บทที่ 23 โจมตีหมู่บ้าน
บทที่ 23 โจมตีหมู่บ้าน
บทที่ 23 โจมตีหมู่บ้าน
ร่างของไป่ฉีพร่ามัวในณะที่เขาหลบไปทางด้านซ้ายของโครงกระดูกผู้ใช้โล่ เขาปลดปล่อยสกิลปรานฟาดฟันด้วยพลังเต็มที่ ดาบของเขาปะทะริ้วแสงยาว 3 เมตรออกมาฟาดฟันพวกมัน
ตู้ม!!
การโจมตีของไป่ฉีทำให้โครงกระดูกผู้ใช้โล่ทั้งสามและโครงกระดูกทหารรกระเด็นออกไป และบดขยี้การป้องกันของพวกมันไปหมดสิ้น
จ้าวฝูคำรามออกมาอย่างรวดเร็ว "เร็วเข้า! แยกพวกมันออกจากกัน!"
ผู้ใช้โล่และทหารราบปฏิบัติตามคำสั่งในทันที และแยกพวกมันออกเป็นสองกลุ่ม โดยแยกโครงกระดูกที่ล้มลงออกจากพวกที่ยังไม่ล้ม
ในตอนนี้ที่การป้องกันของโครงกระดูกได้ถูกทำลายไปแล้ว พวกมันก็ตกอยู่ในความสับสนอลหม่านทันที ทหารของจ้าวฝูเริ่มจู่โจม แต่เนื่องจากคนของเขาและโครงกระดูกอยู่ใกล้กัน จ้าวฝูจึงไม่สามารถใช้ลูกไฟหรือศรป่นศิลาได้
ในขณะที่โครงกระดูกผู้ใช้โล่ถูกดึงความสนใจออกไปนั้น จ้าวฝูได้ยิงลูกศรเจาะเข้าไปในหัวของมัน
เสียง 'แคร๊ก' ดังออกมาในขณะที่ริ้วเพลิงสีฟ้าภายในหัวของโครงกระดูกผู้ใช้โล่ดับลงไป ร่างของมันทรุดลงไปในขณะที่กระดูกของมันและโล่ที่มันถืออยู่ร่วงลงกับพื้น
มันเป็นเรื่องยากที่จะโจมตีหัวของโครงกระดูกเพราะลูกศรค่อนข้างง่ายที่จะหลบ จ้าวฝูประสบความสำเร็จในครั้งนี้เนื่องจากโครงกระดูกผู้ถือโล่ถูกดึงความสนใจไป
อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้มีเวลาที่จะเฉลิมฉลองเมื่อเสียงกรีดร้องได้ดังออกมา
“อ้ากกกก!”
หลังจากถูกโจมตีด้วยลูกศรไปหลายดอก นักธนูโครงกระดูกได้ระดมยิงลูกศรกลับมาอย่างรวดเร็ว และหนึ่งในนั้นได้แทกเข้าใส่แขนของทหารราบคนหนึ่ง
“บัดซบ!” จ้าวฝูก่นด่าจากภายในพร้อมกับที่เขาตะโกนออกมา "พลธนู ยันพวกนักธนูโครงกระดูกไว้! ไป่ฉี ระวังด้วย"
ไป่ฉีพยักหน้าและพุ่งเข้าใส่นักธนูโครงกระดูกในขณะที่พวกมันถูกขัดขวางโดยพลธนูของจ้าวฝู
จ้าวฝูนำทหารราบที่ได้รับบาดเจ็บออกจากสนามรบ โชคดีที่จ้าวฝูได้ใช้ผลึกจิตวิญญาณการต่อสู้จากครั้งก่อน มันจึงมอบทักษะที่มีความเชี่ยวชาญแล้วในทันที ดังนั้นเขาจึงมีความเข้าใจในธนูเป็นอย่างดี แม้ว่าลูกศรที่เขายิงออกไปจะไม่ได้ฆ่าเหล่าโครงกระดูกตัวใดในทันทีเหมือนก่อนหน้านี้ แต่พวกมันก็หยุดการโจมตีของโครงกระดูกได้ชั่วคราวและสร้างโอกาสให้กับทหารของเขา
ทหารโครงกระดูกดูเหมือนจะตรวจพบว่าการต่อสู่ไม่เข้าทางพวกมันขึ้นเรื่องๆ และพวกมันก็เริ่มโจมตีอย่างรุนแรงด้วยความบ้าคลั่งของพวกมัน ในที่สุดฝ่ายของจ้าวฝูก็ฆ่าโครงกระดูกทั้งหมดโดยมีคนบาดเจ็บสามคนไป่ฉีฆ่านักธนูโครงกระดูกได้สำเร็จ และได้รับวิญญาณทหารจากนักธนูโครงกระดูกมาหนึ่งอัน
คราวนี้ทหารโครงกระดูก 13 ตัวได้ดรอปผลึกจิตวิญญาณการต่อสู้ 8 อัน อาวุธระดับคราม 13 ชิ้น และอาวุธระดับขาวอีก 3 ชิ้น
จนถึงตอนนี้พวกเขาได้รับอาวุธระดับเงินมา 1 ชิ้น อาวุธระดับคราม 55 ชิ้น อาวุธระดับขาว 10 ชิ้น ผลึกจิตวิญญาณการต่อสู้ 38 อัน และดวงวิญญาณทหาร 2 อัน พวกมันมีค่าประมาณ 405 เหรียญทอง ซึ่งนับเป็นเงิน 4,050,000 เหรียญทองแดง
จ้าวฝูไม่รู้ว่าวิญญาณทหารมีค่ามากแค่ไหนเพราะเขาไม่เคยเห็นพวกมันมาก่อน พวกมันเหมือนจะหายากมากและเป็นเรื่องยากสำหรับจ้าวฝูที่จะตั้งราคาของพวกมันดังนั้นเขาจึงไม่ได้นับมูลค่าของพวกมันในจำนวนเงินที่เขาคำนวณ
ผลกำไรที่พวกเขาได้รับในวันนี้ทำให้จ้าวฝูทั้งประหลาดใจและยินดีในคราวเดียวกัน อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองไปที่ทหารบาดเจ็บสี่คน เขาก็ถอนหายใจออกมาจากภายใน พวกเขาจะต้องหยุดอยู่ที่นี่ และกลับไปพักผ่อนและตั้งจุดยุทธศาสตร์กันก่อน หากพวกเขายังคงเดินทัพต่อไป พวกเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บอีกหรือล้มตายกันก็ได้
จ้าวฝูเดินไปยังทหารที่บาดเจ็บสาหัสที่สุดซึ่งทหารราบผู้ถูกยิงที่แขนด้วยลูกศร จ้าวถามว่า "เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ทหารราบพยักหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร
เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวฝูก็กล่าวว่า "ข้าจะช่วยเจ้าเอาลูกศรออก"
ทหารราบกล่าวด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาท ข้าไปหาเภสัชกรจางก็ได้ ข้าจะรบกวนฝ่าบาทได้อย่างไร?"
"เอาล่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้" จ้าวฝูยิ้มอย่างขมขื่น เนื่องจากทหารเหล่านี้นับถือเขามาก พวกเขารู้สึกผิดมากเมื่อเห็นว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ
จ้าวฝูฉีกผ้าที่แขนเสื้อของทหารราบออกและตัดก้านลูกศร ก่อนที่จะดึงลูกศรออกมาในทันที เลือดเริ่มหลั่งออกจากแผลและจ้าวฝูได้รีบใช้เยียวยาโลหิตอย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้มัน ดังนั้นเขาจึงไม่แน่ใจว่าผลของมันจะเป็นอย่างไร
เมื่อจ้าวฝูวางมือลงข้างแผล แสงสีโลหิตได้เปล่งประกายขึ้นจากมือขอเขา การตกเลือดของทหารราบหยุดลง และเนื้อเยื่อก็สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ในอัตราที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แม้ว่าเยียวยาโลหิตจะไม่สามารถรักษาบาดแผลได้อย่างสมบูรณ์ แต่มันก็ได้รับการรักษาไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว
ทหารราบประทับใจจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา เขาไม่เคยคิดว่าฝ่าบาทที่ยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่งผู้นี้ ผู้ที่กลายเป็นผู้ปกครองแห่งต้าฉิน จะมารักษาบาดแผลของเขาด้วยตัวเอง ทุกคนที่เห็นสิ่งนี้รู้สึกถึงความภักดีที่มีต่อจ้าวฝูเพิ่มสูงยิ่งขึ้น
ต่อจากนั้น จ้าวฝูก็นำทุกคนกลับสู่ข้างบน เขาบอกทหารที่บาดเจ็บให้ไปรับการรักษาและส่งอาวุธให้ช่างตีเหล็กหวางต้าหวูเพื่อทำการซ่อมแซม
จ้าวฝูและไป่ฉีไปที่ห้องเพื่อพูดคุยถึงประสบการณ์ของพวกเขาในการต่อสู้ในวันนี้ พวกเขากล่าวถึงข้อบกพร่องของกลยุทธ์ รวมทั้งจุดอ่อนของศัตรู และถกกันเรื่องยุทธวิธีการต่อสู้แบบใหม่
หลังจากนั้นสักพักก็มีคนมารายงานว่าหมู่บ้านโจรถูกค้นพบห่างจากหมู่บ้านต้าฉินไปประมาณ 10 กิโลเมตร เมื่อได้ยินเรื่องนี้ จ้าวฝูและไป่ฉีก็สรุปผลการอภิปรายและเริ่มรวบรวมกำลังทหารของพวกเขา
"ฝ่าบาท ข้าอยากไปด้วย "
หลิวเหมยรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินว่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น - เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ชอบความสงบสุข และวิ่งเข้ามาหาจ้าวฝู
จ้าวฝูมองไปที่เธอและถามว่า "เจ้าสามารถปฏิบัติตามคำสั่งของข้าได้หรือไม่?"
หลิวเหมยพยักหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอจะทำตามคำสั่งทั้งหมดของเขา
"ถ้าเจ้าไม่ทำตามคำสั่งในสนามรบและสร้างความเดือดร้อน ข้าจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน!"
หลิวเหม่ยรู้ว่าจ้าวฝูเป็นคนที่พูดจริงทำจริง อย่างไรก็ตามเธอก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยเพราะเธอเป็นคนสวยมาก ดังนั้นสหายคนนี้จะเอาแต่ขู่ว่าจะฆ่าเธอได้อย่างไร
"ลืมมันไปเถอะ ข้าจะไม่ทะเลาะกับเขา ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาข้ารู้สึกเบื่อหมู่บ้านต้าฉินมาก ดังนั้นข้าจึงต้องไปกับพวกเขาเพื่อโจมตีหมู่บ้านโจรนี้"หลิวเหมยคิดกับตัวเอง เธอพยักหน้าอีกครั้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอเข้าใจ
หลังจากนั้นจ้าวฝูก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก ด้วยทักษะของหลิวเหมย เธอจะช่วยพวกเขาได้ดีในสนามรบ
ไม่นานพวกทหารก็มาชุมนุมกัน หลังจากเดินทางมาได้ไม่ถึง 1 ชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านโจร
หมู่บ้านโจรนี้อยู่ติดกับลำธารเล็กๆ และไม่ใหญ่มากนัก การป้องกันยังค่อนข้างห่วย และมีคนอยู่ประมาณ 150 คนในหมู่บ้าน สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูแปลกใจก็คือพวกมันกว่า 30 คนกำลังสวมใส่เพลทอาร์เมอร์ (plate armor) [TLN: ไม่รู้จะหาคำแปลไทยว่าอะไรดี เพราะมันเป็นชื่อของเกราะจากฝั่งยุโรป ขอใช้ทับศัพท์ไปเลยนะครับ ใครสงสัยว่าเจ้าเพลทอาร์เมอร์สามารถหารูปดูในกูเกิ้ลได้เลย] เนื่องจากมีเพลทอาร์เมอร์อยู่มากมาย มันจึงเป็นไปได้ว่าพวกกมันมีพิมพ์เขียวสำหรับการทำเพลทอาร์เมอร์ ซึ่งทำให้จ้าวฝูมีความสุขมาก
ตอนนี้จ้าวฝูมีทหารอยู่ประมาณ 300 คน: 200 คนเป็นทหารจากหมู่บ้านต้าฉิน ส่วนอีก 60 คือก๊อบลิน และอีก 40 คือโนมส์หน้าไม้
ด้วยทหาร 300 คน จ้าวฝูจะได้ชัยอย่างแน่นอนถ้าหากว่าเขาโจมตีหมู่บ้านโจรโดยตรง เนื่องจากหมู่บ้านโจรมีเพียง 150 คนเท่านั้น อย่างไรก็ตามกองกำลังของจ้าวฝูก็จะได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต และนั่นไม่ใช่สไตล์ของจ้าวฝู
ดังนั้นเขาจึงต้องมองหาจุดอ่อนอย่างจริงจัง หรือใช้วิธีการเดียวกันกับที่เขาใช้กับหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง ถึงแม้มันจะไร้ยางอาย แต่ก็ค่อนข้างมีประสิทธิภาพ
เมื่อจ้าวฝูสังเกตเห็นหมู่บ้าน เขาก็พบว่าไม่มีที่ดินปลูกพืชผักในหมู่บ้านโจร ซึ่งทำให้สรุปได้ว่า - พวกโจรได้อาหารทั้งหมดโดยการปล้นหมู่บ้านอื่นหรือล่าสัตว์ หมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะเป็นอย่างหลัง ดังนั้นสถานการณ์ก็ไม่ได้ซับซ้อนอีกต่อไป