บทที่ 183 ปีศาจแห่งบาป
บทที่ 183 ปีศาจแห่งบาป
บทที่ 183 ปีศาจแห่งบาป
"เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!" ร่างของจ้าวฝูพร่ามัวและได้หายไปในทันที ภูติดอกไม้ทั้งสามที่นั่งอยู่บนไหล่ของจ้าวฝูได้บินออกไปด้วยความตกใจ และร่างของจ้าวฝูได้โผล่ขึ้นมาห่างออกไปจากเดิม 10 เมตรในพริบตาในขณะที่เขาชกไปที่เด็กผู้ชายอีกครั้ง
ปัง!!
เด็กผู้ชายกลิ้งตัวไปบนพื้นเพื่อหลบหมัดของจ้าวฝู ซึ่งได้ก่อให้เกิดหลุมบนพื้น
ต่อจากนั้น เด็กผู้ชายก็กระโดดขึ้นจากพื้นและพุ่งเข้าหาจ้าวฝู เขาอ้าปากออกมา เผยให้เห็นฟันที่แหลมคมในขณะที่เขาพยายามที่จะกัดจ้าวฝูราวกับหมาป่าที่ดุร้าย
จ้าวฝูก้าวถอยไปข้างหลังและเอี้ยวตัวในขณะที่เขาได้ยกเข่าขึ้น และกระแทกไปที่หน้าท้องของเด็กผู้ชาย เสียงอู้อี้ในลำคอดังออกมาในขณะที่เด็กผู้ชายกระเด็นออกไปข้างหลัง และได้กระอักเลือดออกมาคำโต
ถึงแม้ว่าเขาจะกระอักเลือดออกมา แต่เด็กผู้ชายก็ดูไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากกลับกัน การโจมตีของจ้าวฝูได้ทำให้เขาโกรธ และเขาก็กัดฟันในขณะที่คำรามออกมาราวกับสัตว์ป่า
ในวินาทีต่อมา เด็กผู้ชายก็กลายเป็นร่างเงาสีดำและพุ่งเข้าใส่จ้าวฝู เขายกมือที่เหมือนกับกรงเล็บขึ้น และเหวี่ยงมันมาที่จ้าวฝู
“ฮึ่ม!” จ้าวฝูแค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชาในขณะที่เขาเอื้อมมือออกไปอย่างฉับพลัย และคว้าข้อมือของเด็กผู้ชายไว้ เขาบิดมัน และเกิดเสียงแตกออกมาในขณะที่เขาหักข้อมือของเด็กผู้ชาย
ใบหน้าของเด็กผู้ชายโหดเหี้ยมมากยิ่งขึ้น และเขาได้พุ่งเข้าใส่จ้าวฝูอย่างบ้าคลั่ง และกัดไปที่ลำคอของเขา จ้าวฝูตอบสนองด้วยการคว้าข้อมือที่หักของเด็กผู้ชายไว้และยกมันขึ้น ทำให้ร่างของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ หลังจากนั้น จ้าวฝูก็เหวี่ยงเขาลงที่พื้น
ตู้ม!!
ร่างของเด็กผู้ชายกระแทกลงกับพื้นดิน แรงปะทะที่เกิดขึ้นทำให้พื้นดินแตกออก ก่อตัวขึ้นเป็นหลุมกว้าง 2 เมตร
ภายในหลุม เด็กผู้ชายได้มีเลือดไหลออกมาจากทั่วร่าง แต่เขาก็ยังจ้องมองมาที่จ้าวฝูด้วยความโหดร้าย
จ้าวฝูสามารถบอกได้จากสายตาของเด็กคนนี้มาเขายังมองจ้าวฝูว่าเป็นอาหารอยู่ ด้วยความรังเกียจ จ้าวฝูจึงตัดสินใจไม่ใช้ดาบอสูรนภาเพื่อฆ่าเด็กผู้ชายคนนี้ในทันที
"เจ้ายังต้องการสังหารข้างั้นเหรอ?" จ้าวฝูโมโห - นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับคนที่อยากกินเขา ความรู้สึกนี้มันแย่มาก และเขาได้ยกเท้าขึ้นเตะเด็กผู้ชายคนนี้
อย่างไรก็ตาม เด็กผู้ชายคนนี้ก็ได้เอี้ยวตัวเพื่อหลบเท้าของจ้าวฝู ถึงกระนั้น ในวินาทีต่อมา จ้าวฝูก็ได้ชักเท้ากลับและเตะออกไปอีกครั้ง ส่งให้เด็กผู้ชายคนนี้กระเด็นออกไปหลายเมตร
"โฮกกกก!!" เด็กผู้ชายคำรามออกมาราวกับสัตว์ในขณะที่เขาพยายามจะลุกขึ้น
ปัง!
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้ จ้าวฝูก็ได้ปรากฏตัวที่ด้านข้างของเขาอีกครั้งและเตะเขากระเด็นไปอีกครา
"โฮกกกก!!!!" เด็กผู้ชายโกรธสุดขีด และออร่าสีดำได้ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา ออร่านี้ดูชั่วร้ายมาก และมันดูราวกับจะเต็มไปด้วยบาป
เด็กผู้ชายแผ่ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวออกมาในขณะที่เขาพุ่งเข้าหาจ้าวฝู และใช้มือข้างที่ยังดีอยู่คว้ามาที่จ้าวฝู
จ้าวฝูปลดปล่อยพลังแห่งราชาออกจากร่าง อย่างไรก็ตาม ความมืดอันนี้ก็แตกต่างไปจากของเด็กผู้ชาย มันเต็มไปด้วยความสูงส่ง อำนาจ และพลังที่สะกดข่ม เมื่อมองไปที่ร่างของเด็กผู้ชายที่กำลังพุ่งเข้ามา จ้าวฝูได้กำหมัดแน่นและชกออกไป
"อ๊ากกก!!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาอีกครั้งในขณะที่เด็กผู้ชายกระเด็นออกไป แขนข้างนั้นของเขาห้อยอยู่ข้างกายอย่างไร้พลัง - มันถึงหักโดยการชกของจ้าวฝูเพียงแค่ครั้งเดียว
ในตอนนี้ เด็กผู้ชายได้รู้แล้วว่าเขาไม่สามารถเอาชนะจ้าวฝูได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหนี อย่างไรก็ตาม สายตาของเขาก็บอกว่าเขาตัดสินใจที่จะหนีเพื่อที่จะได้กินจ้าวฝูในวันอื่น
จ้าวฝูรู้สึกไม่พอใจมากยิ่งขึ้นและก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็เตะเด็กผู้ชายอีกรอบ
ในตอนนี้ เด็กผู้ชายมีข้อมือข้างหนึ่งที่หักและแขนที่หักอีกข้าง และเขาก็ไม่สามารถวิ่งได้เหมือนกับสัตว์ป่าอีกต่อไปแล้ว เขาทำได้เพียงแค่ยืนด้วยเท้า แต่ในทันทีที่เขาทำเช่นนี้ จ้าวฝูก็ม้วนตัวเตะเขาเพื่อหักขาทั้งสองข้าง
แม้ว่าไม่สามารถใช้แขนและขาได้ แต่เด็กผู้ชายก็ยังมองไปที่จ้าวฝูด้วยความเกลียดชังในขณะที่เขานอนอยู่บนพื้น
จ้าวฝูเดินเข้าไปหาด้วยสายตาอันเย็นชาและหยุดอยู่ที่ข้างกายของเขา จากนั้นก็กำหมัด พลังแห่งราชาจำนวนมหาศาลรวมตัวกันอยู่ภายในหมัดของเขา ส่งผลให้มันทอประกายด้วยแสงสีดำ และแผ่ระรอกพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
ตู้ม!!!
หมัดของจ้าวฝูกระแทกลงบนหน้าอกของเด็กผู้ชาย ก่อให้เกิดการระเบิดอันรุนแรง พื้นดินยุบตัวลง และเด็กผู้ชายก็กระอักเลือดออกมาพร้อมกับซี่โครงของเขาที่แตกหัก
หลังจากนั้นแล้วจ้าวฝูก็ถอดหายใจออกมา เขาตัดสินใจที่จะหยุดระบายความไม่พอใจเข้าใส่เด็กคนนี้ มันเป็นการดีกว่าที่จะฆ่าคนๆนี้ในทันที แม้ว่าศัตรูจะเป็นเด็ก แต่จ้าวฝูก็ไม่มีทางเลือกเนื่องจากเด็กผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป จ้าวฝูไม่ได้เป็นคนใจอ่อน เขาคว้าคอของเด็กผู้ชายและยกขึ้น
จ้าวฝูต้องการที่จะหักคอเพื่อจบชีวิตของเด็กผู้ชายคนนี้ เขาจะปล่อยให้สหายคนนี้ที่ต้องการกินเขามีชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไร?
กระดูกของเด็กผู้นี้ดูเหมือนจะถูกหักไปทั้งหมด และเขาก็ดูราวกับกองตะกอน เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของจ้าวฝู ซึ่งเต็มไปด้วยจิตสังหาร มันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในดวงตาของเล็กผู้ชายคนนี้
มันเป็นร่องรอยแห่งความหวาดหวั่นและเกรงกลัว ในท้ายที่สุด เด็กผู้ชายแสดงสีหน้าที่บอกว่าเขาต้องการจะมีชีวิตอยู่ เขาไม่อยากตาย มันเป็นรูปลักษณ์แห่งการอ้อนวอน
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ได้ตัดสินใจฆ่าเขาแล้ว จ้าวฝูเริ่มบีบมือแน่นขึ้น และเตรียมที่จะหักคอเด็กผู้ชาย
ทันใดนั้นเอง จ้าวฝูก็ตรวจพบการเคลื่อนไหวแปลกๆภายในแหวนแห่งราชาของเขา สิ่งนี้ทำให้เขาหยุดมือไว้และส่งความคิดของเขาเข้าไปในแหวนด้วยความรู้สึกสับสน ต่อจากนั้นเขาได้หยิบไอเทมชิ้นหนึ่งออกมา
ถ้าจะพูดให้ถูก มันคือเซ็ทอุปกรณ์
มันคือชุดเซ็ทสังหารที่มีปฏิกิริยาแปลกๆ มันแผ่คลื่นแสงสีโลหิตราวกับว่ามันต้องการที่จะให้เด็กผู้ชายคนนี้เป็นเจ้านายของมัน ทำให้จ้าวฝูประหลาดใจมาก มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอุปกรณ์เลือกเจ้านายของตัวเอง
เพื่อทำให้แน่ใจ จ้าวฝูได้วางร่างของเด็กผู้ชายไว้บนพื้นและวางชุดเซ็ตแห่งการสังหารไว้บนร่างของเด็กผู้ชาย ชุดเซ็ทสังหารแผ่แสงสีโลหิตที่รุนแรงยิ่งขึ้นราวกับว่ามันกำลังแสดงความยินดี นี่ทำให้จ้าวฝูมั่นใจว่าชุดเซ็ทนี้ได้เลือกเจ้านายของมันอยู่จริงๆ
อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ลังเล เขาถูกคิดฆ่าโดยเด็กผู้ชายคนนี้ แต่มันก็ดูเหมือนว่าชุดเซ็ทสังหารจะชอบเด็กผู้ชายคนนี้มากจนถึงจุดที่มันเลือกเขา นี่หมายความว่าเด็กผู้ชายคนนี้ต้องมีอะไรที่พิเศษแน่ๆ
ในที่สุด หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง จ้าวฝูได้ตัดสินใจที่จะไม่ฆ่าเขาเพื่อดูว่าเขามีอะไรที่พิเศษ จากม่านตาสีดำ ฟันที่แหลมคม และเกล็ดของเด็กผู้ชายคนนี้ เขาจะต้องไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ๆ
จ้าวฝูหยิบยารักษาราคาแพงออกมาและป้อนมันให้กับเด็กผู้ชาย ภายใต้ตัวยาอันเข้มข้น กระดูกที่หักของเด็กผู้ชายก็เริ่มสมานกัน และเขาก็เริ่มฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ
เด็กผู้ชายหมดสติไป แต่ชุดเซ็ทสังหารที่จ้าวฝูวางไว้บนร่างของเขานั้นก็ยังส่องแสงสีโลหิต และค่อยๆเยียวยาเด็กผู้ชายและดูจะจงรักภักดีและปกป้องเขาไว้เป็นอย่างมาก ทำให้จ้าวฝูพูดไม่ออกเท่าไร
"จ้าว ทำไมไม่ฆ่าเขาล่ะ? กลิ่นอายที่เขาแผ่ออกมาน่ารักเกียจมาก ข้าไม่ชอบมันยิ่งกว่ากลิ่นอายของปีศาจซะอีก!" ภูติดอกไม้ทั้งสามพูดออกมาในขณะที่อยู่ห่างออกไปเป็นเมตรด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยน่าดู และไม่เต็มใจที่จะเข้ามาใกล้เลย