บทที่ 401 ยุทธภัณฑ์ราชา

บทที่ 401 ยุทธภัณฑ์ราชา

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหวังเสี่ยว จ้าวฝูก็โบกมือของเขา ส่งผลให้โซ่เหล็กสามสายพุ่งออกมาจากพื้นดินและพุ่งเข้าใส่หวังเสี่ยวอย่างรุนแรง หวังเสี่ยววาดดาบของเขาออกไป ส่งให้คลื่นลำแสงดาบขนาดใหญ่กระแทกโซ่ทั้งสามเส้นกระเด็นออกไป

จ้าวฝูโบกมือของเขาอีกครั้ง และโซ่สามสายก็พุ่งออกมาจากด้านหลังของหวังเสี่ยวด้วยพลังอันมหาศาล และพยายามจะทะลวงเข้าใส่เขา

อย่างไรก็ตาม หวังเสี่ยวก็ฟาดดาบไปข้างหลัง ส่งคลื่นลำแสงดาบอีกสายออกไปและเป่าโซ่ทั้งสามเส้นกระเด็นออกไปอีกครั้ง ทำให้มันดูราวกับว่าโซ่เหล็กเหล่านี้ไม่อาจสัมผัสตัวเขาได้เลย

ในตอนนี้ หวังเสี่ยวอยู่ห่างจากจ้าวฝูประมาณ 10 เมตร และเขาก็รู้สึกว่าผู้สืบทอดมรดกต้าฉินไม่ได้ดูเหมือนกับข่าวลือเลย ในขณะที่เขากำลังจะโจมตีจ้าวฝู จ้าวฝูก็คว้าจับในอากาศด้วยมือของเขาอย่างไร้อารมณ์

เคร้ง!

เสียงปะทะกันดังกึกก้องออกมาในขณะที่โซ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่มีพลังอันมหาศาลพุ่งเข้าใส่หวังเสี่ยวจากทุกทิศทาง หวังเสี่ยวตกใจมากและปลดปล่อยลำแสงดาบขนาดใหญ่รวมทั้งบาเรียสีฟ้าของเขา

ฉึก!

โลกดูเหมือนจะเงียบลงในทันใดในขณะที่ร่างกายของหวังเสี่ยวถูกแทงด้วยโซ่หลายร้อยเส้นจากทิศทางที่แตกต่างกัน ร่างกายของเขาถูกฉีกออกจากกันอย่างสมบูรณ์แบบเลือดไหลผ่านโซ่และหยดลงบนพื้น และหวังเสี่ยวก็เต็มไปด้วยความสับสนในขณะที่เขาตาย

ร่องรอยแห่งออร่าสีแดงโลหิตที่เหมือนกับคริสตัลและลอยเข้าสู่มงกุฏแห่งราชา และมงกุฏแห่งราชาก็พื้นฟูขึ้นมาเป็นอย่างมากอีกครั้ง

หลังจากหวังเสี่ยวตาย มังกรสีฟ้าในอากาศก็หายไปโดยอัตโนมัติ จ้าวฝูถอนโซ่ออกมา และร่างกายที่ดูน่าสงสารของหวังเสี่ยวก็ตกลงสู่พื้น

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวฝูได้ใช้พลังที่แท้จริงของมงกุฏแห่งราชา และมันก็ทรงพลังมาก ถึงอย่างไรก็ตาม มันก็คือยุทธภัณฑ์ราชาและมีประสิทธิภาพต่อราชาทั้งหลายเป็นอย่างมาก

ในตอนนี้มันถึงเวลาจัดการกับสนามรบแล้ว จ้าวฝูทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้กับไป่ฉีในขณะที่เขาบินไปทางโถงเมืองของรัฐเจิ้ง

บาเรียป้องกันได้แตกกระจายออกไปแล้วเนื่องจากความตายของหวังเสี่ยว เขามองไปยังลูกบาศก์ที่กำลังลอยอยู่ในอากาศและวางมือของเขาลงบนมันก่อนที่จะเลือกพิชิตมัน

ทันใดนั้นเอง ดวงใจแห่งเมืองก็แผ่แสงสีฟ้าก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งผลให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าก็ดูเหมือนจะเต็มไปทั่วท้องฟ้า

"โฮกกกกก!!" เสียงคำรามของมังกรตัวใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่เต็มใจ และความขมขื่นดังออกมาทั่วพื้นที่ทางตอนเหนือของทวีปแผ่นดินกลาง

เสียงร้องของมังกรที่ดังออกมาอย่างฉับพลันอีกครั้งส่งผลให้ทั้งทางตอนเหนือรู้สึกตกใจมาก – อีกรัฐหนึ่งได้ล่มสลายลงไปแล้ว

ฝ่ายเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง และหลังจากการสืบสวน พวกเขาก็พบว่ามันเป็นรัฐเจิ้งที่ถูกทำลาย โดยไม่ต้องสงสัยเลย มันคือต้าฉินอีกครั้ง

เรื่องนี้ทำให้ฝ่ายที่ยังไม่มั่นคงเป็นจำนวนมากรู้สึกกระวนกระวายและตื่นกลัวมากยิ่งขึ้น ในตอนนี้ที่มันมีการยืนยันแล้วว่าต้าฉินสามารถเดินทางผ่านภูมิภาคต่างๆได้ ดังนั้นมันจึงไม่มีใครที่อยู่ฝั่งตอนเหลือของทวีปแผ่นดินกลางปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

ในตอนแรก พวกเขาต่างหวังว่าต้าฉินจะมุ่งเป้าหมายไปที่กลุ่มพันธมิตรที่ต่อต้านต้าฉินเท่านั้นเพราะพวกเขาได้ออกมาต่อต้านต้าฉินอย่างเปิดเผย และมันก็เป็นที่คาดการณ์ไว้ว่าพวกเขาจะถูกทำลายโดยต้าฉิน อย่างไรก็ตาม ร่องรอยแห่งความหวังนี้ก็ถูกทำลายไปโดยการที่ต้าฉินโจมตีรัฐเจิ้งเพราะนี่แสดงให้เห็นว่าต้าฉินจะโจมตีทุกๆคน

เนื่องจากรัฐเจิ้งคือเป้าหมายของต้าฉิน พวกเขาทุกคนก็เช่นเดียวกัน เมื่อพวกเขาคิดเกี่ยวกับความทรงพลังของต้าฉิน พวกเขาก็รู้สึกถึงร่องรอยแห่งความหวาดกลัวในหัวใจของพวกเขา

พวกเขาต้องรอให้ต้าฉินมาทำลายพวกเขาแบบนี้เหรอ?

แน่นอนว่าย่อมไม่มีฝ่ายไหนยินดีให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆและรอการถูกทำลายได้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้ตัดสินใจติดต่อไปหาซูหยาน

ในตอนแรก ซูหยานค่อนข้างลังเลเกี่ยวกับเรื่องนี้ - ถึงอย่างไรก็ตาม เมื่อครั้งล่าสุดเขาก็เพิ่งพ่ายแพ้ผู้สืบทอดมรดกต้าฉินไปอย่างน่าเข็ญใจ เมื่อคิดถึงโชคชะตาเป็นจำนวนมากที่ต้าฉินมีอยู่ในตอนนี้ แม้แต่ซูหยานก็รู้สึกหวาดกลัวและเข้าใจว่าคราวนี้มันจะยากลำบากแค่ไหน

ถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้ เขาก็คงจะทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเอง แต่ถ้าเขาทำ มันก็มีแนวโน้มว่าเขาจะล้มเหลวและเขาก็ต้องชดเชยด้วยชีวิตของเขา

หลังจากคิดอยู่นาน ซูหยานก็ตัดสินใจตกลง - ถึงอย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขาทำสำเร็จ ชื่อของเขาก็จะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สตลอดไป และเขาก็จะเติมเต็มอุดมการณ์ของตัวเองได้ บางทีเขาอาจจะตาย แต่มันก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจถ้าเขาสามารถเติมเต็มอุดมการณ์ของตัวเองได้

ในไม่ช้า ฝ่ายจำนวนนับไม่ถ้วนก็ได้ถูกรวมเข้าด้วยกันด้วยจุดประสงค์เดียวกันโดยมีซูหยานเป็นหัวหอก มวลเมฆดำขนาดใหญ่ได้เริ่มเคลื่อนเข้าหาต้าฉิน

สำหรับตระกูลหวังที่เพิ่งถูกทำลายไป พวกเขาได้จมลงสู่ความเจ็บปวดและความเสียใจ และรู้สึกเกลียดชังต้าฉินมาก ในตอนนี้ที่พวกเขาสูญเสียมรดกของตัวเองไป พวกเขาก็ได้สูญเสียสถานะของตระกูลที่มีมรดกไปแล้ว อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังมีร่องรอยแห่งความหวังเหลืออยู่เพราะตระกูลหวังในโลกแห่งความเป็นจริงนั้นไม่ได้อ่อนแอเลย

ถ้าพวกเขาพัฒนาฝ่ายของตัวเองเป็นอย่างมาก มันก็จะยังมีโอกาสที่จะชดเชยมันในโลกจุติสวรรค์ได้ อย่างไรก็ตาม เพราะพวกเขาสูญเสียมรดกไป มันก็คงจะยากขึ้นมาก

ในตอนนี้ ตระกูลหวังได้เริ่มมองหาผู้ที่แพร่งพรายตำแหน่งเมืองออกไป พวกเขาได้สังหารสมาชิกตระกูลหลักที่น่าสงสัยหลายๆคนไปในทันที แต่มันก็น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถหาคนร้ายจริงๆได้

หวังเสี่ยวจู้ได้เห็นเรื่องทั้งหมดนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้ว่าเขาจะต้องทนกับการถูกรังแกและการดูถูก เขาก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังอะไรมาก แต่เขากลับรู้สึกมีความสุขมากๆ ถึงอย่างไรก็ตาม รัฐเจิ้งก็ตกอยู่ในมือของเขา

ในเวลาเดียวกัน เขาก็เริ่มพัฒนาฝ่ายของเขา ด้วยศิลาสร้างเมืองระดับเงินและเงิน 20,000 เหรียญทอง ฝ่ายของเขาจึงสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

ซูหยานเองก็ได้ไปหาต้าซุ่นและรัฐเจิ้ง ซึ่งถูกต้าฉินทำลาย เพราะรัฐเว่ยได้ยอมจำนนต่อต้าฉิน พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องไปหา

เหตุผลหลักที่ซูหยานไปหาทั้งสองฝ่ายนี้ก็เพื่อข้อมูลเรื่องกองทัพของต้าฉิน ทั้งสองตระกูลต่างมีความสุขเป็นอย่างยิ่งที่ซูหยานมาหาพวกเขาเพราะพวกเขาเกลียดชังต้าฉินเข้ากระดูกดำ แต่ในตอนนี้พวกเขายังไม่สามารถทำอะไรกับต้าฉินได้เลย

หลังจากได้ยินเป้าหมายของซูหยานและสิ่งที่ฝ่ายจำนวนนับไม่ถ้วนต้องการจะทำ ตระกูลหลี่และตระกูลหวังก็ได้เข้าร่วมอย่างมีความสุขและบอกทุกๆสิ่งที่พวกเขารู้เกี่ยวกับต้าฉิน

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ซูหยานก็รู้สึกตกใจมาก เขาไม่เคยคิดว่ากองทัพของต้าฉินจะทรงพลังมากขนาดนี้ ในเวลาเดียวกัน เขาก็พบว่าต้าฉินสามารถสร้างสัตว์อสูรร่างยักษ์และภาพลวงตาประเภทภูตผีได้

หลังจากได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ ซูหยานก็ได้จัดการกับข้อมูลเหล่านี้และส่งมันไปยังฝ่ายจำนวนนับไม่ถ้วนเพื่อที่พวกเขาจะสามารถเตรียมตัวหยุดยั้งต้าฉินได้

หลังจากได้รับข้อมูลี้ ฝ่ายจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดีใจมาก และพวกเขาก็ประหลาดใจกับความสามารถของซูหยาน พวกเขาได้เริ่มเตรียมตัวกันเพื่อที่พวกเขาจะสามารถต้านทานต้าฉินได้เมื่อเวลามาถึง

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้แล้ว ซูหยานก็มองไปยังรัฐทั้งหมดของจีนและได้เขียนจดหมายกว่าสิบฉบับด้วยตัวเอง เขาสั่งให้คนไปส่งพวกมันให้กับผู้สืบทอดมรดกแห่งราชวงศ์

หลังจากอ่านจดหมายของซูหยานแล้ว ผู้สืบทอดมรดกแห่งราชวงศ์ของจีนก็ไม่ได้ตอบในขณะที่พวกเขามีความมั่นใจมากกว่าผู้สืบทอดมรดกแห่งรัฐ แต่พวกเขาก็มีสิ่งที่ต้องกังวลมากกว่า