บทที่ 117 ไม่ใช่ลอร์ดที่โหดร้าย

บทที่ 117 ไม่ใช่ลอร์ดที่โหดร้าย

ในเวลาเดียวกัน รังสัตว์อันนี้ก็เป็นรังสัตว์ระดับสูง ดังนั้นหลังจากเลือกพิชิตและย้ายมัน หมู่บ้านต้าฉินจึงได้รับค่าประสบการณ์อีก 6,000 แต้ม และจ้าวฝูก็ได้รับคะแนนความสำเร็จมาอีก 200 แต้ม อย่างไรก็ตามเนื่องจากผลของแหวนแห่งราชา หมู่บ้านต้าฉินจึงได้รับค่าประสบการณ์ทั้งสิ้น 24,000 แต้ม และจ้าวฝูก็ได้รับคะแนนความสำเร็จทั้งสิ้น 400 แต้ม

หลังจากได้รับคะแนนความสำเร็จ 400 แต้มมา สถานะของจ้าวฝูก็เลื่อนขึ้นเป็นบารอนลำดับที่ 2 ซึ่งทำให้เขาสามารถซื้อที่ดินในเมืองหลักได้มากขึ้นและจ้างทหารระยะที่ 1 ได้อีก 10 คน การยกระดับขึ้นเป็นบารอนลำดับที่ 1 นั้นจำเป็นต้องมีคะแนนความสำเร็จอีก 3,000 แต้ม

"ลองสักหน่อยฝ่าบาท" หนึ่งในทหารได้กล่าวในขณะที่เขายกกระต่ายป่าย่างมาให้จ้าวฝู

จ้าวฝูพยักหน้าและเก็บไอเทมทั้งหมดกลับไปในแหวนแห่งราชาของเขา ก่อนที่จะรับกระต่ายป่ามาและกินมัน

หลังจากที่พวกเขากินกันเสร็จแล้ว พวกเขาก็ออกสำรวจต่อ นอกเหนือจากการเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ดุร้าน ซึ่งจ้าวฝูสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย พวกเขาก็ไม่พบอะไรอีก พวกเขาไม่สามารถหาร่องรอยของสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าได้เลย

เช่นเดียวกันนั้น วันแรกก็ได้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีผลลัพธ์ใดๆ เช่นเดียวกันกับวันที่สอง เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่านั้นหายากแค่ไหน ในวันที่สาม จ้าวฝูได้แบกความหวังอันน้อยนิดไปยังกับดักทั้ง 6 อันที่พวกเขาได้ติดตั้งไว้

กับดักอันแรกไม่มีอะไร และกับดักปีศาจสายรุ้งที่ใช้เป็นเหยื่อล่อก็ยังอยู่ในสถานะเช่นเดิม เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาและได้สั่งให้ทหารจัดการกับกับดักซะ เนื่องจากพวกเขากำลังจะไปพบกับกลุ่มของไป่ฉีในวันนี้ พวกเขาจึงไม่มีความจำเป็นให้ต้องทิ้งกับดักไว้ที่นี่อีก

กับดักอันที่สองบนต้นไม้นั้นได้ผล แต่มันก็จับลิงขนขาวไว้ตัวหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้จ้าวฝูรู้สึกผิดหวังมากเพราะเขาได้ยินเสียงดังมาจากกับดักเมื่อเขาอยู่ข้างล่าง อย่างไรก็ตาม ยิ่งหวังมากเท่าไรก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น

ต่อจากนั้นพวกเขาก็เดินไปยังกับดักอันที่สาม และพบว่ามันก็ได้ผล อย่างไรก็ตาม มันก็จับได้แค่หนูตัวใหญ่ตัวหนึ่งเท่านั้น ซึ่งถ้าไม่รวมหางของมัน ตัวของมันนั้นยาวร่วม 1 เมตรเลยทีเดียว

หลังจากดูข้อมูลของหนูแล้ว จ้าวฝูก็พบว่ามันเป็นแค่หนูถ้ำทั่วไป ร้านอาหารส่วนใหญ่มีหนูผัดต้นหอมเสิร์ฟอยู่ เช่นเดียวกันที่ร้านอาหารอาทิตย์อัสดงของจ้าวฝู

ส่วนกับดักอันที่สี่และห้านั้นไม่ได้ผล และผลไม้ปีศาจสายรุ้งที่ใช้เป็นเหยื่อล่อก็อยู่ในสภาพเช่นเดิม ดังนั้นจ้าวฝูและทหารของเขาจึงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับกับดักอันสุดท้าย

จ้าวฝูวางกับดักที่หกไว้ใกล้กับลำห้วย และหลังจากที่มาถึง เขาก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น

ที่จับซึ่งถูกหลอมมาจากสัมฤทธิ์เข้มข้นได้ถูกทำลายย่อยยับ และมันก็กลายเป็นชิ้นๆในขณะที่ผลไม้ปีศาจสายรุ้งได้หายไป

จ้าวฝูเดินเข้าไปและพบเกล็ดบางส่วนอยู่บนพื้น มันน่าจะเป็นสัตว์อสูรที่ทรงพลังเป็นอย่างยิ่งซึ่งสามารถทำลายกับดักได้อย่างง่ายดาย แต่มันก็ไม่ใช่สัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่า - ถึงอย่างไรก็ตาม สัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าก็ไม่ได้แข็งแกร่งนัก และพวกมันก็มีดีที่ความเร็วเป็นหลัก

จ้าวฝูมองไปรอบๆแต่ก็ไม่พบอะไร และเขาก็ทำได้เพียงแค่ไปหาไป่ฉีพร้อมด้วยความผิดหวังบนใบหน้า

ไป่ฉีและคนของเขารออยู่ที่จุดนัดพบมาสักพักแล้ว และหลังจากเดินเข้ามา จ้าวฝูก็พบว่าสีหน้าของไป่ฉีดูไม่มีความสุขเท่าไร เขาสามารถคาดเดาได้ว่าไป่ฉีจะพูดอะไร แต่เขาก็อดถามไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า "ไป่ฉี เจ้าสามารถหาอะไรได้ไหม?"

ไป่ฉีถอนหายใจและส่ายหน้า พร้อมกับกล่าวว่า "ฝ่าบาท พวกเราไม่ได้อะไรติดมือมาเลย กับดักของพวกเรา 4 อันได้ผล แต่ก็ไม่มีสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่า และพวกเราก็เหลือผลไม้ปีศาจสายรุ้งอยู่แค่ 2 ลูกเท่านั้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็พยักหน้า เขาเองก็เหลือผลไม้ปีศาจสายรุ้งอยู่ 3 ลูก ดังนั้นพวกเขาจึงมีรวมกันทั้งสิ้น 5 ลูก จ้าวฝูเริ่มสงสัยว่าผลไม้ปีศาจสายรุ้งสามารถดึงดูดพวกสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าได้จริงๆไหม แต่เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงต้องใช้วิธีการนี้ต่อไป

"ไป่ฉี เข้าไปในเขตแดนแห่งความว่างเปล่าให้ลึกขึ้นเถอะ ถ้าพวกเราไม่พบอะไร พวกเราจะได้ไปที่อื่น ถึงอย่างไรเขตแดนแห่งความว่างเปล่าก็สามารถนำเราไปยังภูมิภาคอื่นได้" จ้าวฝูกล่าว ถึงอย่างไรนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถรอคอยอยู่ที่นี่เพื่อให้สัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่าปรากฏตัวขึ้นได้

ไป่ฉีพยักหน้าเพื่อแสดงการสนับสนุนเรื่องนี้ และทุกๆก็เริ่มมุ่งหน้าเข้าไปในเขตแดนแห่งความว่างเปล่าอีกครั้ง

หนึ่งวันต่อมา จ้าวฝูและพรรคพวกก็มาถึงจุดที่ลึกที่สุดในเขตแดนแห่งความว่างเปล่า ตอนนี้การแสดงออกของทุกคนค่อนข้างจริงจัง และไม่มีใครกล้าประมาทเลย พวกเขาทุกคนต่างพูดคุยกันด้วยเสียงที่เบาเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากสิ่งมีชีวิตทั่วไปแถวนี้ก็อยู่ในระยะที่ 0-7 แล้ว

"ไป่ฉี แยกกันชั่วคราวเพื่อหาสัตว์อสูรแห่งความว่างเปล่า แล้วก็ติดตั้งกับดักด้วย" จ้าวฝูกล่าว

จ้าวฝูตัดสินใจแยกกันสำรวจอีกครั้ง ถ้าพวกเราไม่สามารถอะไรได้อีก พวกเขาคงจะต้องเดินทางไปในเขตแดนแห่งความว่างเปล่าด้วยความยากลำบาก

จ้าวฝูนำทหารไปด้วยไม่กี่คนเช่นเคย ที่นี่มันค่อนข้างอันตราย และไม่นานหลังจากที่แยกจากกัน พวกเขาก็พบเข้ากับหมาป่าวายุกว่า 10 ตัว

หมาป่าวายุมีร่างกายใหญ่โต และพวกมันก็ยาวเกือบ 2 เมตร พวกมันมีขนสีครามและมีดวงตาที่เย็นชาและโหดร้าย หลังจากพบพวกจ้าวฝู พวกมันก็อ้าปากออกมาในทันที และส่งคมมีดวายุ 10 กว่าอันมายังพวกเขา

จ้าวฝูยืนอยู่ด้านหน้าและมองไปที่คมมีดวายุที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่แสดงความรู้สึก เขายกดาบขึ้น และซัดคลื่นแสงสีดำเข้าใส่พวกมัน ส่งผลให้คมมีดวายุทั้งหมดระเบิดออกไป พวกมันกลายเป็นสายลมที่โหมกระหน่ำไปทั่วบริเวณ ทำให้ใบไม้นับไม่ถ้วนปลิวขึ้นสู่อากาศ

เมื่อหมาป่าวายุเห็นว่าคมมีดวายุของพวกมันไม่ได้ผล พวกมันก็พุ่งเข้าหาจ้าวฝู ในขณะที่จ้าวฝูได้ยืนดูพวกมันพุ่งเข้ามา

การโจมตีแรกของเขาทะลวงผ่านลำคอของหมาป่าวายุตัวแรก และโจมตีครั้งที่สองก็แทงเข้าที่ลำคอของหมาป่าวายุอีกตัว การโจมตีครั้งที่สามของจ้าวฝูได้ผ่าหมาป่าวายุออกเป็นครึ่งตัว และการโจมตีครั้งที่สี่ก็ปลดปล่อยลำแสงสีดำจากดาบอสูรนภา ซึ่งครอบคลุมหมาป่าวายุ 5 ตัว หลังจากลำแสงวาดผ่านพวกมัน หมาป่าวายุทั้งห้าก็กลายเป็นเศษชิ้นเนื้อ

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา และหมาป่าวายุทั้ง 8 ตัวก็ตายคาที่ จ้าวฝูไม่ได้ขยับจากตำแหน่งเดิมเลย และหมาป่าที่เหลืออยู่ก็เห็นถึงความทรงพลังของเขา พวกมันไม่กล้าพุ่งเข้าใส่เขาอีก และพวกมันได้หอนออกมาก่อนที่จะวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อเห็นหมาป่าวิ่งหนีไป จ้าวฝูก็ไม่ได้ไล่ตามพวกมัน เขาหยิบลูกแก้วต้นกำเนิด 2 ลูกที่ดรอปไว้ขึ้นมา และอสูรนภาก็กลืนกลิ่นแก่นชีวิตของพวกมันในทันที ทำให้ซากศพของพวกมันแห้งกรัง

ทหารที่อยู่เบื้องหลังของจ้าวฝูต่างก็รู้สึกอับอายเพราะมันไม่ใช่พวกเขาที่ปกป้องจ้าวฝู แต่เป็นจ้าวฝูที่ปกป้องพวกเขา มีที่ไหนกันที่ราชาปกป้องทหารของเขา?

อย่างไรก็ตาม จ้าวฝูก็ไม่สนใจเรื่องนี้ เขาไม่ใช่ลอร์ดที่โหดร้ายและไร้ความปรานี และเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรที่ทหารได้มาแทนเขา ถ้าพวกเขามีความแข็งแกร่งพอที่จะจัดการกับหมาป่าวายุ จ้าวฝูก็คงจะไม่ทำอะไรเพื่อที่จะให้พวกเขาได้มีโอกาสพัฒนาพลังในการต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของหมาป่าวายุเหล่านี้อย่างน้อยก็อยู่ที่ระยะ 0-8 และเพราะพวกมันมีอยู่ด้วยกันเป็นจำนวนมาก ทหารธรรมดาเหล่านี้คงจะต้องตายอย่างแน่นอน

ต่อจากนั้น จ้าวฝูและทหารของเขาก็ออกสำรวจต่อ แต่พวกเขาก็ไม่พบอะไร พวกเขาติดตั้งกับดักก่อนที่จะมาสมทบกับพวกไป่ฉีอีกครั้ง

คราวนี้หลายๆคนในกลุ่มของไป่ฉีต่างได้รับบาดเจ็บ ทำให้จ้าวฝูต้องขมวดคิ้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไป่ฉีก็ได้บอกข่าวดีให้กับเขาฟัง

ขออภัยครับ อัพสลับตอนอีกแล้ว