บทที่ 18  กระบี่ภูผา

บทที่ 18  กระบี่ภูผา

ไป่ฉีเงยหน้าขึ้นและกล่าวว่า "ข้าคิดว่าหวังเอ้อกั๋วจะใช้ยาพิษ นับประสาอะไรกับหมู่บ้านโจรเช่นนี้ แม้แต่หมู่บ้านธรรมดา มันก็มีคนยินดีที่จะทรยศหมู่บ้านของตนเพื่อประโยชน์ส่วนตัว"

"ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ชื่นชมในแผนการของฝ่าบาทมาก ประการแรก โจรไม่ได้ปรุงอาหารแยกจากกันเหมือนคนในครอบครัวปกติ และพวกมันก็ทำอาหารรวมเป็นชุดใหญ่ ทำให้มันง่ายต่อการวางยาพิษทุกๆคน ประการที่สอง ฝ่าบาทได้เลือกผู้เยาว์ธรรมดาๆที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แม้ว่าลอร์ดจะเห็นความภักดีของทุกๆคน แต่เขาก็จำเป็นต้องตรวจสอบทีละคน ทำให้มันยากที่จะตรวจจับการทรยศของหวังเอ้อกั๋ว ประการที่สาม ฝ่าบาทใช้กลยุทธ์ให้รางวัลและลงโทษอันชาญฉลาด หมู่บ้านฉินไม่ได้สร้างยาพิษหรือยาถอนพิษใดๆเลย ฝ่าบาทใช้แค่สมุนไพรที่เป็นพิษและสมุนไพรที่ไม่เป็นพิษเพื่อทำให้หวังเอ้อกั๋วที่หวาดกลัวอยู่นั้นยอมจำนน ทำให้เขาไม่กล้าทรยศต่อเรา ฝ่าบาทยังได้ใช้เงิน ซึ่งโจรรักมันมากที่สุดเพื่อล่อลวงเขาอีก จากสิ่งเหล่านี้ ใครก็สามารถเห็นได้ว่าแผนการของฝ่าบาทยอดเยี่ยมเพียงไหน อย่างไรก็ตาม..." ไป่ฉีหยุดพูดไปกลางคัน

จ้าวฝูพยักหน้าและกล่าวว่า "พูดต่อ"

ไป่ฉีกล่าวว่า "มันยังมีความเป็นไปได้เล็กน้อยที่หวังเอ้อกั๋วจะไม่ทำตาม ถึงอย่างไร มันก็มีคำกล่าวที่ว่า 'แผนการขึ้นอยู่กับคน แต่ความสำเร็จขึ้นอยู่กับฟ้า' ในกรณีที่หวังเอ้อกั๋วไม่ได้ใช้ยาพิษและมันถูกตรวจพบ พวกเราจำเป็นต้องวางแผนการโจมตีของเราด้วยความระมัดระวัง"

"อืม" จ้าวฝูตอบ ไป่ฉีพูดถูก นี่คือสิ่งที่จ้าวฝูเองก็คิดอยู่เหมือนกัน ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์ฉุกเฉินไว้

เวลาค่อยๆผ่านไป

ห้องโถงของหมู่บ้านหมาป่าคลั่งมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง จู่ๆก็มีคนล้มลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมาก่อนที่จะตายคาที่ หลังจากนั้น คนอื่นๆก็เริ่มล้มลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมา

ยาพิษที่จ้าวฝูมอบให้กับหวังเอ้อกั๋วถูกสกัดขึ้นโดยเภสัชกรจางไป่สูจากพิษของงู 100 ชนิด และมันก็รุนแรงเป็นอย่างยิ่ง

วายร้ายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง และเขาก็พลิกอาหารที่อยู่ตรงหน้าลงกับพื้น เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ และก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกไปนั้นก็มีคนจากข้างนอกเข้ามารายงาน "ไฟไหม้!"

ในเวลานั้น วายร้ายดูเหมือนจะตระหนักได้ถึงบางสิ่ง การแสดงออกของเขามืดมนลง และเขาก็ดึงดาบขนาดใหญ่ของเขาออกมาและตระโกนใส่คนสองสามคนที่ไม่ได้ถูกพิษ "พี่น้อย ไปกันเถอะ! ข้าอยากจะเห็นว่าใครที่กล้าพอที่จะต่อสู้กับหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง!"

นอกหมู่บ้าน จ้าวฝูเห็นบ้านไม้สองสามหลังเริ่มลุกไหม้ นี่คือสิ่งที่จ้าวฝูบอกให้หวังเอ้อกั๋วทำเพื่อแจ้งให้เขาทราบว่าแผนการประสบความสำเร็จแล้ว

ภายใต้ความมืดมิด จ้าวฝูตะโกนออกมาทันที "พลธนู เตรียมลูกศรไฟ เผาบ้านทุกหลังในหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง พลหน้าไม้ จัดการยามนอกหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง!"

พลธนู 10 กว่าคนปฏิบัติตามคำสั่งและยิงลูกศรไปออกไปยังหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง บ้านเรือนในหมู่บ้านหมาป่าคลั่งสว่างไสวไปด้วยเปลวเพลิง สร้างความประหลาดใจให้กับยามที่อยู่ข้างนอก ต่อจากนั้น โนมส์หน้าไม้ 40 กว่าคนก็เริ่มยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง ทำให้มันดูราวกับว่ามีฝนโปรยปรายออกมาจากหน้าไม้ พวกโจรล้มลงกับพื้นคนแล้วคนเล่า และพวกเขาก็ถูกยิงจนพรุนราวกับรังของตัวต่อ

จ้าวฝูไม่รีบร้อนที่จะโจมตี เขาสั่งให้ปลดปล่อยลูกศรไฟใส่บ้านทุกหลังอีกชุดและบอกให้โนมส์หน้าไม้ยิงไปเรื่อยๆ

จ้าวฝูทำเช่นนี้เพื่อป้องกันกับดักต่างๆ ในไม่ช้า หมู่บ้านหมาป่าคลั่งก็แปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิง และโนมส์หน้าไม้ก็ได้ระดมยิงออกไปอีกหลายรอบ โจรทุกคนที่ต้องการจะหนีออกจากหมู่บ้านหมาป่าคลั่งต่างพากันตกลงสู่หลุมพราง ส่งผลให้พวกมันถอยกลับเข้าไปในหมู่บ้าน

ในเวลานั้นเอง นักรบก็อบลินร่างยักษ์ 10 ตัวที่สูงกว่าสองเมตรก็ยกค้อนหินขนาดยักษ์ของมันขึ้นและพุ่งเข้าใส่หมู่บ้าน พวกมันทุบตีทุกๆอย่างที่พวกมันเห็นอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้นจ้าวฝูก็สั่งให้กองกำลังทั้งหมดก้าวต่อไป ผู้ใช้โล่ ทหารราบ และทหารก็อบลินยกอาวุธของพวกมันขึ้นและโห่ร้องออกมาในขณะที่พวกมันพุ่งเข้าใส่หมู่บ้าน

"มันเป็นแก! ข้าจะฆ่าแก!"

ผู้นำของเหล่าร้ายเห็นหมู่บ้านของเขาจมอยู่ในกองเพลิง และเมื่อเขาเห็นจ้าวฝูออกคำสั่ง เขาก็รู้สึกเกลียดชังขึ้นมาในทันที เขายกกระบี่ขนาดใหญ่ในมือขึ้นและพุ่งเข้าใส่

เมื่อไป่ฉีเห็นชายคนนั้นวิ่งเข้ามา เขาก็ดึงดาบของเขาออกมาและเข้าปะทะกับชายคนนั้น

ภายในทะเลเพลิง ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง เคล็ดวิชากระบี่ของพวกวายร้ายเต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและการโจมตีแต่ละครั้งก็รุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งได้นำพาพลังอันมหาศาลสาดซัดเข้าใส่ไป่ฉี ในทางกลับกัน เคล็ดวิชาดาบของไป่ฉีนั้นมีความสง่างามและว่องไว

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ประกาบแสงปลิวออกมาในขณะที่กระบี่และดาบปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ในตอนนี้การโจมตีของวายร้ายเริ่มอ่อนลงแล้ว ในขณะที่ไป่ฉียังดูสบายๆอยู่ ในที่สุด วายร้ายก็เปิดช่องว่างโดยไม่ได้ตั้งใจและหัวใจของเขาก็ถูกทะลวงโดยไป่ฉี ตายคาที่ในทันที

"ผู้นำของพวกเจ้าตายแล้ว! ยอมจำนนซะ และชีวิตของพวกเจ้าจะได้รับการงดเว้น!" ไป่ฉีคำรามออกมาหลังจากสังหารผู้นำของเหล่าโจร

เมื่อพวกมันเห็นว่าผู้นำของตัวเองตายแล้ว และถูกล้อมรอบด้วยศัตรูจำนวนมาก โจรที่เหลืออยู่ก็ทำได้แค่วางอาวุธลงด้วยความเชื่อฟังและคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อร้องขอชีวิตของพวกมัน

ในขณะนั้นเอง จ้าวฝูก็เห็นผู้หญิงปากแดงที่มีใบหน้าอันร้ายกาจคนหนึ่ง ร่างกายของเธอดูเป็นผู้ใหญ่และน่าดึงดูดมาก และเธอได้สวมชุดสีแดงอยู่ ในตอนนี้เธอกำลังหวดแส้อยู่ ทำให้ทหารราบรอบๆตัวเธอไม่กล้าเข้าไปใกล้

หวังเอ้อกั๋วเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวและพูดกับจ้าวฝูว่า "นายท่าน! นั่นคือนายหญิงที่สาม!"

จ้าวฝูยื่นมือออกไปหาพลธนูที่อยู่ข้างๆเพื่อรับเอาธนูไม้เหล็กมา เขาดึงมันและเตรียมที่จะยิงศรป่นศิลา ออร่าสีเหลืองอันลึกลับได้ปรากฏขึ้นรอบๆลูกศร และจ้าวฝูก็เล็งไปที่หน้าอกของผู้หญิงคนนั้น

ในขณะที่เขากำลังจะปล่อยลูกศร หญิงสาวก็เหลือบมองมายังทิศทางของเขา เมื่อเธอเห็นว่าลูกศรถูกเล็งมาแล้ว ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด เธอถูกรุมล้อมแล้วและคงจะตายในไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเธอจึงรีบโยนแส้ลงกับพื้นและตะโกนออกมา "ข้าขอยอมจำนน!"

จ้าวฝูรู้สึกค่อนข้างประหลาดใจและวางธนูกับลูกศรลง ไฟเริ่มลุกลามขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนของเขาพาตัวเชลยออกไปในขณะที่เขารีบไปที่โถงหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง

ในตอนนี้ลอร์ดของหมู่บ้านหมู่ป่าคลั่งได้ตายไปแล้ว มันจึงถูกพิชิตโดยตรง ถ้าลอร์ดไม่ตาย ดวงใจแห่งเมืองก็จะปลดปล่อยพลังงานเพื่อป้องกันตัวเอง

จ้าวฝูยื่นมือของเขาออกไปยังลูกบาศก์สีขาวที่กำลังลอยอยู่และเลือกที่จะ [ย้าย] หมู่บ้าน

"ประกาศจากระบบ! หมู่บ้านฉินได้รับค่าประสบการณ์ 120 แต้ม!"

"ประกาศจากระบบ! ท่านได้รับคะแนนความสำเร็จ 50 แต้ม"

"ประกาศจากระบบ! สถานะของท่านได้รับการเลื่อนระดับเป็นพลเมือง!"

จ้าวฝูไม่สนใจเสียงประกาศของระบบและรีบวิ่งออกจากหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง ทั่วทั้งหมู่บ้านหมาป่าถูกห้อมล้อมด้วยเปลวเพลิง และในไม่ช้ามันก็จะแปรเปลี่ยนเป็นกองเถ้าถ่าน

ตอนนี้ในที่สุดจ้าวฝูก็มีเวลามองดูสถานใหม่ของเขาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเป็นสามัญชน และเขาต้องการคะแนนความสำเร็จอีก 200 คะแนนเพื่อเลื่อนขั้น ทุกๆหมู่บ้านที่ถูกพิชิตจะมอบคะแนนความสำเร็จให้เขา 50 แต้ม และในตอนนี้เขาก็พิชิตมาได้ 4 หมู่บ้านแล้ว เขาจึงมีคะแนนความสำเร็จเพียงพอที่จะเลื่อนระดับ

ในตอนนี้เขาต้องการคะแนนความสำเร็จอีก 500 แต้มเพื่อเลื่อนระดับจากพลเมืองไปเป็นคนรับใช้อัศวิน ซึ่งหมายความว่าเขาจะเลื่อนระดับหลังจากพิชิตได้ 10 หมู่บ้าน

"ฝ่าบาท! พวกเรายึดของพวกนี้จากพวกโจรมา!"

ไป่ฉีเดินเข้ามาพร้อมกับถุงเงิน แผ่นกระดาษ และกระบี่ขนาดใหญ่ ก่อนจะมอบมันให้กับจ้าวฝู

จ้าวฝูหยิบไอเทมเหล่านั้นมาดู ถุงเงินมีเงินอยู่ประมาณ 30 กว่าเหรียญเงิน จ้าวฝูไม่ได้สนใจเรื่องเงินนัก แต่เขาค่อนข้างสนใจที่แผ่นกระดาษ

[สูตรยา - ยาจิตวิญญาณต่ำต้อย ]: ระดับขาว ,ส่วนประกอบที่จำเป็น: หญ้าจิตวิญญาณต่ำต้อย ,รากไม้ และหินนิรันดร์ ผล: สามารถเพิ่มความเร็วในการพ่มเพาะได้ 200%

จ้าวฝูรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นสูตรยาอันนี้ จากของทั้งสามมีแค่หญ้าจิตวิญญาณต่ำต้อยที่หาได้ยาก

จากนั้นจ้าวฝูก็มองไปที่กระบี่เล่มโต

[กระบี่ภูผา]: ระดับ: คราม ค่าสถิติ: STR+1 รายละเอียด: กระบี่ที่คมผิดปกติจนสามารถบดขยี้ก้อนหินได้

ไป่ฉีใช้ดาบ ดังนั้นกระบี่เล่มนี้จึงไม่เหมาะกับเขา ดังนั้นเขาจึงเก็บมันไว้จนกว่าเขาจะอยากใช้มันเพื่อเป็นรางวัลให้กับผู้อื่น

จากนั้นจ้าวฝูก็หันไปมองพวกเชลย