บทที่ 17 ยาพิษ

บทที่ 17 ยาพิษ

แม้ว่าหมู่บ้านตระกูลหลี่และหมู่บ้านหมาป่าคลั่งจะสงบศึกกัน แต่หมู่บ้านตระกูลหลี่ก็อยู่ในสถานะที่อ่อนแอกว่า ดังนั้นหมู่บ้านหมาป่าคลั่งจึงสามารถทำตัววางท่าได้มากถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าถ้าหมู่บ้านหมาป่าคลั่งมีโอกาส หมู่บ้านหมาป่าคลั่งก็จะแหกสัญญา และทำลายหมู่บ้านตระกูลหลี่ในทันที

แม้ว่าหมู่บ้านหมาป่าคลั่งจะอยู่เหนือกว่าหมู่บ้านตระกูลหลี่ในตอนนี้ แต่มันก็ไม่เคยมีโอกาสที่จะทำเช่นนั้นเลย และหมู่บ้านหลี่ก็มักจะคอยเฝ้าระวังหมู่บ้านหมาป่าคลั่งอยู่เสมอ

ในตอนนั้นเองหลี่โหย้วฉ่ายก็พูดกับจ้าวฝูด้วยความเมตตา "หมู่บ้านของเจ้าคงจะถูกค้นพบในไม่ช้าก็เร็ว มันจะเป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าเตรียมพร้อมซะตั้งแต่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นมันจะสายเกินไปเมื่อถึงเวลาที่พวกมันพบเจ้า"

น่าแปลกใจที่จ้าวฝูส่ายหัวออกมาและพูดด้วยความจริงใจกลับไปว่า "หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ ถ้าข้าจะช่วยท่านจัดการกับหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง ท่านจะตอบแทนยังไง?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกๆคนที่อยู่รอบๆก็มองมาที่จ้าวฝู บางคนบังเกิดความสงสัยขึ้น ในขณะที่บางคนดูเชื่อใจและซาบซึ้ง และก็มีหลายคนที่ปรากฏความหวาดกลัวขึ้นมา

"ถ้าเจ้าสามารถช่วยพวกเราจัดการกับหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้ หมู่บ้านตระกูลหลี่จะติดตามเจ้านับแต่นั้นเป็นต้นไป!"  หลี่เหวิ่นพูดด้วยอารมณ์ที่เต็มเปี่ยม

หลี่โหย้วฉ่ายคว้าตัวหลี่เหวิ่นไว้และกล่าวว่า "ขออภัยด้วย ลูกชายของข้ายังเด็กและไม่รู้จักความ โปรดอย่ายึดถืออะไรกับคำพูดของเขาเลย"

จ้าวฝูยิ้มและถามว่า "ถ้าอย่างนั้น หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ ข้าจะได้อะไรถ้าข้าจัดการหมู่บ้านหมาป่าคลั่งให้ท่านได้?"

หลี่โหย้วฉ่ายลังเล อันที่จริงเขารู้ว่าหมู่บ้านหมาป่าคลั่งกำลังคอยเฝ้ามองหมู่บ้านตระกูลหลี่อยู่ตลอดเวลา และเขาก็อยากหาโอกาสจัดการกับพวกมัน หลี่โหย้วฉ่ายไม่ได้โง่เขลา และเขาก็เชื่อว่าพวกโจรจะต้องโจมตีหมู่บ้านตระกูลหลี่เข้าสักวัน นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต้องคอยป้องกันด้วยความหวาดกลัวเช่นนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถทำแบบนี้ไปได้เรื่อยๆ - วันหนึ่ง หมู่บ้านหมาป่าคลั่งอาจจะโจมตีพวกเขาได้ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคำพูดของจ้าวฝูจึงล่อใจนัก

อีกข้อหนึ่งที่เขากังวลก็คือว่าจ้าวฝูอาจจะไม่สามารถต้านทานหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้ ส่งผลให้หมู่บ้านหมาป่าคลั่งเอาความโกรธมาลงที่หมู่บ้านตระกูลหลี่ด้วย ในกรณีนั้น ผลที่ตามมาก็ไม่อาจจะจินตนาการได้เลย

จ้าวฝูสามารถบอกได้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านมีความกังวลอยู่ และเขาก็พูดออกมา "ไม่ต้องห่วง หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ พวกเขาไม่ต้องการทหารของท่านสักคน และแม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น มันก็จะไม่ส่งผลต่อหมู่บ้านตระกูลหลี่เลย"

เมื่อหลี่โหย้วฉ่ายได้ยินสิ่งที่จ้าวฝูกล่าว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้และถามว่า "เจ้าต้องการอะไรเป็นการตอบแทน?"

จ้าวฝูยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า "ข้าต้องการให้หมู่บ้านตระกูลหลี่เข้าร่วมกับหมู่บ้านฉิน!"

หลี่โหย้วฉ่ายลังเลและคิดอยู่ชั่วขณะก่อนที่ในที่สุดเขาจะยอมตกลง ถ้าจ้าวฝูสามารถทำลายหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้จริงๆ หมู่บ้านตระกูลหลี่ก็จะเข้าร่วมกับหมู่บ้านฉิน

หลังจากที่บรรลุข้อตกลงกันแล้ว จ้าวฝูและไป่ฉีก็กลับออกไป

หลังจากที่จ้าวฝูกลับมา ชาวบ้านบางส่วนในหมู่บ้านตระกูลหลี่ก็พูดด้วยความไม่พอใจ "หมู่บ้านตระกูลหลี่จะเข้าร่วมกับหมู่บ้านอีกแห่งเช่นนี้หรือ? มันไม่เร็วเกินไปหรือ? ข้าไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้!"

หลี่โหย้วฉ่ายแค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชาและกล่าวว่า "เจ้าโง่! ถ้าหมู่บ้านฉินสามารถทำลายหมู่บ้านหมาป่าคลั่งได้ง่ายๆ พวกเขาก็จะต้องทรงพลังมากๆ หากเป็นเช่นนั้น หมู่บ้านฉันก็จะสามารถทำลายหมู่บ้านตระกูลหลี่ได้ง่ายๆเช่นกัน การมาเยือนในครั้งนี้เป็นไปได้ว่าเป็นการเจรจาก่อนที่จะใช้วิธีการที่รุนแรง และถ้าพวกเราไม่ยอมตกลง มันก็อาจจะเป็นพวกเราที่ถูกทำลายซะก่อน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกๆคนก็รู้สึกตัวในทันทีและรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก

…………………………………………

หลังจากที่จ้าวฝูและไป่ฉีออกมาจากหมู่บ้านตระกูลหลี่ พวกเขาก็เจอหมู่บ้านหมาป่าคลั่งเมื่อมาตามเส้นทางของหลี่โหย้วฉ่าย หลังจากสังเกตการณ์อยู่สักพัก จ้าวฝูก็ยิ้มด้วยความมั่นใจและกลับไปที่หมู่บ้านฉิน เขาหยุดทุกๆสิ่งและออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ในตอนกลางคืน เมื่อมันมืดสนิทแล้ว ชายหนุ่มร่างผอมในหมู่บ้านหมาป่าคลั่งก็มองไปรอบๆเพื่อหาต้นไม้ปลดทุกข์ ในขณะนั้นเองเขาก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่หลังศีรษะ จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไป

เมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มีคนอยู่สองสามคนมองมาที่เขา และชายหนุ่มก็ล่วงรู้ถึงบางสิ่งในขณะที่เขาร้องออกมา "นายท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ! ข้าไม่ได้มีอะไร! ท่านแน่ใจเหรอว่าท่านไม่ได้จับคนผิด?"

จ้าวฝูมองไปที่ชายหนุ่มร่างผอมและถาม "เจ้าชื่ออะไร?"

หวังเอ้อกั๋วรู้สึกว่าจ้าวฝูเป็นผู้นำของที่นี่ ดังนั้นเขาจึงรีบตอบกลับไป "นายท่าน ผู้น้อยคนนี้ชื่อหวังเอ้อกั๋ว"

"ยอดเยี่ยม! หวังเอ้อกั๋ว ข้าอยากให้เจ้าช่วยอะไรบางอย่างหน่อย ถ้าเจ้าทำมัน ในภายภาคหน้าเจ้าจะได้รับผลประโยชน์มากมาย" จ้าวฝูกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

หมู่บ้านหมาป่าคลั่ง หมู่บ้านโจร มันเป็นสถานที่เหล่าร้ายมาอยู่รวมตัวกัน และไม่มีสมาชิกคนไหนที่มีความผูกพันธ์กับมันเลย ดังนั้นหวังเอ้อกั๋วจึงรีบตอบกลับไป "ได้ ได้ ข้าจะทำทุกๆอย่างที่นายท่านต้องการให้ข้าทำ"

เมื่อจ้าวฝูได้ยินเช่นนี้ เขาก็ออกคำสั่ง "แก้มัดเขา!"

ทหารก้าวเข้าไปและแก้มัดเชือกที่ผูกหวังเอ้อกั๋วไว้

"ข้าต้องการให้เจ้าใส่สิ่งนี้ลงไปในอาหารของทุกๆคนในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น" จ้าวฝูพูดและส่งขวดๆหนึ่งให้กับหวังเอ้อกั๋ว

ในหน้าของหวังเอ้อกั๋วแข็งค้างเพราะเขารู้ว่าจ้าวฝูต้องการให้เขาวางยาพิษทุกๆคนในหมู่บ้าน มือของหวังเอ้อกั๋วสั่นในขณะที่เขารับขวดนั้นมา

ในเวลานั้น จ้าวฝูก็ได้มอบเม็ดยาสีแดงให้กับเขาและกล่าวว่า "กินนี่ซะ!"

หวังเอ้อกั๋วรู้ว่านี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเท่าไรนัก ดังนั้นเขาจึงยิ้มออกมาในขณะที่เขาพูด "นี่คงไม่จำเป็นหรอกใช่ไหมนายท่าน? ไม่ต้องห่วง ข้าจะทำตามที่ท่านบอกอย่างแน่นอน"

แน่นอนว่าจ้าวฝูไม่เชื่อคำพูดของเขา ถ้าจ้าวฝูเชื่อโจรเช่นเขา เขาก็คงจะจบสิ้นไปนานแล้ว ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปอย่างเย็นชา "เจ้าจะกินเองหรือว่าจะให้มีคนช่วยเจ้า!"

หวังเอ้อกั๋วรับเม็ดยาสีแดงมา มองไปที่มัน และลังเล

จ้าวฝูเอียงหัวเพื่อส่งสัญญาณให้ทหาร 'ช่วย' หวังเอ้อกั๋ว ทหารสองนายก้าวเข้ามา ทำให้ในที่สุดหวังเอ้อกั๋วก็ตัดสินใจได้ เขากลืนเม็ดยาสีแดงลงไป และใบหน้าของเขาก็ปรากฏความบูดบึ้งขึ้นมา

จ้าวฝูเอากระต่ายป่าออกมาจากกรงและป้อนยาเม็ดสีแดงที่เหมือนกันให้กับมัน เขาโยนกระต่ายป่าไปยังด้านข้างของหวังเอ้อกั๋ว และหลังจากนั้นชั่วขณะ กระต่ายป่าก็กระโดดไปมาสองสามครั้งก่อนที่ร่างกายของมันจะแข็งเกร็ง และมันก็เกิดฟองขึ้นในปากของมัน พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากดวงตาของมันในขณะที่มันสิ้นใจตายไป

สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของหวังเอ้อกั๋วซีดขาวราวกับแผ่นกระดาษ เขาเข้าใจว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่ตามมาถ้าเขาทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จ

"เจ้าเองก็จะเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องห่วง หลังจากที่เจ้าทำงานลุล่วงแล้ว ข้าจะมอบยาถอนพิษให้กับเจ้า!" จ้าวฝูกล่าวในขณะที่เขามอบเงิน 5 เหรียญเงินให้กับหวังเอ้อกั๋ว

หวังเอ้อกั๋วพยักหน้า และมือของเขาก็สั่นใจขณะที่เขารับเงินมา ต่อจากนั้น จ้าวฝูก็สั่งให้ทหารคลุมหัวของหวังเอ้อกั๋วและพาเขากลับไปยังที่ที่เขาถูกพาตัวมา

วันรุ่งขึ้น หวังเอ้อกั๋วก็กลับไปที่หมู่บ้านหมาป่าคลั่งด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เพราะเขาได้คิดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา เขาจึงไม่ทันได้ระวังและชนเข้ากับวายร้ายร่างยักษ์ เขาล้มลงกับพื้น ความเจ็บปวดได้กระจายไปทั่วใบหน้าของเขา ทำให้เขาได้สติกลับมา

จ้าวฝูเองก็เริ่มรวบรวมกองกำลังทั้งหมดของเขา รวมทั้งโนมส์และก็อบลิน และรอคอยโอกาส

ในยามค่ำคืน ภายในโถงหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง วายร้ายหน้าตาน่ากลัวได้นั่งลงที่หัวโต๊ะและคำรามออกมาด้วยเสียงอันดัง "พี่น้อง คืนนี้กินดื่มกันให้เต็มที่ พรุ่งนี้ พวกเราจะไปที่หมู่บ้านตระกูลหลี่และพาผู้หญิงกลับมาเล่นด้วย!"

"ขอรับ! ขอรับ! พี่ใหญ่!"

ทุกๆคนในห้องโถงตอบกลับมา และภาพฉากนี้ก็ดูมีชีวิตชีวามาก

ด้านนอกของหมู่บ้านหมาป่าคลั่ง จ้าวฝูมองไปที่หมู่บ้านหมาป่าคลั่งอย่างเยือกเย็นและพูดขึ้นมาว่า "ไป่ฉี! เจ้าคิดว่าหวังเอ้อกั๋วจะใช้ยาพิษไหม?"

ไป่ฉีก้มหน้าลงในทันทีและประสานมือของเขา จากนั้นก็กล่าวว่า "ผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ไม่กล้าที่จะสงสัยการตัดสินใจอันยอดเยี่ยมของฝ่าบาท!"

จ้าวฝูยิ้มและกล่าวว่า "เอาล่ะ ไม่จำเป็นต้องมากพิธี บอกข้ามาว่าเจ้าคิดอะไรอยู่"

The Lord's Empire - นิยายแปล