้องการจะเสี่ยง

"ทำไมข้าควรไว้ใจพวกเจ้า?" จ้าวฝูถามหนานกงซูเยว่

หนานกงซูเยว่ไม่ได้คาดคิดว่าจ้าวฝูจะไว้ใจพวกเขาในทันที ดังนั้นเธอจึงเตรียมพร้อมไว้สำหรับคำถามนี้แล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปยังจ้าวฝูในขณะที่เธอตอบ "ผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน ท่านควรจะรู้ว่าราชวงศ์ซ่งได้ก่อตั้งขึ้นจากรากฐานของราชวงศ์โจวยุคหลังและเลียนแบบราชวงศ์โจวยุคหลังในหลายๆทาง

"ดังนั้น ราชวงศ์โจวยุคหลังก็จะสามารถช่วยท่านได้ในหลายทางถ้าท่านต้องการที่จะจัดการกับราชวงศ์ซ่ง นอกจากนี้ ถ้าท่านยอมรับพวกเรา ต้าฉินก็จะได้รับโชคชะตาของราชวงศ์โจวยุคหลัง ซึ่งจะทำให้ท่านสามารถใช้สรรพาวุธคู่บ้านคู่เมืองของต้าซ่ง... เสื้อคลุมจักรพรรดิได้!"

สิ่งนี้ได้ล่อลวงจ้าวฝู หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่ เขาก็เก็บดาบไป ถ้าราชวงศ์โจวยุคหลังสามารถช่วยเขาให้เอาชัยเหนือราชวงศ์ซ่งได้ในอนาคต มันก็คงจะดีที่จะเก็บราชวงศ์โจวยุคหลังไว้ แต่เขาก็ต้องควบคุมมันอย่างเคร่งครัด

"ก็ได้ ข้าจะยอมรับการยอมจำนนของเจ้า"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานกงซูเยว่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนที่จะพูดออกมาอีก "ข้ายังมีอีกหนึ่งคำขอคือการให้ฝ่าบาทมอบตำแหน่งลอร์ดให้กับลูกชายของข้า!"

จ้าวฝูคิดไว้อยู่แล้ว และเขาได้เอาดาบไม้แห่งราชวงศ์ออกมาในขณะที่เขาเดินเข้าหาหนานกงซูเยว่และไฉเส้าฮุย

เมื่อเห็นจ้าวฝูชักดาบอีกเล่มออกมาและเดิาเข้ามาหา หนานกงซูเยว่ก็เริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจ้าวฝูไม่ได้แผ่จิตสังหารออกมา เธอจึงสามารถผ่อนคลายลงได้เล็กน้อย

จ้าวฝูเดินเข้ามาและส่งพลังแห่งราชาเข้าไปในดาบไม้แห่งราชวงศ์ ส่งผลให้มันเปล่งแสงสีเขียวที่เชื่อมต่อเข้ากับมือและข้อมือที่ได้รับบาดเจ็บของไฉเส้าฮุย

ในไม่ช้า ข้อมือและมือของไฉเส้าฮุยก็หายดีเหมือนเดิม และแม้แต่ความเจ็บปวดก็หายไป การแสดงออกอันเจ็บปวดของไฉเส้าฮุยค่อยๆลดลง และเมื่อเห็นเช่นนี้ หนานกงซูเยว่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"ข้าขอมอบตำแหน่งลอร์ดโจวให้กับเจ้า!" จ้าวฝูชักดาบไม้แห่งราชวงศ์กลับมาและมองไปยังไฉเส้าฮุยในขณะที่เขาพูดด้วยความผ่าเผย

ไฉเส้าฮุยมองไปยังมารดาของตน และเมื่อเขาเห็นหนานกงซูเยว่พยักหน้า เขาก็ยืนขึ้นก่อนที่จะคุกเข่าลง หมอบกราบ และกล่าวว่า "ขอบคุณฝ่าบาทสำหรับตำแหน่งนี้!"