บทที่ 12 การจัดอันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์
บทที่ 12 การจัดอันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์
บทที่ 12 การจัดอันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์
จ้าวฝูนำทหารของหมู่บ้านต้าฉินรวมทั้งหมู่บ้าบก็อบลินของหมู่บ้านโล๊คเพื่อล้อมรอบหมู่บ้านเล็กๆ หมู่บ้านก็อบลินนี้มีทหารก็อบลินเพียง 70 ตัวเท่านั้นส่วนที่เหลือเป็นหญิง ผู้สูงอายุ และก็อบลินหนุ่ม
“โล๊ค! ไปชักจูงให้พวกมันยอมแพ้”
ด้วยการเพิ่มจำนวนก็อบลินของหมู่บ้านโล๊ค กองกำลังโดยรวมของจ้าวฝูนั้นเหนือกว่ากองกำลังของหมู่บ้านนี้อย่างสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีอาชีพหลากหลายประเภท ดังนั้นจึงน่าจะยึดหมู่บ้านนี้ได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามมันจะดีกว่าที่จะเอาชนะได้โดยต้องมีการสูญเสียใดๆ
"ขอรับ ฝ่าบาท!" ผู้อาวุโสโล๊คตอบกลับจ้าวฝูด้วยความเคารพเช่นเดียวกับที่ชาวบ้านหมู่บ้านต้าฉินทำ จากนั้นเขาก็เดินไปข้างหน้าและพูดด้วยเสียงอันดังว่า "พวกเจ้าถูกล้อมรอบไว้หมดแล้วและไม่มีโอกาสได้ชัย ยอมแพ้ซะตั้งแต่ตอนนี้ และไม่จำเป็นต้องเสียสละอะไร"
อย่างไรก็ตามในขณะที่ผู้อาวุโสโล๊คพูดจบ ก็อบลินภายในหมู่บ้านเริ่มโห่ร้องด้วยความโกรธ และพวกมันก็ดูราวกับว่ากำลังสาปแช่งผู้อาวุโสโล๊คอยู่ เพราะพวกมันไม่ใช่คนของจ้าวฝู มันจึงไม่มีการแปลความใดๆ ดังนั้นจ้าวฝูจึงไม่เข้าใจว่าพวกมันกำลังพูดอะไรอยู่
จ้าวฝูขมวดคิ้วและถามผู้อาวุโสโล๊คว่า "พวกมันก่นด่าอะไรกัน?"
ผู้อาวุโสโล๊คพยักหน้าและตอบว่า "ฝ่าบาท พวกมันกำลังบอกว่าข้าเป็นคนขี้ขลาดของเผ่าพันธุ์ก็อบลินและเป็นความอับอายของก็อบลินทั้งหมดที่โจมตีพวกพ้องของตัวเองพร้อมกับมนุษย์ผู้มากด้วยเล่ห์"
จ้าวฝูแค่นเสียงอย่างเย็นชาเป็นการตอบกลับ เนื่องจากพวกก็อบลินไม่เต็มใจจะยอมแพ้ จ้าวฝูจึงต้องเคลื่อนไหว จ้าวฝูให้สัญญาณแก่ไป่ฉี
ไป่ฉีตะโกนว่า "จัดกระบวนทัพ! เตรียมลูกศรไฟ! "
ผู้ใช้โล่ยกโล่ขึ้นและเดินไปข้างหน้าพร้อมกับกองทหารราบเดินตามหลังพวกเขา พลธนูในแถวที่สามจุดลูกศรของพวกเขาและดึงคันธนูขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"ยิง!"
เมื่อคำสั่งดังออกมา ลูกศรไฟก็ระดมยิงขึ้นสู่อากาศ ลูกศรไฟไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ก็อบลิน; กลับกัน พวกมันมุ่งเป้าไปที่บ้านเรือน ทันทีที่บ้านไม้ถูกไฟไหม้ มันก็ทำให้หมู่บ้านต้องตกอยู่ในความโกลาหล
ทันทีหลังจากนั้น ลูกธนูเริ่มโปรยปรายลงมาและปะทะเข้ากับพวกก็อบลิน เมื่อผู้อาวุโสโล๊คเห็นก็อบลินล้มลง เขาก็รู้สึกยินดีมากที่ได้ยอมจำนน มิฉะนั้นนี่อาจจะเป็นผลลัพธ์ของหมู่บ้านโล๊ค
ตอนนี้พวกก็อบลินภายในหมู่บ้านไม่มีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากการวิ่งวนไปวนมา
เมื่อพลธนู จ้าวฝู และผู้อาวุโสโล๊คเห็นคลื่นของก็อบลินที่วิ่งออกมาจากหมู่บ้าน พลธนูก็ยิงใส่พวกมันตามคำสั่งในขณะที่จ้าวฝูและอาวุโสโล๊คปลดปล่อยลูกไฟอเวจีออกมา สิ่งที่ทำให้จ้าวฝูแปลกใจมีลูกไฟสีเลือดขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอล 2 ลูกปรากฏขึ้นเมื่อผู้อาวุโสโล๊คยกไม้เท้าของเขาขึ้น และพวกมันก็เปล่งกลิ่นอายที่น่าหวาดกลัวออกมา
ต่อจากนั้น ผู้อาวุโสโล๊คโบกไม้เท้าของตนและลูกไฟสีเลือดสองลูกก็ยิงออกมา และตกลงไปในคลื่นของเหล่าก็อบลิน เนื่องจากกลุ่มก็อบลินเกาะกลุ่มกันไว้อย่างหนาแน่น ดังนั้นลูกไฟทั้งสองลูกจึงส่งผลให้ก็อบลินหลายสิบตัวกระเด็นออกไป พวกมัน 5 - 6 ตัวถูกย้อมไปด้วยเลือด และพวกมันก็ดูจะมีชีวิตต่อไปได้อีกไม่นาน
ลูกไฟที่ผู้อาวุโสโล๊คร่ายมานั้นฝึกได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว จ้าวฝูรู้สึกยินดีที่เขาไม่ได้เลือกที่จะโจมตีหมู่บ้านโล๊คก่อน มิฉะนั้นด้วยตัวผู้อาวุโสโล๊คและแท่นบูชาสีเลือด กองกำลังของเขาอาจจะเสียหายอย่างหนัก
อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ได้มีความสำคัญในตอนนี้ ลูกไฟอวเจีของจ้าวฝูไม่ได้มีพลังทำลายล้างเท่าของผู้อาวุโสโล๊ค และพวกมันก็เป่าก็อบลินออกไปแค่ 7 - 8 ตัวเท่านั้น
ในเวลาเดียวกันนั้น ไป่ฉีนำพลโล่และทหารราบวิ่งเข้าไปและบังคับให้ก็อบลินถอยกลับไป
“โล๊ค! ถามพวกมันอีกครั้งว่าพวกมันต้องการที่จะยอมจำนนหรือไม่” จ้าวฝูกล่าวกับผู้อาวุโสโล๊คเมื่อเขาเห็นความหวาดกลัวในสายตาของพวกก็อบลิน
ผู้อาวุโสโล๊คเดินไปข้างหน้าและกล่าวด้วยเสียงอันดังว่า "ตอนนี้พวกเจ้าก็ได้เห็นอำนาจของฝ่าบาทที่เคารพแล้ว จงยอมจำนนซะ ฝ่าบาทของข้าจะปฏิบัติกับพวกเจ้าอย่างเป็นธรรม"
ก็อบลินหลายตัวตายคาที่ และเมื่อเหล่าก็อบลินที่รอดตายเห็นทหารที่ดุร้ายตรงหน้าพวกมันและลูกไฟขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาพวกเขา พวกมันก็ตระหนักได้ว่าพวกมันอาจถูกเผาทั้งเป็นตายหรือถูกสังหารโดยทหาร นอกจากนี้ เนื่องจากผู้อาวุโสโล๊คดูเหมือนจะอยู่ดีกินดี พวกมันจึงรู้สึกว่าจ้าวฝูจะไม่ปฏิบัติต่อพวกมันไม่ดีอย่างแน่นอน ในที่สุดพวกเขาก็วางอาวุธลงและคุกเข่าลงบนพื้น
"ประกาศจากระบบ! หมู่บ้านจีนส์ได้ยอมจำนนต่อท่านแล้ว ท่านต้องการยอมรับหรือไม่?"
จ้าวฝูยิ้ม เขาเข้าใจดีว่าพวกต่างเผ่าธุ์นั้นจะยอมจำนนต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ หลังจากแสดงความแข็งกแกร่งที่เพียงพอแล้ว พวกมันก็จะยอมจำนนไปเอง
"ท่านได้ยอมรับการยอมจำนนของหมู่บ้านจีนส์แล้ว ท่านได้รับคะแนนความสำเร็จ 50 คะแนน! "
"ไป่ฉี ข้าจะทิ้งของที่นี่ไว้ให้เจ้า พาคนไปดับไฟ ข้าจะออกไปสูดอากาศสักหน่อย!" จ้าวฝูตระหนักว่าเขาไม่ได้ออกจากโลกจุติสวรรค์มาเกือบหนึ่งวันในโลกแห่งความเป็นจริง ดังนั้นเขาจึงทิ้งเรื่องนี้ไว้ให้ไป่ฉีจัดการ
ไป่ฉีพยักหน้าและพาคนไปดับไฟ ต่อจากนั้น จ้าวฝูก็ออกจากโลกจุติสวรรค์ไป
แม้ว่าจ้าวฝูสามารถกินและเติมเต็มกระเพาะอาหารของเขาในโลกจุติสวรรค์ได้ แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถานะของเขาในโลกแห่งความเป็นจริง จ้าวฝูยังต้องการการกินในโลกแห่งความเป็นจริง มิฉะนั้นเขาจะอดตาย
หลังจากที่จิตใจของจ้าวฝูกลับมาสู่ร่างกาย ความหิวโหยได้ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเขา เขาลุกขึ้นจากเตียงและตัดสินใจว่าต้องการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างหลังจากกินอาหารจานด่วนจากชั้นล่างเมื่อสองสามวันที่แล้ว
อย่างไรก็ตาม เมื่อจ้าวฝูเปิดประตูออกไป ชายชราผมขาวในชุดสูทคนหนึ่งได้ปรากฏตัวต่อหน้าเขา เมื่อจ้าวฝูเห็นชายชราคนนี้ เขาก็จำได้ว่าเขาคนนี้คือพ่อบ้านตระกูลหลี่ ดังนั้นการแสดงออกของเขาจึงกลายเป็นเย็นชา เขาถาม "คุณต้องการอะไรจากผมเหรอ?"
พ่อบ้านไม่สนใจท่าทีของจ้าวฝูและกล่าวว่า "นายท่านต้องการให้คุณกลับไปที่ตระกูลหลี่ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตระกูลหลี่จะตอบแทนคุณและแม่ของคุณอย่างแน่นอน "
“ตอบแทน?”
จ้าวฝูรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขากัดฟันและกำหมัดแน่นในขณะที่เขาถามว่า "อะไรที่สามารถชดเชยความตายของแม่ฉันได้? อะไรที่สามารถชดเชยความเจ็บปวดของแม่ฉันได้? อะไรที่สามารถชดเชยน้ำตาทั้งหมดของแม่ฉัน?"
"ฉันไม่ไป!" จ้าวฝูตอบอย่างเย็นชา
เมื่อถูกจ้าวฝูมอง พ่อบ้านก็ถอนหายใจและพูดว่า "ก็ได้! อย่างไรก็ตาม ผมหวังว่าคุณจะสามารถควบคุมอารมณ์ของคุณ และไม่ทำอะไรที่ขัดต่อผลประโยชน์ของตระกูลหลี่ มิฉะนั้น…"
พ่อบ้านไม่ได้พูดต่อ แต่จ้าวฝูรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ถ้าเขาไปขัดผลประโยชน์ของตระกูลหลี่แล้วล่ะก็ พวกเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะฆ่าจ้าวฝู
หัวใจของจ้าวฝูรู้สึกหนาวเหน็บอย่างไม่น่าเชื่อ เขาต้องการที่จะปฏิบัติตามคำพูดสุดท้ายของมารดาโดยการไม่สร้างปัญหาให้กับตระกูลหลี่ เพราะเขาไม่ต้องการให้แม่ของเขารู้สึกเจ็บปวดในชีวิตหลังความตาย อย่างไรก็ตามพวกเขากลับมาข่มขู่จ้าวฝู ใช่แล้ว เขาไม่มีความสามารถที่จะแก้แค้นในโลกแห่งความเป็นจริงได้ แต่หลังจากที่โลกแห่งความเป็นจริงถูกกลืนกินไปแล้ว ตราบใดที่หมู่บ้านต้าฉินเติบโตขึ้น มันก็ไม่แน่ว่าใครจะฆ่าใคร
อย่างไรก็ตาม พ่อบ้านได้เตือนเขาด้วยความสุภาพและจ้าวฝูพยักหน้าเชิงเข้าใจ
ต่อจากนั้น พ่อบ้านก็จากไป จ้าวฝูได้ไปที่หนึ่งในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดสำเร็จรูปและซื้ออาหารกลับมา หลังจากกลับมาที่ห้อง เขาได้กินไปพร้อมกับอ่านฟอรัมโลกจุติสวรรค์บนคอมพิวเตอร์เพื่อดูว่ามีข่าวอะไรหรือไม่ และสังเกตสถานการณ์ปัจจุบันในประเทศจีน
ตอนนี้หลายขุมกำลังได้เข้าสู่โลกจุติสวรรค์แล้ว และพวกเขาก็เริ่มสร้างกลุ่มของตนเอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าอันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์ ทุกคนในการจัดอันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์คือมังกรหรือนกฟีนิกซ์และผู้ที่อยู่ในนั้นมีสถานะพิเศษในตระกูลที่มีอำนาจเบื้องหลังพวกเขา
อันดับที่ 1 ผู้สืบทอดของต้าเซี่ย... สือจี่!
อันดับที่ 2 ผู้สืบทอดของต้าซาง... ตี๋อู่เที่ยน!
อันดับที่ 3 ผู้สืบทอดของต้าโจว... จี่เฉินหมิง!
อันดับที่ 4 ผู้สืบทอดของต้าฮั่น... หลิวเย่!
...................................................
จากสี่คนนี้ จ้าวฝูมีศัตรูอยู่สองคน อันดับความภาคภูมิใจของสวรรค์ขึ้นอยู่กับอำนาจของตระกูล ตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดก็จะมีอายุเก่าแก่มากที่สุดด้วย ตามการจัดอันดับนี้ ตระกูลอิ๋งของต้าฉิน ควรเป็นที่สี่ แต่ตระกูลอิ๋งไม่ได้รับมรดกต้าฉินดังนั้นพวกเขาจึงกำลังมองหาผู้สืบทอดของต้าฉินอย่างเต็มกำลัง