บทที่ 38 ม้า
บทที่ 38 ม้า
บทที่ 38 ม้า
เหล่าทหาร 600 คนไม่ได้รวมทหารที่อยู่ ณ ข้างใต้รอยแยก หรือทหารที่รับผิดชอบในการป้องกันหมู่บ้าน ถ้านับรวมทั้งหมด กองกำลังของจ้าวฝูจะมีจำนวนอยู่ประมาณ 720 คน อย่างไรก็ตามแม้ว่าจำนวนของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไกลจากที่จะจัดการกับออร์ค 5,000 ตัว
จ้าวฝูให้ทหารใหม่ 300 คนเดินทางไปหาไป่ฉีเพื่อฝึกฝน ในขณะที่เขาพาทหารอีกจำนวนหนึ่งไปสำรวจในป่าแห่งความพรั่นพรึงต่อ
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา จ้าวฝูได้สำรวจไปรอบๆหมู่บ้านต้าฉินประมาณ 20 กิโลเมตรและไม่พบหมู่บ้านใดๆ อย่างไรก็ตามเขาได้พบเหมืองแร่เหล็กขนาดเล็กบางส่วน แต่ก็ไม่มีแหล่งแร่อย่างอื่น สิ่งนี้ทำให้จ้าวฝูรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง หลังจากรวมกลุ่มกันใหม่ที่หมู่บ้านต้าฉิน เขาได้นำทหาร 600 นายและเริ่มมุ่งหน้าออกนอกรัศมี 20 กิโลเมตรรอบๆหมู่บ้านต้าฉิน
เทาน้อยเดินตามมาและสูดดมกลิ่นตามพื้นดิน มันไม่ได้พบอะไรในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และรู้สึกกดดันมาก
“อู้วว...”
เทาน้อยตรวจพบบางสิ่งในทันใดและหอนออกมาเพื่อรอจ้าวฝูออกคำสั่ง หลังจากที่จ้าวฝูให้สัญญาณ มันก็วิ่งไปตามกลิ่นนั้นทันที
จ้าวฝูและคนของเขาตามหลังมันไป
หลังจากวิ่งมาชั่วระยะหนึ่ง จ้าวฝูก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเพราะเขาเริ่มมองเห็นรอยเท้าม้าบนพื้นดิน ตั้งแต่เริ่มแรก จ้าวฝูกำลังค้นหาม้าอยู่ และในที่สุดเขาก็พบร่องรอยของพวกมัน
จ้าวฝูวิ่งตามหลังเทาน้อยไปด้วยความตื่นเต้น และในที่สุดเขาก็พบกับม้ากว่า 10 ตัวบนทุ่งหญ้าราบ ม้านั้นสูงและมีรูปร่างที่แข็งแรง และขนของพวกมันก็มีสีดำสนิท แต่ตาของพวกเขามีสีเขียวเล็กน้อย ทำให้พวกมันดูแปลกมาก
หลังจากที่ได้สังเกตพวกมัน จ้าวฝูก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับม้าเหล่านี้
[ม้าพงไพรทมิฬ]: รายละเอียด: ม้าชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่ในป่าและมีพลังทางกายภาพที่ดี มันเชี่ยวชาญในการข้ามผ่านอุปสรรค
หลังจากอ่านคำอธิบายของม้าพงไพรทมิฬ จ้าวฝูรู้สึกว่าพวกมันเหมาะที่จะกลายเป็นม้าศึกมาก เขาคิดถึงวิธีการที่เขาใช้จับวัวสีคราม แต่ก็ตระหนักว่ามันคงไม่ได้ผล
อย่างแรก ม้ากว่า 10 ตัวนั้นคือขุมทรัพย์ นอกจากนี้ ขาของพวกมันยังไม่แข็งแรงเท่าขาวัว และถ้าพวกมันตื่นกลัว พวกมันจะวิ่งได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ เช่นถ้าพวกเขาใช้วิธีการเดียวกันก็เป็นไปได้ว่าม้าจะพิการได้
หลังจากที่คิดอยู่นาน จ้าวฝูก็ตัดสินใจเลือกใช้วิธีการแบบดั้งเดิม เขาทำบ่วงห้อยออกจากเชือกเพื่อคล้องรอบคอม้า วิธีนี้มักจะทำกันในโลกแห่งความจริงและจะไม่ทำให้เกิดอันตรายกับม้ามากนัก
อย่างไรก็ตามการจับม้าผ่านวิธีนี้จำเป็นต้องใช้ทักษะที่ยอดเยี่ยม เนื่องจากม้าพงไพรทมิฬ 10 กว่าตัวยังไม่ได้ตรวจพบพวกเขา จ้าวฝูจึงเลือกทหารของเขาให้มาฝึกซ้อมสักเล็กน้อย
ตอนนี้เขาสามารถพึ่งพาคนเหล่านี้ได้เพียง 10 กว่าคนเท่านั้น ถ้ามีคนมากเกินไปก็มีแนวโน้มว่าพวกเขาอาจจะถูกตรวจพบ สัตว์ต่างๆไม่อาจดูแคลนได้เลย
หลังจากฝึกซ้อมกันได้ 10 นาที ทหารก็ได้กุมเชือกไว้และคลานเข้าหาม้าอย่างช้าๆ แผนการเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น แต่เมื่อมันมาถึงการโยนบ่วง มันก็ไม่ได้ราบรื่นอีกต่อไป ม้าพงไพรทมิฬตื่นตัวมากเกินไป และพวกเขาสามารถจับมันได้ 8 ตัวเท่านั้น ในขณะที่พลาดไปอีก 7 ตัว
ขณะที่ม้ากำลังตกใจ พวกมันเริ่มวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ม้าที่มีสายเชือกก็เริ่มวิ่งหนีและเพราะความแข็งแกร่งของพวกมัน พวกมันจึงเริ่มลากทหารไปด้วย โชคดีที่ทหารที่จับม้าพลาดมาช่วยพวกเขา อย่างไรก็ตาม มันยังคงต้องใช้ทหารสองคนเพื่อชะลอการวิ่งของม้าพงไพรทมิฬ และพวกเขาก็ยังถูกลากไปด้วย
จ้าวฝูสั่งทหารให้ไปช่วยอีกในทันที เขาขี่เทาน้อยซึ่งตอนนี้มีขนาดใหญ่พอๆกับเสือโคร่ง และสามารถแบกจ้าวฝูไว้ที่หลังในขณะที่วิ่งไปได้
ในที่สุดเขาก็ได้พบกับม้าแล้ว จ้าวฝูไม่ต้องการให้มีตัวไหนหนีไปได้
จ้าวฝูนั่งอยู่บนหลังของเทาน้อยและกอดร่างมันไว้ เทาน้อยวิ่งอย่างรวดเร็ว และมีจมูกที่ดีเยี่ยม ดังนั้นมันจึงไล่ล่าม้าพงไพรทมิฬได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นาน จ้าวฝูก็บอกเทาน้อยให้หยุดเพราะเขาได้ยินเสียงม้าหลายตัวอยู่ข้างหน้า เรื่องนี้ทำให้จ้าวฝูแปลกใจและเขาก็ลุกขึ้นมาเพื่อดู
มีที่ราบทุ่งหญ้าที่กว้างประมาณ 6 กิโลเมตรและมีม้าพงไพรทมิฬกว่า 300 ตัวอยู่ข้างในนั้น สิ่งที่จ้าวฝูสนใจคือเวทีที่ทำจากอิฐที่มีรูปปั้นม้า เห็นได้ชัดว่านี่เป็นรังสัตว์
จ้าวฝูขี่เทาน้อยกลับมาทันทีและนำทหารทั้งหมดของเขามาที่นี่ เมื่อไป่ฉีเห็นม้าพงไพรทมิฬมากมาย เขาก็อุทานอย่างมีความสุข "ถึงเวลาแล้วที่ต้าฉินจะมีทหารม้า!"
จางต้าหูก็ยังหัวเราะอย่างร่าเริง "ข้าต้องการมีม้าศึกเป็นของตัวเอง!"
อย่างไรก็ตามเสียงของจางต้าหูดังมากและเกือบจะทำให้ม้าตื่นกลัว ทุกคนจ้องมาที่เขา และเขาก็ส่ายศรีษะด้วยท่าทางว่าในอนาคตเขาจะระวัง
หลิวเหมยเองก็เดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นและกล่าวว่า "ข้าก็ต้องการม้าเป็นของตัวเอง!"
หลังจากค้นพบม้าพงไพรทมิฬจำนวนมากมาย ทุกคนก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก คำถามที่พวกเขาเผชิญก็คือวิธีจับม้าพงไพรทมิฬเหล่านี้ แม้ว่าจ้าวฝูจะมีทหารจำนวนมาก แต่พวกเขาก็ไม่สามารถจับพวกมันได้
หากพวกเขาเข้าพุ่งชน ม้าพงไพรทมิฬจะโจมตีเป็นกลุ่ม และทหารของจ้าวฝูจะถูกบังคับให้ต่อสู้กลับ จ้าวฝูไม่ต้องการที่จะฆ่าม้าพงไพรทมิฬ
นอกจากนี้ ม้าพงไพรทมิฬ 300 ตัวไม่เหมือนกับหมาป่าเทา 300 ตัว หากกลุ่มม้าขนาดใหญ่วิ่งเข้ามาหา พวกเขาจะได้รับอันตรายเป็นอย่างมากและจะมีผู้บาดเจ็บและล้มตายเป็นจำนวนมากจากฝั่งของจ้าวฝู
จ้าวฝูมองไปรอบๆ และเห็นม้าพงไพรทมิฬซึ่งใหญ่กว่าม้าพงไพรทมิฬปกติถึงสองเท่า ตัวมันเป็นสีดำและดูทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง และมันก็มีเขาเล็กๆที่ยาวไม่กี่เซนติเมตรอยู่บนศีรษะ มันคือราชาม้าพงไพรทมิฬ
สำหรับสัตว์ประเภทฝูงส่วนใหญ่ ตราบเท่าที่สามารถควบคุมผู้นำได้ก็จะเทียบเท่ากับการควบคุมฝูงทั้งหมด อย่างไรก็ตาม ราชาม้าพงไพรทมิฬอยู่ในหมู่ม้า จ้าวฝูจึงไม่สามารถทำอะไรกับมันได้
บางทีพวกเขาอาจจะหาวิธีที่จะล่อให้มันออกมา จ้าวฝูคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และมองไปที่เทาน้อย เขาวางมือลงบนหัวของมัน และเทาน้อยก็ไร้เดียงสาจนไม่รู้สึกถึงสิ่งที่จ้าวฝูคิด มันถูมือบนหัวอย่างสบายใจ
จ้าวฝูยิ้มในขณะที่เขาพูดว่า "เทาน้อย! เจ้าจงไปท้าทายราชาแห่งม้าพงไพรทมิฬเพื่อกระตุ้นให้มันต่อสู้กับเจ้าในฐานะของราชาปะทะราชา หลังจากนั้นก็ล่อให้มันออกมา"
เทาน้อยรีบวิ่งออกห่างจากจ้าวฝูทันทีและมองดูไม่ค่อยจะเต็มใจนัก ในฐานะที่เป็นราชาหมาป่าเทา เทาน้อยทรงพลังมาก แต่ก็ไม่มีทางที่จะสามารถเผชิญกับม้าพงไพรทมิฬทั้ง 300 ตัวได้ นั่นเป็นการฆ่าตัวตายแท้ๆ และมันก็ไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น
จ้าวฝูยิ้มเบาๆใน และหยิบขวดยาเล็กๆออกมา จากนั้นก็หยิบยาวิญญาณต่ำต้อยออกมาสองเม็ด จ้าวฝูเดินเข้าไปและป้อนมันให้กับเทาน้อย เขาลูบหัวของมันและกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล ถ้าเป็นอันตราย เจ้าก็สามารถถอยกลับได้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าได้รับบาดเจ็บ"
หลังจากใช้กินยาวิญญาณต่ำต้อยและฟังคำพูดของจ้าวฝูแล้ว เทาน้อยก็คิดสักครู่ก่อนที่จะตกลงอย่างไม่เต็มใจ มันกระโจนขึ้นและวิ่งไปทางม้าจากอีกทิศทางหนึ่ง
“อู้ววววว!”
เสียงหอนของเทาน้อยสามารถได้ยินไปไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตร และเทาน้อยก็ปลดปล่อยบรรยากาศแห่งราชาออกมาในขณะที่มันเดินไปทางฝูงม้า