บทที่ 171 ตำแหน่งสูงสุด
บทที่ 171 ตำแหน่งสูงสุด
บทที่ 171 ตำแหน่งสูงสุด
ในขณะที่ชายหนุ่มเดินเข้ามา ผู้คนนับไม่ถ้วนได้รวมอยู่รอบๆตัวเขาในทันทีพร้อมด้วยรอยยิ้มอันเมตตาที่ฉาบเอาไว้บนใบหน้าของพวกเขาทุกคน และพวกเขาได้พยายามที่จะแสดงความปรารถนาดีของพวกเขาออกมา หลี่อู๋เดินเข้ามาที่ห้องโถงราวกับดวงจันทร์ที่ถูกห้อมล้อมไว้ด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน
ชนชั้นสูงรอบๆตัวเขาคือคนที่เมื่อก่อนเขาทำได้เพียงแค่มอง แต่ในตอนนี้คนพวกนี้กลับให้ความเคารพต่อเขาเป็นอย่างยิ่งและพยายามที่จะเอาอกเอาใจเขา เมื่อเขามองไปที่ชนชั้นสูงเหล่านี้ หลี่อู๋ที่เป็นคนธรรมดาก็ความสุขและพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม ที่เปลือกนอก หลี่อู๋ได้แสร้งทำเป็นถ่อมตนและสุภาพ เขารู้ว่าเขาเป็นแค่ตัวปลอมที่ตระกูลอิ๋งหามา คนเหล่านี้พยายามที่จะประจบประแจงเขาด้วยฐานะของผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน ไม่ใช่ตัวของเขาจริงๆ
สิ่งที่เขาต้องทำก็คือการแสร้งทำเป็นผู้สืบทอดมรดกต้าฉินตามความปรารถนาของตระกูลอิ๋งและกลายเป็นมหาอำนาจที่แท้จริงด้วยความช่วยเหลือของพวกเขา ในวันหนึ่ง เขาจะทำให้ตัวตนที่สำคัญและสูงส่งเหล่านี้ก้มหัวอยู่แทบเท้าของเขาอย่างแท้จริง
หลังจากที่ไปถึงตรงกลางของห้องโถง หลี่อู๋ได้ทำตามที่พวกเขาได้ซักซ้อมไว้และเดินไปที่เวทีด้วยรอยยิ้มอันมั่นใจบนใบหน้าในขณะที่เขาพูดออกมา "ทุกๆคน ยินดีต้อนรับสู่งานเรียกของผม วันนี้คือวันที่ผมกลับคืนสู่ตระกูลอิ๋งอย่างเป็นทางการ และมันเป็นวันที่ตระกูลอิ๋งจะยิ่งใหญ่ อาณาจักรต้าฉินจะรุ่งโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งและจะไม่สามารถหยุดยั้งได้ ต้าฉินจะกลับคืนสู่ความรุ่นเรืองในอดีต บรรดาผู้ที่เป็นสหายกับต้าฉินจะได้รับผลประโยชน์มากมาย แต่เหล่าคนที่เป็นศัตรูกับต้าฉินจะถูกบดขยี้ดั่งเถ้าถ่านและหายไปดั่งหมอกควัน!"
หลังจากที่หลี่อู๋พูด ห้องโถงได้ปะทุออกมาด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว แม้ว่าบางคนจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่พวกเขาก็ยังตบมืออย่างรุนแรง พวกเขาต่างรู้ดีถึงความสำคัญของผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน หากพวกเขาสามารถประจบประแจงคนผู้นี้ ตระกูลของพวกเขาทั้งหมดจะได้รับผลประโยชน์
จ้าวฝูสามารถเข้าใจสิ่งที่หลี่อู๋กำลังพยายามทำได้ เขากำลังดึงความสนใจจากหลายๆฝ่ายมายังฝั่งตัวเองในขณะเดียวกันก็พยายามระงับความคิดในการต่อต้านต้าฉินไปด้วย เขาได้แสดงพลังและอำนาจของตัวเองออกมาในขณะเดียวกันก็ได้แสดงความเป็นมิตรและความเต็มใจที่จะสร้างพันธมิตรด้วย
ต่อจากนั้น หลี่อู๋ได้เปลี่ยนแซ่ของเขาอย่างเป็นทางการให้เป็นอิ๋ง กลายเป็นอิ๋งอู๋!
ถ้าเป็นจ้าวฝู เขาจะไม่เปลี่ยนแซ่ของตน - เขาจะใช้แซ่จ้าวของมารดาไปตลอด นี่คือสิ่งที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง
หลังจากที่อิ๋งอู๋พูดจบ เขาได้เดินลงมาจากเวทีอย่างช้าๆ และผู้คนได้มาล้อมรอบตัวของเขาจนนับไม่ถ้วน เพื่อต้องการที่จะสนิทชิดเชื้อกับผู้สืบทอดมรดกต้าฉิน
"นายต้องการเข้าไปไหม?" รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋ชิงเหนียงในขณะที่เธอมองไปยังอิ๋งอู๋และพูดกับจ้าวฝู
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็คิดเกี่ยวกับมันแต่ก็ตัดสินใจที่จะเข้าไปยังปลักโคลน ดังนั้นเขาจึงส่ายหัว
อู๋ชิงเหนียงปล่อยแขนของเธอจากแขนของจ้าวฝูและกล่าวว่า "ฉันจะไปดูผู้สืบทอดมรดกต้าฉินซะหน่อย รอฉันอยู่ตรงนี้นะ อย่าวิ่งหนีไปเหมือนครั้งที่แล้ว!"
"นี่..." นั่นคือสิ่งที่จ้าวฝูกำลังวางแผนที่จะทำเพราะสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับเขาเลย เขารู้สึกอึดอัดและเบื่อ เพราะฉะนั้นเขาจึงอยากรีบออกไป
เขาไม่คิดว่าอู๋ชิงเหนียงจะเดาเจตนาของเขาออก ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าและตกลงที่จะอยู่ที่นี่จนกว่าเธอจะกลับมา
ในขณะนั้นเองก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาอยู่ข้างๆอิ๋งอู๋แล้ว ซึ่งเธอได้ดึงความสนใจจากเขามาทั้งหมด ไม่แปลกใจเลย เพราะเธอคือซูหยูหยวน
แน่นอนว่าอิ๋งอู๋รู้จักซูเปอร์สตาร์คนนี้และสนใจเธอ ซูหยูหยวนเป็นคนที่ผู้ชายส่วนใหญ่ใฝ่ฝันว่าพวกเขาจะได้อยู่ด้วย และก่อนหน้านี้ มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่อิ๋งอู๋จะได้เห็นเธอคนนี้ตัวเป็นๆ มันเป็นไปได้แค่ในฝันเท่านั้นที่เขาจะได้พบกับเธอ
อย่างไรก็ตามตอนนี้ เธอกำลังคิดริเริ่มที่จะคุยกับเขา ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าความฝันของเขากำลังเป็นจริง ในความเป็นจริง เขาไม่อยากเชื่อว่าเหตุการณ์ดังกล่าวกำลังเกิดขึ้น
ซูหยูหยวน ในจอทีวีก็สวยมากแล้ว และอิ๋งอู๋ก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นคนที่น่าหลงใหลขนาดนี้ หัวใจเริ่มเต้นระรัวเมื่อเขามองไปที่ความงดงามของซูหยูหยวน เธอตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง ถ้าชายธรรมดาคนหนึ่งได้แต่งงานกับเธอ เขาคงจะตายอย่างมีความสุขได้
อิ๋งอู๋รู้สึกถึงความสุขที่ล้นปรี่ในหัวใจของเขา และเขารู้สึกราวกับว่าเขากำลังอยู่บนสรวงสวรรค์ เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมหัศจรรย์และความสุขสันต์มากมาย
"สวัสดีค่ะ!" ทันใดนั้นเอง เสียงที่น่าฟังก็ดังออกมาจากข้างๆเขา และอิ๋งอู๋ได้หันไปมอง
มันเป็นผู้หญิงที่กำลังสวมชุดเดรสสีแดงที่มีหน้าตาสวยงามซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าซูหยูหยวน เลย อย่างไรก็ตาม กลิ่นอายที่เธอแผ่ออกมานั้นก็แตกต่างไปจากซูหยูหยวน มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ชายทุกๆคนอยากที่จะสงบเธอ
อิ๋งอู๋รู้สึกว่าสถานะของเขาเยี่ยมยอดมาก - เขาได้พบกับสาวงามล่มเมืองมากมายในระยะเวลาอันสั้น และพวกเธอต่างก็ได้เข้าหาเขาก่อน
อย่างไรก็ตาม เขาได้เห็นผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่เคียงข้างชายอีกคนหนึ่งมาก่อน และเธอคล้องแขนของเขาไว้ ทำให้พวกเขาดูสนิทสนมกันมาก
อิ๋งอู๋พยักหน้าและทักทายเธอกลับไปก่อนที่เขาจะหันไปมองจ้าวฝูจากระยะไกล เมื่อเขาเห็นใบหน้าอันละเอียดอ่อนและหล่อเหล่าแต่ก็มีกลิ่นอายที่ไม่ยิ่งใหญ่ เขาดูเหมือนกับตัวตนเล็กๆ อิ๋งอู๋ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเช่นนี้ถึงได้รับความพึงพอใจจากสาวงามระดับสุดยอดแบบนี้ และในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง อิ๋งอู๋จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
จ้าวฝูตรวจจับสายตาของอิ๋งอู๋ได้และยิ้มอยู่ภายในใจ อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงยืนอยู่กับที่อย่างใจเย็นและรออู๋ชิงเหนียง
การมาถึงของอู๋ชิงเหนียงทำให้ซูหยูหยวน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอรู้สึกถึงภัยคุกคามเล็กน้อยจากอู๋ชิงเหนียง นั่นคือสิ่งที่สัญชาตญาณผู้หญิงของเธอบอกกับเธอ
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนคุยกันสักพักมันก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น และทุกๆคนก็พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง มันราวกับว่าพวกเขาทั้งสามคนรู้อะไรบางอย่างอยู่ และพวกเขาแต่ละคนก็ต่างมอบความปรารถนาดีให้แก่กันและกัน
หลังจากนั้น อู๋ชิงเหนียงได้กลับมาหาจ้าวฝูและยิ้มขอโทษในขณะที่เธอกล่าวว่า "ขอโทษนะที่ทำให้นายรอนาน!"
จ้าวฝูไม่ได้ว่าอะไรและส่ายหัวของเขา
"งั้นไปกันเถอะ ฉันรู้ว่านายไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว" อู๋ชิงเหนียงกล่าวในขณะที่พวกเขาออกจากห้องโถงไป
หลังจากเดินออกมาแล้ว ใบหน้าของอู๋ชิงเหนียงได้จริงจังขึ้นในขณะที่เธอถอนหายใจออกมาและกล่าวว่า "นายไม่สงสัยเหรอว่าฉันได้อะไรกลับมาบ้าง?"
จ้าวฝูมองด้วยความประหลาดใจและตอบว่า "นิดหน่อย เป็นไงบ้างล่ะ?"
อู๋ชิงเหนียงถอนหายใจออกมาก่อนที่จะกล่าวว่า "แท้จริงแล้ว คนๆนั้นไม่ใช่ผู้สืบทอดมรดกต้าฉินตัวจริง ถึงแม้ว่าภาวะจิตใจของเขาจะไม่ได้แย่ แต่เขาก็อยู่ห่างไกลจากผู้สืบทอดมรดกต้าฉินตัวจริง"
"โอ้" จ้าวฝูตอบกลับอย่างใจเย็นก่อนที่จะมองไปที่สีหน้าที่จริงจังของอู๋ชิงเหนียงและถามว่า "ทำไมเธอดูจริงจังเกี่ยวกับผู้สืบทอดมรดกต้าฉินจัง?"
อู๋ชิงเหนียงกรอกตาของเธอมองจ้าวฝูในขณะที่เธอตอบว่า "มีเพียงแค่นายเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ถึงอันตรายของผู้สืบทอดมรดกต้าฉินหรือความน่าสะพรึงกลัวของเขา คนผู้นี้ปฏิเสธที่จะแสดงตัว และเขาได้ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดราวกับมังกรผู้ช่วงร้าย ใครจะสบายใจได้กัน? ใครจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรอีก?"
"เขาเป็นคนที่น่ากลัวขนาดนั้นจริงๆเหรอ?" จ้าวฝูยิ้มออกมาในทันใดในขณะที่เขาถาม
อู๋ชิงเหนียงพยักหน้าอย่างจริงจังและกล่าวว่า "ถ้านายเคยเจอเขา นายจะเข้าใจถึงความหวาดกลัวที่ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกของนายและเต็มที่ทั่วทั้งดวงวิญญาณของนาย และกลายเป็นฝันอันเลวร้ายที่สุด มีคนกล่าวว่าเขาอยู่ในทุ่งหญ้าตะวันออก ซึ่งติดกับป่าแห่งความพรั่นพรึง มันเป็นการดีที่สุดที่นายจะอยู่ให้ห่างจากเขาไว้ให้มากที่สุด!"