บทที่ 165 ผู้ปกครองแห่งต้าฉิน
บทที่ 165 ผู้ปกครองแห่งต้าฉิน
บทที่ 165 ผู้ปกครองแห่งต้าฉิน
ถ้าจ้าวฝูอยู่ที่นี่ ไม่ว่าพวกเราจะทำอะไรหรือคิดอะไร จ้าวฝูจะเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด เรื่องจากเขาคือผู้ปกครองแห่งต้าฉินและเป็นผู้ตัดสินชะตากรรมของต้าฉิน
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากจ้าวฝูอาจจะอยู่ในทุ่งหญ้าตะวันออกอีกนาน ต้าฉินจึงอยู่ในสถานะพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในนครศิลาสวรรค์เมื่อไม่กี่วันก่อน ต้าฉินจึงจำเป็นจะต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของมันอีกมาก
สำหรับไป่ฉี เซียวเจี้ยน และแม่ทัพของต่างเผ่าอีกบางส่วน เนื่องจากประสบการณ์และธรรมชาติของพวกเขา พวกเขาจึงเชื่อว่าผู้แข็งแกร่งจะกลืนกินผู้อ่อนแอ และพวกเขาจำเป็นจะต้องพัฒนาความแข็งแกร่งของพวกเขาขึ้นผ่านการฆ่าและการปล้มสะดม พวกเขาเชื่อว่าความรู้สึกและเรื่องอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งเป็นอุปสรรคและภาระ และต้าฉินควรจะกลายเป็นเครื่องจักรที่พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ
สำหรับหลี่ซือ ป้าฉิง และเดซี่ มันไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการให้ต้าฉินพัฒนา แต่ความคิดของไป่ฉีสุดโต่งเกินไปและจะส่งผลให้ทุกๆฝ่ายเกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง ในเวลาเดียวกัน มันก็จะทำให้ต้าฉินทั้งหมดกลายเป็นความโหดร้ายและเย็นชา พวกเขาต้องการใช้วิธีที่ผ่อนปรนมากกว่านี้เพื่อการส่งเสริมการเติบโต
ส่วนอีกฝั่ง ถึงหวังเจี้ยนและจางต้าหูจะไม่ชอบการเข่นฆ่าและการปล้นสะดม แต่พวกเขาก็ไม่ได้ต่อต้านมัน ในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเขาสามารถยอมให้ตัวเองเลือดเย็นและโหดเหี้ยมมากขึ้นได้
ในตอนนี้ทุกๆคนต่างยึดมั่นในความเชื่อของตนเองเกี่ยวกับวิธีการพัฒนาต้าฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงแยกออกเป็นฝ่ายต่างๆ
ต่อจากนั้น เพราะเรื่องนี้ เก้อเนี่ยจึงต้องวางการฝึกฝนของเขาไว้ชั่วคราวและกลับมาที่เมืองต้าฉิน ถึงแม้ว่าเขาจะดูเย็นชาและมีประสบการณ์ในการต่อสู้นองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะยืนอยู่ฝ่ายสันติ
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เนื่องจากฝ่ายสงครามของไป่ฉีในตอนนี้มีอำนาจมากที่สุด
หลี่ซือทำได้เพียงแค่ถอนหายใจและพยายามโน้มน้าวไป่ฉีโดยการพูดว่า "ผู้บัญชาการไป่ ท่านน่าจะรู้ว่าฝ่าบาทเป็นคนมีเมตตาและไม่ชอบเห็นทหารบาดเจ็บหรือล้มตาย ข้าแน่ใจว่าเขาไม่ต้องการให้ต้าฉินกลายเป็นเครื่องจักรสังหารอันเย็นชา บางทีฝ่าบาทอาจจะไม่พอใจที่พวกเราทำเช่นนี้"
หลังจากใช้เวลาอยู่ข้างกายของจ้าวฝูมานาน ไป่ฉีก็เข้าใจนิสัยของจ้าวฝูดี เขารู้ถึงผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเขา แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะสร้างอาณาจักรอันทรงพลังที่ไม่มีใครสามารถรุกรานจ้าวฝูได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า "ข้าจะแบกรับผลที่ตามมาทั้งหมดเอง!"
ในที่สุดก็มีการส่งคำสั่งออกไปเป็นทอดๆ ส่งผลให้ต้าฉินที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความสุขเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย และทุกๆคนก็เริ่มกังวลกันมากขึ้น
........................
ภายในซากอารยะธรรมโลแลน จ้าวฝูได้สังหารก็อบลินไปกว่า 50 ตัวแล้ว และได้รวบรวมเหรียญคำสั่งป่าแห่งความมืดมนมาได้ 5 อัน
เหรียญคำสั่งเป็นสีดำและทำจากไม้ และมีรูปป่าแกะสลักไว้อยู่ จ้าวฝูต้องการใช้มัน แต่เขาก็ได้รับการประกาศจากระบบว่าพื้นที่ลับยังไม่ถูกเปิด ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถใช้มันได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่พับเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน
ในตอนนี้ จ้าวฝูได้กวาดล้างก็อบลินทั้งหมดในเขตชั้นนอกสุดของซากอารยะธรรมแล้ว ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มของฮ็อปก็อบลิน
จ้าวฝูรู้สึกว่าฮ็อปก็อบลินเหล่านี้เป้นเรื่องยากที่จะจัดการเพราะการบ่มเพาะของพวกมันอยู่ในระยะที่ 1 แล้ว และพวกมันก็ถือดาบอันคมกริบที่สามารถปลดปล่อยลำแสงดำอันน่าสะพรึงกลัวออกมาได้อย่างง่ายดาย
จ้าวฝูยังมีอาการบาดเจ็บอยู่แล้วไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่ ดังนั้นเขาจึงต้องเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง
เขายังใช้กลยุทธ์เดิม ล่อกลุ่มของก็อบลินออกมาก่อนที่จะโจมตี เขาพุ่งออกมาจากที่ซ่อน และแทงมีดลับเข้าสู่หัวใจของก็อบลินตัวหนึ่งก่อนที่จะแทงอีกอันไปยังลำคอของก็อบลินอีกตัว
แม้ว่าจ้าวฝูจะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก แต่เขาก็ยังถูกตรวจพบโดยฮ็อปก็อบลิน ในขณะที่จ้าวฝูกำลังจะสังหารก็อบลินตัวที่สาม แสงดาบก็กวาดเข้าใส่เขาแล้ว แสงดาบนี้รุนแรงอย่างมาก และจ้าวฝูก็ถูกบังคับให้ชักดาบอสูรนภาออกมาเพื่อกันการโจมตี
เคร้ง!
เสียงปะทะที่ชัดเจนดังขึ้นในขณะที่เกิดประกายไฟกระเด็นออกมาจากการปะทะ แม้ว่าจ้าวฝูจะอ่อนแอลงมากจากการบาดเจ็บ แต่เนื่องจากดาบอสูรนภาเป็นอาวุธระดับมหากาพย์ มันจึงสร้างรอยแตกขนาดใหญ่บนดาบระดับครามของฮ็อปก็อบลินได้
ฮ็อปก็อบลินจ้องมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะเลือกหนี ในขณะที่ก็อบลินอีกสามตัวได้ล้อมกรอบจ้าวฝูไว้ โชคดีที่จ้าวฝูได้จัดการกับก็อบลินระยะไกลไปแล้ว ไม่งั้นมันคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะจัดการกับก็อบลินกลุ่มนี้
ก็อบลินทั้งสามยกกระบองของพวกมันขึ้นและกรีดร้องออกมาในขณะที่พวกมันพุ่งเข้าใส่จ้าวฝู จ้าวฝูเปิดใช้งานพลังแห่งราชาบางส่วนด้วยความยากลำบาก ส่งผลให้ดาบอสูรนภาเปล่งประกายด้วยแสงจางๆในขณะที่เขากวาดมันออกไป
จ้าวฝูทำลายกระบอกทั้งสามอันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว สร้างความตกตะลึงให้กับก็อบลินทั้งสามตัว จ้าวฝูโจมตีอีกครั้งและเตรียมพร้อมที่จะสังหารก็อบลินทั้งสามตัว แต่ฮ็อปก็อบลินก็ก้าวเข้ามาอีกครั้งและส่งลำแสงดาบอับเฉียบคมมาทางเขา
จ้าวฝูยกดาบของเขาขึ้นและกันการโจมตี
ฮ็อปก็อบลินแทงดาบของมันมายังจ้าวฝูอีกครั้งและตะโกนออกมาเพื่อให้ก็อบลินอีกสามตัวไปตามก็อบลินตัวอื่นๆมา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็อบลินทั้งสามก็ออกวิ่งในทันที โชคดีที่จ้าวฝูเข้าใจพวกมัน แต่เพราะเขายังถูกรั้งไว้โดยฮ็อบก็อบลิน เขาจึงทำได้เพียงแค่ขอให้ภูติดอกไม้ทั้งสามหยุดพวกก็อบลินไว้
ภูติดอกไม้ทั้งสามตกลงอย่างมีความสุขและโบกมือของพวกเธอ ปลดปล่อยลำแสงออกไปสามสาย ต่อจากนั้น เถาวัลย์สีเขียวสามเส้นได้ผุดขึ้นมาจากพื้นดินและพันก็อบลินทั้งสามตัวไว้ราวกับงู และตรึงพวกมันไว้กับที่ เถาวัลย์ยังได้ปิดปากของพวกมันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันตะโกนออกมา
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง...
ในอีกด้าน ฮ็อปก็อบลินได้ต่อสู้อยู่กับจ้าวฝู เสียงของดาบปะทะกันดังออกมาอย่างต่อเนื่อง หลังจากการะปะทะกันเพียงไม่กี่ครั้ง ดาบของฮ็อปก็อบลินได้ปกคลุมไปด้วยรอยร้าว และมันก็ดูเหมือนว่าจะแตกออกได้ทุกเมื่อ
เรื่องนี้ทำให้ฮ็อปก็อบลินโกรธมาก มันรู้สึกว่ามันไม่ได้อ่อนแอกว่าจ้าวฝูมาก แต่ความแตกต่างด้านอาวุธของพวกมันมีมากเกินไป มันมีดาบระดับคราม แต่ก็เหมือนกับเศษโลหะเมื่ออยู่ต่อหน้าดาบระดับมหากาพย์ของจ้าวฝู มันเชื่อว่านี่คือเหตุผลที่จ้าวฝูอยู่เหนือมันได้
"เจ้ามนุษย์ ใช้ดาบปกติสิถ้าเจ้ากล้า!" ฮ็อปก็อบลินคำรามออกมาด้วยความโกรธ
จ้าวฝูยิ้มอยู่ภายในใจและแสร้งทำเป็นว่าไม่เข้าใจ เขาไม่ใช่คนโง่ - ทำไมเขาต้องเปลี่ยนอาวุธตามใจอีกฝ่ายด้วย? จ้าวฝูเหวี่ยงดาบอย่างรุนแรง และดาบดาบของฮ็อปก็อบลินออกเป็นสองส่วน ทำให้มันตกใจเป็นอย่างมาก ตอนที่ ฮ็อปก็อบลินได้สูญเสียอาวุธของมันไปแล้ว มันจะต่อสู้ได้อย่างไร? ดังนั้นมันจึงหันออกไปวิ่งในทันที
จ้าวฝูคว้าโอกาสนี้ไว้และกระโจนไปข้างหน้า จากนั้นก็แทงดาบของเขาทะลวงผ่านหัวใจของมัน เขาบิดดาบ และทำลายหัวใจของก็อบลินเพื่อสังหารมันในทันที
หลังจากที่ตาย ฮ็อปก็อบลินได้ดรอปไอเท็มไว้สองชิ้น อันหนึ่งคือเศษไม้สีดำ - นี่ดูเหมือนกับสิ่งที่ดรอปจากก็อบลินทุกๆตัว ในขณะที่ไอเทมอีกชิ้นดูค่อนข้างแปลก มันไม่ได้มีรูปร่าง กลับกัน มันเป็นกลุ่มของแสงสีเงิน มันตกลงมาบนพื้นและแผ่แสงจางๆ และดูลึกลับมาก
ดังนั้นจ้าวฝูจึงหยิบมันขึ้นมาและมองไปที่มันด้วยความสงสัย
[มรดก: ดาบแห่งทะเลสาบอมตะสีเงิน - แก่นแท้ดาบ]: เศษของอาวุธระดับตำนาน ดาบแห่งทะเลสาบอมตะสีเงิน ถ้ารวบรวมแก่นแท้ดาบได้ 1,200 อันจะสามารถหลอมรวมเป็นดาบแห่งทะเลสาบอมตะสีเงินและได้รับมรดกที่ติดอยู่กับดาบ
"สิ่งนี้สามารถหลอมรวมเป็นดาบระดับตำนานได้?" จ้าวฝูรู้สึกประหลาดใจมาก อย่างไรก็ตาม การรวบรวมพวกมัน 1,200 อันก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากมาก