บทที่ 233 ฝ่าบาท ผู้สืบทอดแห่งต้าฉิน

บทที่ 233 ฝ่าบาท ผู้สืบทอดแห่งต้าฉิน

ต่อจากนั้นพนักงานเสิร์ฟหลายคนก็เดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นและกล่าวว่า "เจ้านาย ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?"

จ้าวฝูหัวเราะเบาๆและตอบว่า "อืม ข้ามากับเพื่อน จัดเตรียมห้องที่ดีที่สุดไว้ห้องหนึ่งและอาหารไว้ด้วย"

"ครับท่าน!" พนักงานเสิร์ฟตอบและรีบไปจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่าง

เมื่อได้ยินการพูดคุยกันเช่นนี้ จางเฮงก็ดูจะอึดอัดใจขึ้นมา เขาไม่เคยคิดว่าร้านอาหารแห่งนี้จะเป็นของจ้าวฝู แต่ทิ้งหมดที่เขาทำได้ก็มีเพียงแต่การยิ้มอย่างอึดอัดเท่านั้น

ทั้งสามคนนั่งในห้องที่หรูหรา และจางเฮงได้เริ่มกินก่อนในขณะที่จ้าวฝูและเก้อเนี่ยนั่งมอง

"อะไรกัน เจ้าทั้งสองไม่กินเหรอ? มันน่าเสียดายนะที่ไม่กินอาหารที่ดีเช่นนี้"

ต่อหน้าอาหารแสนอร่อยเช่นนี้ จางเฮงดูเหมือนจะเป็นคนที่แตกต่างออกไป บุคคลที่มั่นคงและมั่นใจได้หายไป และถูกแทนที่ด้วยบุคคลผู้สนใจแต่เรื่องกิน จนทำให้จ้าวฝูและเก้อเนี่ยรู้สึกแปลกใจจนไม่กินอะไร

จ้าวฝูยิ้มและส่ายหัวในขณะที่เขากล่าวว่า "สหายจาง จัดการเถอะ ข้ายังไม่หิว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จางเฮงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาคือคนที่ไม่สามารถถูกล่อลวงได้โดยเงินตราหรือสาวงาม แต่เขาก็ไม่อาจต้านทานต่ออาหารเลิศรสได้ บางทีนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับอดีตของเขา - ถ้ามันไม่ใช่เพราะนายท่านของเขา เขาอาจจะอดตายไปแล้วก็ได้

หลังจากกินและดื่มจนอิ่มแล้ว จางเฮงก็วางแก้วไวน์ร้อยบุปผาแก้วสุดท้ายลงก่อนที่ท่าทีของเขาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังอีกครั้ง และเขาได้กลับคืนสู่ตำแหน่งที่ไม่ธรรมดาของเขาเฉกเช่นเดิม

"ฝ่าบาท ผู้สืบทอดมรดกแห่งต้าฉิน ข้าจะไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ข้ามาที่นี่เพื่อพบกับท่านผู้ลึกลับและน่าสะพรึงกลัวเพื่อดูว่าท่านเป็นคนแบบใดกัน!" จางเฮงพูดด้วยสายตาที่เฉียบแหลม ส่งผลให้ขนของจ้าวฝูลุกชันขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยออกมาอย่างฉับพลันเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคิดว่าคนอื่นๆคงจะพอคาดเดาตัวตนของเขาได้อยู่แล้วและตัวตนของเขาก็จะเป็นที่รู้สึกมากยิ่งขึ้นหลังจากเขาเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่ทราบว่าจางเฮงรับรู้ถึงตัวตนของเขาได้อย่างไร

จ้าวฝูไม่ได้พยายามที่จะซ่อนมัน สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่กลิ่นอายอันสูงส่งแห่งจักรพรรดิได้ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา เขากล่าวด้วยพลังอำนาจอันเหลือล้น "งั้นเจ้าคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับข้าล่ะ?"

จางเฮงหัวเราะขึ้นมาในทันใด "โดยรวมแล้ว ท่านไม่เลวเลย ท่านมีนิสัยใจคอที่ดีและมีพลังใจและเจตจำนงที่จะกลายเป็นราชาที่ทรงอำนาจในอนาคต ในตอนนี้ ข้าไม่อยากมีพันธะกับเรื่องต่างๆของโลกใบนี้ และข้าก็แค่สำรวจไปรอบๆเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีคนรู้จักของข้าได้กระทำผิดต่อต้าฉิน ดังนั้นข้าจึงควรจะช่วยต้าฉินเป็นการตอบสนอง"

"คนรู้จัก?" จ้าวฝูค่อนข้างสับสนก่อนที่สายตาของเขาจะสว่างขึ้นและเขาได้ถามออกมา "เจ้ามาจากโรงเรียนสรรพศาสตร์งั้นเหรอ?"

จ้าวฝูอดที่จะตกใจไม่ได้เมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ เนื่องจากโรงเรียนสรรพศาสตร์มีชื่อเสียงมากเกินไป และเขาก็เพิ่งปะทะกับใครบางคนที่มาจากมันและรู้สึกปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่ ในตอนนี้เขาค่อนข้างเข้าใจอย่างชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของโรงเรียนสรรพศาสตร์

จางเฮงไม่ได้พยายามซ่อนมัน และเขาได้ประสานมือคาราวะในขณะที่เขาแนะนำตัวอีกครั้ง "ผู้น้อยคือจางเฮงแห่งโรงเรียนสรรพศาสตร์!"

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวฝูได้พบกับโรงเรียนสรรพศาสตร์เป็นการส่วนตัว - ไม่แปลกเลยที่เขาจะแผ่กลิ่นอายที่เป็นอันตรายเช่นนี้ออกมา ในตอนนี้ที่ทั้งสองฝ่ายต่างได้เปิดเผยว่าตัวเองเป็นใคร จ้าวฝูจึงขจัดความกังวลของเขาออกไปและยิ้มออกมาพร้อมกับกล่าวว่า "ข้าเองก็นับถือชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของโรงเรียนสรรพศาสตร์มานานแล้ว!"

จางเฮงยิ้มออกมาเช่นกันและกล่าวว่า "ผู้คนในโลกชื่นชมโรงเรียนของพวกเรามาก แต่ในความเป็นจริง พวกเราก็ไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่เท่าไร"

"สหายจางมีแผนจะช่วยต้าฉินอย่างไร?" จ้าวฝูเชื่อถือในความแข็งแกร่งของโรงเรียนสรรพศาสตร์ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของจางเฮงเท่าไรนัก จางเฮงกล่าวว่าเขาต้องการช่วยเหลือต้าฉิน ดังนั้นจ้าวฝูจึงอยากจะรู้ว่าเขาจะทำเช่นไร

รอยยิ้มของจางเฮงไม่ได้เปลี่ยนไป และเขาได้นั่งตัวตรงบนเก้าอี้ในขณะที่เขาตอบ "ในตอนนี้ สหายของข้าน่าจะค้นพบตำแหน่งของต้าฉินแล้ว และเขาจะตัดเครือข่ายของมันอย่างช้าๆและล้อมจับมัน เขาต้องการที่จะดักจับต้าฉินและสังหารมันเหมือนกับสัตว์ป่าที่ต้องกับดัก ยิ่งมันท้าทายเท่าไรคนผู้นั้นก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เขาได้ดูถูกความแข็งแกร่งของต้าฉินเกินไป และข้ามั่นใจว่าฝ่าบาทจะสามารถผ่านพ้นมันไปได้

"อย่างไรก็ตาม ข้าน้อยก็ยังมีข้อเสนอแนะอยู่ ในตอนนี้ฝ่าบาทสามารถใช้แม่น้ำนิทรา วีรบุรุษสันติภาพ ใบไม้ทักษิณ และกระติกเปิดในฐานะรากฐานเส้นตรงเพื่อแยกฝั่งเหนือของทวีปแผ่นดินกลางได้ ถ้าฝ่าบาทสามารถทำเช่นนั้นได้ การเติบโตของต้าฉินก็จะไม่อาจหยุดยั้งได้อีก

"ไม่เพียงแต่มันจะทำให้ต้าฉินฝ่าวงล้อมของสหายของข้าได้ แต่มันยังทำให้เส้นทางในอนาคตของต้าฉินราบลื่นขึ้น อย่างไรก็ตาม ข้ามั่นใจว่าสหายของข้าจะพยายามขัดขวางท่านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดังนั้นข้าจึงหวังว่าฝ่าบาทจะเตรียมใจให้พร้อม"

จ้าวฝูรู้สึกถึงปัญหามากมายกับสหายของจางเฮง และเขาก็รู้สึกว่าชีวิตของเขายากลำบากมากยิ่งขึ้นเมื่อเขาเจอกับศัตรูเช่นนี้ ตอนนี้เขาต้องเตรียมพร้อมกับสิ่งต่างๆที่คนผู้นั้นจะโยนเข้ามาใส่เขา

หลังจากได้ยินจางเฮงพูด จ้าวฝูก็ตระหนักว่าด้วยการใช้สี่พื้นที่นั้นเป็นรากฐาน ถ้าหากเขาขยายตัวออกไปเรื่อยๆ จะไม่มีใครสามารถหยุดยั้งเขาได้ในทางตอนเหนือ และเขาจะสามารถหลบหนีจากการแทรงแซงของสหายของจางเฮงไปได้

จ้าวฝูพอใจกับข้อเสนอแนะนี้ และเขาได้ตอบกลับไป "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนี้ สหายจาง!"

จางเฮงส่ายหัวเบาๆและกล่าวว่า "ฝ่าบาททรงสุภาพเกินไปแล้ว ข้ามั่นใจว่าฝ่าบาทเองก็สามารถคิดถึงแผนการนี้ออกได้เหมือนกัน สำหรับการครองนครแห่งการต่อสู้ ข้าเองก็มีข้อเสนอแนะ ท่านอยากจะฟังไหม?"

“โอ้?” จ้าวฝูรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง - ใครจะคิดว่าจางเฮงจะคาดเดาเรื่องนี้ได้ด้วย? เขาเพิ่งจะกำลังเริ่มมาจัดการกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงสงสัยว่าจางเฮงจะพูดอะไรเกี่ยวกับมัน ดังนั้นเขาจึงถาม "เจ้ามีข้อเสนอแนะอะไร สหายจาง?"

"ในความเป็นจริงฝ่าบาทไม่ต้องทำอะไรมากเลย ชื่อเสียงและพรสวรรค์ของสหายดาบปีศาจมีมากพอจะทำให้เขาได้รับตำแหน่งลอร์ดแห่งนครแล้วถึง 20% ดังนั้นข้อเสนอแนะของผู้น้อยจึงคล้ายกับการแล่นเรือไปตามกระแส

"ประการแรก สหายดาบปีศาจต้องเปิดเผยให้ทุกคนเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริง - ถึงอย่างไรก็ตาม คงไม่มีใครอยากจะให้คนไร้หน้าตากลายเป็นลอร์ดแห่งนคร ประการที่สอง สหายดาบปีศาจจำเป็นต้องเข้าร่วมกับนครแห่งการต่อสู้อย่างเป็นทางการและกระทั่งต้องตัดความสัมพันธ์กับต้าฉินเป็นการชั่วคราวเพื่ออุทิศตัวอย่างเต็มที่ให้กับนครแห่งการต่อสู้ในตอนนี้

"ประการที่สาม สหายดาบปีศาจจำเป็นต้องสร้างฝ่ายของตัวเองขึ้นมา เหตุผลหลักก็เพื่อแสดงความแข็งแกร่งของเขาและแสดงแสนยานุภาพออกมา ประการที่สี่ เขาจำเป็นต้องหยุดการถ่อมตนและพยายามทำตัวเองให้เป็นที่รู้จักมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อดึงดูดผู้คนเข้ามาหาเขา

"ประการที่ห้า สหายดาบปีศาจจำเป็นต้องรักษาความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรกับทุกฝ่ายในนครแห่งการต่อสู้ แต่เขาต้องไม่พยายามเข้าหาฝ่ายใดและลากฝ่ายใดเข้ามาร่วมด้วย - นี่คือข้อห้ามในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ประการที่หก และประการสุดท้าย เขาต้องไม่คิดริเริ่มโจมตีฝ่ายใด กลับกัน เขาต้องเจียมเนื้อเจียมตนให้มากที่สุดเข้าไว้

"ถ้าเขาสามารถทำทุกสิ่งเหล่านี้ได้ มันก็มีโอกาส 90% ที่สหายดาบปีศาจจะได้กลายเป็นลอร์ดคนต่อไปของนครแห่งการต่อสูู้ เพื่อเป็นการการันตี ฝ่าบาทสามารถลอบสังหารลอร์ดคนปัจจุบันได้ - ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น มันจะมีโอกาส 100% ที่สหายดาบปีศาจจะกลายเป็นลอร์ดคนต่อไป แต่ความเสี่ยงก็จะเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน!"

หลังจากฟังความคิดของจางเฮง จิตใจของจ้าวฝูก็เริ่มชัดเจนยิ่งขึ้น ข้อเสนอแนะของจางเฮงนั้นไร้ที่ติ และถ้าพวกเขาทำตามคำแนะนำนี้ มันก็แทบจะเป็นการการันตีว่าเก้อเนี่ยจะกลายเป็นลอร์ดแห่งนครคนต่อไป ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็จะสามารถควบคุมเก้อเนี่ยได้อีกทอด

"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของเจ้า สหายจาง!" จ้าวฝูอดหัวเราะออกมาด้วยความดีใจไม่ได้ ก่อนที่เขาจะตะโกนออกมา "นำอาหารและไวน์ที่ดีที่สุดของพวกเราเข้ามาอีก!"

จางเฮงรีบโบกมือของเขาและกล่าวว่า "ฝ่าบาท ไม่จำเป็น ข้าน้อยได้กินและดื่มไปจนอิ่มแล้ว ตอนนี้เรื่องเหล่านี้ก็ได้เสร็จแล้ว มันจึงถึงเวลาที่ข้าจะจากไป ข้าหวังว่าข้าจะได้พบกับฝ่าบาทอีกครั้งในอนาคต"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็ถอนหายใจออกมาจากภายในใจ จางเฮงคือผู้มีพรสวรรค์ในหมู่ผู้มีพรสวรรค์ แต่มันก็น่าเสียดายที่เขาไม่ได้คิดจะเข้าร่วมกับจ้าวฝู ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่ได้พยายามทำให้เขาลำบากใจ

ภายใต้พระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน จางเฮงได้ขี่ลาของเขาและหายไปจากสายตาของจ้าวฝูอย่างช้าๆ ฉากนี้ดูค่อนข้างคุ้นเคย จ้าวฝูอดไม่ได้ที่จะนึกถึงกงซุนหลิน

มันเป็นที่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเก็บทั้งสองคนที่เป็นอัจฉริยะชั้นยอดไว้ได้ จ้าวฝูเริ่มสงสัยแล้วว่าหรือจะเป็นเพราะเขาขาดแคลนเสน่ห์ไป