บทที่ 24 หมู่บ้านระดับกลาง
บทที่ 24 หมู่บ้านระดับกลาง
บทที่ 24 หมู่บ้านระดับกลาง
เพื่อให้ได้รับอาหาร หมู่บ้านโจรแห่งนี้น่าจะทำแบบเดียวกับสิ่งที่หมู่บ้านต่างเผ่าพันธุ์ทำกัน นั่นก็คือการแบ่งกลุ่มออกไปล่าสัตว์ ตามที่คาดไว้ มันมีทั้งหมดสี่กลุ่ม กลุ่มละประมาณ 10 คน ได้ออกเดินทางจากหมู่บ้านไปในทิศทางที่แตกต่างกัน
เมื่อจ้าวฝูเห็นเช่นนี้ เขาเองก็แบ่งกองกำลังของตัวเองออกเป็นสี่กลุ่ม เขาได้นำกลุ่มๆหนึ่งไปและติดตามคนเหล่านั้น เขาซ่อนตัวอยู่ที่ทุ่งหญ้าสูงในขณะที่เขามองไปที่พวกโจรที่กำลังคุยกันในขณะที่ถือกระบี่อยู่ เขาเรียกไป่ฉีเข้ามาและบอกกลยุทธ์ของเขา
ไป่ฉีดูค่อนข้างอึดอัด และกล่าวว่า "ฝ่าบาท น่าเสียดาย... ข้าไม่คิดว่าจะทำได้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวฝูก็หันไปหาหลิวเหมยที่อยู่ข้างๆเขา
"ท่านต้องการอะไร?" หลิวเหมยถามในทันที เมื่อหลิวเหมยเห็นจ้าวฝูมองมาที่เธอ เธอก็อดที่จะตัวสั่นไม่ได้และรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้
หลังจากที่จ้าวฝูอธิบายอย่างง่ายๆให้หลิวเหมยฟัง เธอก็ดูร่าเริงขึ้นมา เธอพาไป่ฉีและคนอื่นๆอีกสามคนไปด้วยและเดินตรงไปยังกลุ่มโจรอยู่เปิดเผย
"เห้! หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!" หลิวเหมยตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังในขณะที่เธอและอีกสี่คนเดินเข้าหาพวกโจร
เมื่อได้ยินเสียงนี้ พวกโจรก็หันมาและเห็นสาวสวยในชุดสีแดงพร้อมกับคน 4 คน เมื่อเห็นว่าอีกฝั่งมีคนแค่ 5 คน ในขณะที่พวกมันมีด้วยกันถึง 10 คน พวกมันก็ไม่รู้สึกกลัวอะไร โจรคนหนึ่งยิ้มด้วยความหยาบโลนในขณะที่มันกล่าวว่า "สาวสวยผู้นี้ต้องการอะไรจากพวกเรากัน? เธอต้องการจะเล่นกับพวกพี่ใหญ่งั้นหรือ?"
หลิวเหมยยิ้มอย่างมีเสน่ห์ และในวินาทีต่อมา เธอก็กวัดแกว่งแส้ของเธอและฟาดมันไปใส่ชายทั้ง 10 คน ไป่ฉีและคนอื่นๆก็พุ่งเข้าใส่เช่นกัน และการต่อสู้ก็เสร็จสิ้นในพริบตา ไป่ฉีฆ่าคนไปถึง 4 คน ส่วนอีก 3 คนที่มาด้วยกันได้ฆ่าพวกมันไปคนละคน และหลิวเหมยก็ได้เหลือพวกมันไว้อีกสามคนแบบมีชีวิตอยู่
ในขณะนั้นเอง หลิงเหมยก็โบกแส้ของเธอเบาๆและยิ้มอย่างมีเสน่ห์ในขณะที่เธอพูดออกมา "เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ?"
โจรทั้งสามคุกเข่าลงกับพื้นในทันทีและอ้อนวอน "นายหญิง! พวกเราผิดไปแล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะ"
“อ๊ากกก!”
เมื่อพวกโจรพูดจบ แส้ของเธอก็ฟาดลงที่ร่างของมัน และหลิวเหมยก็พูดด้วยความไม่พอใจ "ใครเป็นนายหญิงกัน? ข้าคือท่านยายของเจ้า!"
พวกโจรพยักหน้าในทันทีและกล่าวว่า "ใช่แล้ว ท่านยาย ท่านยาย..."
"แบบนี้ค่อยดีหน่อย! พวกเจ้าเป็นใครกัน?" หลิวเหมยถามด้วยรอยยิ้ม
โจรทั้งสามเริ่มพูดออกมาอย่างรวดเร็ว "พวกเรามาจากหมู่บ้านพยัคฆ์ร้าย และผู้นำของพวกเราคือหวังเมิ่ง นอกจากนี้ยังมีพี่น้องอีกกว่า 200 คนในหมู่บ้าน"
โจรทั้งสามพูดถึงหมู่บ้านพยัคฆ์ร้าย ผู้นำของพวกมัน และจำนวนคนของพวกมัน เพื่อที่จะทำให้หลิวเหมยหวาดกลัวจนปล่อยพวกมันไป
อย่างไรก็ตามแส้ของเธอก็ฟาดลงบนร่างกายของพวกมันอีกครั้ง ทำให้พวกมันต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด รอยเลือดปรากฏขึ้นบนร่างกายของชายทั้งสามในขณะที่หลิวเหมยแค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชาและกล่าวว่า "หมู่บ้านพยัคฆ์ร้ายแล้วยังไง? ชายคนนั้น หวังเมิ่ง ฟังดูแล้วไร้ประโยชน์ที่จะติดตาม!"
โจรทั้งสามพยักหน้าอย่างรวดเร็วและเห็นด้วย
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!แส้ของเธอฟาดลงบนร่างกายของพวกมันอีกครั้ง หลิวเหมยแค่นเสียงด้วยความไม่พอใจในขณะที่เธอกล่าวออกมา "พวกเจ้าว่าอะไรนะ? ข้าไม่ได้ยิน"
โจรทั้งสามร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและรีบพูดด้วยเสียงอันดัง "หวังเมิ่งเป็นคนขี้ขลาดและไร้ประโยชน์"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" หลิวเหมยหัวเราะออกมา หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอกระเพื่อมไปมาในขณะที่เธอฟาดโจรทั้งสามอีกครั้ง และกล่าวว่า "ข้าก็ยังไม่ได้ยิน!"
โจรทั้งสามทำได้แค่อดทนและสาปแช่งหวังเมิ่งต่อ
อย่างไรก็ตามหลิวเหมยก็ยังคงหัวเราะไปพร้อมกับฟาดพวกโจร
จ้าวฝูซ่อนตัวอยู่ด้านข้างและพบว่าหลิวเหมยอาจจะมีความสนใจและงานอดิเรกอย่างลับๆ อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังปฏิบัติตามคำสั่งของเขาอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไร
"เอาล่ะ! พวกเจ้าไสหัวกลับไปที่หมู่บ้านของพวกเจ้าได้แล้ว บอกหวังเมิ่งให้มาที่นี่และมาเลียรองเท้าของท่านย่าผู้นี้ด้วย ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้มันกลายเป็นคนพิการซะ" หลิวเหมยพูดอย่างมีความสุข หลังจากที่ฟาดโจรเหล่านี้มาเป็นเวลานาน เธอก็รู้สึกร่าเริงขึ้นมาก
เมื่อโจรทั้งสามที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและรอยช้ำได้ยินว่าปีศาจสาวผู้นี้จะปล่อยพวกมันไป พวกมันก็รู้สึกเต็มไปด้วยความดีใจ พวกมันคลานออกไปอย่างรวดเร็ว และหลังจากที่พวกมันกลับไปแล้ว พวกมันยังได้เสริมเติมแต่งคำพูดของพวกมันเข้าไปอีก พวกมันบอกกับหวังเมิ่งว่ามีผู้หญิงอยากจะถลกหนังของเขา ทำให้เขาแต่งงานกับสุกร และบอกเขาให้คลานไปหาเธอและเลียรองเท้าของเธอ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังเมิ่งก็โกรธมาก ใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดง หลังจากที่ได้รับคำบอกเล่าว่าคนพวกนั้นมีกันแค่ 5 คน เขาก็คำรามออกมา "พี่น้อง มากับข้า!"
ต่อจากนั้น หวังเมิ่งก็พาพวกโจรออกไป 50 กว่าคน ซึ่งเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของกองกำลังของหมู่บ้านเพื่อไปยังที่ที่หลิวเหมยปรากฏตัว
ในไม่ช้า หวังเมิ่งก็มาถึง และพบเข้ากับหลิวเหมย เขาตะโกนออกมา "ยัยสารเลว! เจ้าอยากให้ผู้อาวุโสของเจ้าเลียรองเท้าให้งั้นเหรอ? วันนี้ ผู้อาวุโสของเจ้าและพี่น้องของเขาทุกคนจะจัดการกับเจ้าเอง!"
หลิวเหมยไม่โกรธ และเธอก็ยิ้มออกมา - ถึงอย่างไร มันก็ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะพูดกับคนที่กำลังจะตาย
"ปล่อยลูกศร!"
ในขณะที่คำสั่งดังออกมา ลูกศรก็สาดเทเข้าใส่กลุ่มโจรของหวังเมิ่ง พวกมันไม่ได้เตรียมตัวไว้ และมีหลายคนที่ถูกฆ่าตายในทันที
ทหารของจ้าวฝูได้ฆ่ากลุ่มคนทั้ง 3 กลุ่มจากหมู่บ้านพยัคฆ์ร้ายแล้วและได้ตามมาสมทบกับพวกเขา กลุ่มโจรของหวังเมิ่งกว่า 50 คนเมื่อเผชิญหน้ากับโนมส์หน้าไม้ 40 ตัว และพลธนูอีก 60 คน โดยที่พวกมันไม่ได้เตรียมการอะไร ไม่มีที่กำบังใดๆ พวกมันจะรอดชีวิตไปได้อย่างไร?
หลังจากการโจมตีไม่กี่รอบ หวังเมิ่งและพวกโจรของมันก็ตายตกไปตามกัน
ในเวลานั้นเอง จ้าวฝูและทหารของเขาที่ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าก็ได้ปรากฏตัวขึ้น เขาสั่งให้เคลียร์สนามรบและเดินไปยังศพของหวังเมิ่ง หลังจากค้นดูแล้ว เขาก็พบกระเป๋าเล็กๆที่มีเงินอยู่หลายสิบเหรียญเงิน และกระบี่เล่มโตระดับครามของหวังเมิ่ง
ต่อจากนั้น พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านพยัคฆ์ร้าย หลิวเหมยยิ้มออกมาในขณะที่เธอเดินตามหลังจ้าวฝู และจ้าวฝูก็ได้หันกลับมามองที่เธอ และพูดเบาๆ "ครั้งนี้เจ้าทำได้ดี!"
จ้าวฝูต้องการให้ไป่ฉีไปยั่วยุและก่นด่าพวกโจรให้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม ไป่ฉีคือแม่ทัพ - เขาจะพูดแบบนั้นได้อย่างไร? ดังนั้น จ้าวฝูจึงสั่งหลิวเหมยที่เป็นอดีตโจรให้ทำเรื่องนี้ และเธอก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม
หลิวเหมยแค่นเสียงออกมาเบาๆและพูดด้วยความยินดี "แน่นอน ท่านยายผู้นี้ไม่ได้อ่อนแอซะหน่อย!"
จ้าวฝูหัวเราะเมื่อเขาได้ยิน แต่เขาก็ไม่พูดอะไร พวกเขามาถึงหมู่บ้านพยัคฆ์ร้าย ซึ่งในตอนนี้เหลือคนเพียงแค่ 40 คนเท่านั้น และมันก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามของพวกเขาอีก
จ้าวฝูโบกมือให้ไป่ฉี จากนั้นไป่ฉีก็เดินออกไปและตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดัง "พวกเจ้าทุกคนคงรู้แล้วว่าผู้นำของพวกเจ้าและคนอื่นๆตายไปหมดแล้ว ถ้าพวกเจ้ายอมแพ้ซะ ข้าสัญญาว่าพวกเราจะไม่ฆ่าพวกเจ้า"
เมื่อเห็นว่ามีศัตรูอยู่ข้างนอกกว่า 300 คน หลังจากคิดกันสักพักแล้ว พวกโจรก็ตัดสินใจที่จะไม่สู้จนตาย และพวกเขามันเลือกยอมจำนนด้วยความเชื่อฟัง
จ้าวฝูพบช่างตีเหล็กที่รู้จักวิธีการหลอมสร้างเพลทอาร์เมอร์ – เขาคือชายผิวดำที่มีนามว่าเติ้งหลี่
ต่อจากนั้นจ้าวฝูก็เดินไปที่โถงหมู่บ้านและพิชิตมัน มันได้มอบรางวัลให้กับเขาเป็นคะแนนความสำเร็จ 50 แต้ม เนื่องจากหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากหมู่บ้านต้าฉิน จ้าวฝูจึงเลือก [ย้าย] มัน ทำให้หมู่บ้านต้าฉินได้รับค่าประสบการณ์อีก 280 แต้ม
ในทันทีนั้นการประกาศจากระบบก็ดังออกมา:
"ขอแสดงความยินดีด้วย! หมู่บ้านต้าฉินได้เลื่อนระดับเป็นหมู่บ้านระดับกลางแล้ว!