บทที่ 12 - ตลาดนัดผู้ฝึกตน

บทที่ 12 - ตลาดนัดผู้ฝึกตน

บ้าอะไรเนี่ย? แกสูบเลือดสูบพลังปราณแท้ข้าไปก็แล้วไปเถอะ

นี่แกยังมาสูบอายุขัยไปอีกเรอะ?

แกโลภมากขนาดนี้ พ่อแม่แกรู้เรื่องไหมเนี่ย?

ตู้เทียนเล่อเพิ่งจะคิดงัดเถาวัลย์กลืนวิญญาณออกด้วยความรุนแรง

แต่จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงปล่อยให้มันดูดอายุขัยต่อไป

[เถาวัลย์กลืนวิญญาณดูดกลืนอายุขัยของท่านไป 1 ปี]

[เถาวัลย์กลืนวิญญาณ……]

……

หน้าต่างระบบแจ้งเตือนรัวๆ ไม่หยุด

ผ่านไปพักใหญ่ กว่ามันจะยอมหยุดลง

สรุปแล้วมันสูบอายุขัยเขาไปทั้งหมดแปดสิบปี

เหลืออายุขัยทิ้งไว้ให้เขาแค่ยี่สิบหกปีเท่านั้น

ในตอนนั้นเอง ก็มีจิตสำนึกอันเลือนรางสายหนึ่ง

คล้ายกับจิตสำนึกของเด็กน้อย พุ่งพรวดเข้ามาในหัวของตู้เทียนเล่อ

ตู้เทียนเล่อชะงักไป เขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า...

เถาวัลย์กลืนวิญญาณนี่ มันมีชีวิตนี่หว่า

เขาเข้าใจมาตลอดว่าไอ้ของพรรค์นี้มันคือของวิเศษที่ถูกหลอมขึ้นมาซะอีก

จากนั้นก็มีข้อมูลอีกชุดหนึ่งถูกส่งตามมา

ตู้เทียนเล่อลองเปิดดูข้อมูลเหล่านั้น แล้วในใจก็พลันสว่างวาบ

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ไอ้ของชิ้นนี้ไม่ใช่เถาวัลย์กลืนวิญญาณธรรมดาๆ

แต่มันคือเครือญาติห่างๆ หรือสายพันธุ์กลายพันธุ์ของมัน... เถาวัลย์กลืนวิญญาณเสวียนเทียน!

เมื่อเทียบกับเถาวัลย์กลืนวิญญาณทั่วไปแล้ว

เถาวัลย์กลืนวิญญาณเสวียนเทียนนั้นหายากและลึกลับซับซ้อนกว่ามาก

การดูดซับเก็บกักพลังปราณแท้ และการปกปิดพลังตบะนั้น เป็นเพียงแค่สองในหลายๆ ความสามารถอันอัศจรรย์ของมันเท่านั้น

ประโยชน์ที่แท้จริงของมันก็คือ...

ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึงดีกว่า

ถึงยังไงตอนนี้ก็ยังเอาไปใช้งานไม่ได้อยู่ดี

เมื่อกินอิ่มนอนหลับสบาย เถาวัลย์กลืนวิญญาณเสวียนเทียนก็เข้าสู่สภาวะหลับใหล

ตู้เทียนเล่อใช้วิธีที่เพิ่งได้รับมา ปรับแต่งกลิ่นอายของตัวเองนิดหน่อย

เขาปกปิดพลังของตัวเอง ให้ดูเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรระดับฝึกปราณขั้นสามขั้นสี่

แบบนี้ ขอเพียงแค่อีกฝ่ายไม่มีระดับพลังสูงกว่าเขามากจนเกินไป

ก็จะไม่มีใครสัมผัสได้ถึงพลังที่แท้จริงของเขา

ถือเป็นอาวุธลับชั้นยอดในการปกปิดตัวตนและลอบโจมตีเลยทีเดียว

……

ของอีกชิ้นหนึ่งก็คือไม้เท้าที่อยู่ในมือของตาเฒ่าเทพอารักษ์

หลังจากที่ตาเฒ่าแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี ของชิ้นนี้ก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา

มันคือท่อนไม้ขนาดยาวสามฉื่อสามชุ่นสามหลี ที่มีเนื้อไม้เนียนละเอียดดุจหยก และเปล่งประกายเรืองรองออกมาจางๆ

ร่างต้นของตาเฒ่าเทพอารักษ์คือต้นแปะก๊วย

เพราะได้รับการกราบไหว้บูชาจากผู้คนมาอย่างยาวนาน จึงเปิดสติปัญญาขึ้นมาได้

และก้าวเข้าสู่วิถีแห่งศรัทธา

นี่น่าจะเป็นร่างต้นของมัน หรือไม่ก็แก่นแท้ของต้นไม้ที่หลงเหลืออยู่หลังจากร่างต้นถูกทำลาย

เมื่อพิจารณาจากการที่มันสามารถอยู่ร่วมกับเถาวัลย์กลืนวิญญาณเสวียนเทียนได้

ก็คาดเดาได้ว่ามันคงจะเป็นของวิเศษที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่ามันเอาไว้ใช้ทำอะไร

เก็บมันไว้ก่อนก็แล้วกัน

เก็บกวาดข้าวของเสร็จสรรพ

เขาก็สะบัดมือร่าย 'เคล็ดวิชาเพลิงอัคคี' ออกไป

หลังจากรากปราณเบญจธาตุถูกยกระดับขึ้น เปลวไฟสีเหลืองอ่อนที่มีอุณหภูมิราวๆ หนึ่งพันองศา

ตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมส้ม และอุณหภูมิก็พุ่งสูงขึ้นเป็นประมาณพันห้าร้อยองศา

เพียงไม่นาน ร่องรอยทุกอย่างภายในถ้ำก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี

ตู้เทียนเล่อถึงได้เดินออกไป

ทว่าเขาไม่ได้คิดที่จะกลับไปที่สำนักฉีอวิ๋นหรอกนะ

มุ่งหน้าไปทางตะวันออกประมาณแปดร้อยลี้ จะมีตลาดนัดผู้ฝึกตนแห่งหนึ่งตั้งอยู่

ตู้เทียนเล่อเตรียมจะไปลองเสี่ยงดวงดูสักหน่อย

เผื่อจะหาเคล็ดวิชาหรือของวิเศษที่เหมาะมือมาใช้ได้บ้าง

ไม่มีหินวิญญาณงั้นหรือ? ไม่เป็นไรหรอก

เขามีพลังปราณแท้อันมหาศาลขนาดนั้น

แถมยังมีเพลงกระบี่อันคมกริบอีก

บวกกับร่างกายอันแข็งแกร่งทนทาน

แม้กระทั่งของหายากอย่าง 'ฤทธิ์เดชศักดิ์สิทธิ์' เขายังมีถึงสองอย่างเลย

ถ้าเจอของที่ถูกใจ

แค่เอ่ยปากว่า 'ของชิ้นนี้มีวาสนาต่อข้า'

แค่นี้ก็คงไม่น่าเกลียดเกินไปใช่ไหมล่ะ?

……

ตลอดการเดินทางไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

สองชั่วยามต่อมา

ตู้เทียนเล่อก็ร่อนกระบี่ลงใกล้ๆ กับตลาดนัดผู้ฝึกตน

ร่างของเขากะพริบวูบหนึ่ง คนและกระบี่ก็แยกออกจากกัน

ใช่แล้ว เขาขี่กระบี่เหาะมานั่นแหละ

มันรวดเร็วกว่าการวิ่งด้วยสองขาตั้งเยอะ

สองชั่วยาม หรือสี่ชั่วโมง เขาบินมาได้ไกลถึงแปดร้อยกว่าลี้

ถ้านับรวมตอนที่เพิ่งเริ่มขี่กระบี่ครั้งแรก แล้วหลงทิศจนบินเลยไปอีกร้อยกว่าลี้ด้วยล่ะก็...

ความเร็วก็ตกอยู่ที่ประมาณร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง

กำลังดี ไม่เกินกำหนดความเร็ว...

แต่อย่าได้ดูถูกความเร็วระดับนี้นะ

การควบคุมกระบี่มีอยู่สองวิธี

วิธีปกติก็คือขยายขนาดกระบี่บินให้ใหญ่ขึ้น แล้วคนก็ไปยืนเหยียบอยู่บนนั้นเพื่อบิน

แต่กระบี่ยาวเหล็กเหมันต์ของตู้เทียนเล่อไม่ใช่ของวิเศษ

มันจึงไม่สามารถขยายขนาดได้

ดังนั้นวิธีนี้เขาจึงใช้ไม่ได้

ส่วนอีกวิธีก็คือวิธีที่เขาเพิ่งใช้ไป

ผสานคนและกระบี่เป็นหนึ่ง ใช้ร่างกายหลอมรวมกับกระบี่เพื่อโบยบิน

นี่ถือเป็นทักษะขั้นสูงเลยนะ

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างที่ไม่มีฤทธิ์เดชศักดิ์สิทธิ์นี้ ย่อมไม่อาจใช้ได้

ข้อดีก็คือเร็วและพลิกแพลงได้คล่องแคล่ว

ส่วนข้อเสียก็คือผลาญพลังเวทเยอะ

แต่พลังปราณแท้ของเขามีมหาศาลมาก

ถ้าแค่บินอย่างเดียว เขาก็ยังพอรับไหว

ข้อเสียอีกอย่างก็คือมันเตะตาเกินไป

หางแสงที่ลากยาวออกมาจากแสงกระบี่ มันสะดุดตาเกินไปจริงๆ

ตู้เทียนเล่อฝึกฝนพลังเวทเบญจธาตุ

หากเขาใช้พลังปราณแท้ธาตุไฟขับเคลื่อนแสงกระบี่

แสงกระบี่ที่ลากผ่านท้องฟ้าก็จะเป็นสีแดงเพลิง

หากใช้พลังปราณแท้ธาตุทอง แสงกระบี่ก็จะเป็นสีเหลืองทอง

……

ถ้าใช้พลังปราณแท้เบญจธาตุผสมปนเปกัน ท้องฟ้าก็จะสว่างวาบไปด้วยแสงสีรุ้ง

พร้อมกับลากหางแสงยาวเหยียดพาดผ่านนภา

นั่นมันไม่ใช่แค่สะดุดตาธรรมดาๆ แล้ว

แต่มันโคตรจะสะดุดตาเลยล่ะ

ตู้เทียนเล่อกลัวโดนรุมกระทืบ

เขาจึงทำได้เพียงเปลี่ยนไปใช้พลังปราณแท้ธาตุน้ำขับเคลื่อน

แสงกระบี่สีฟ้าอ่อนดูนุ่มนวลขึ้นมาหน่อย

เมื่อมีฉากหลังเป็นท้องฟ้าสีครามและหมู่เมฆสีขาว มันก็ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตาจนเกินไปนัก

ส่วนทำไมถึงไม่ใช้พลังปราณแท้ธาตุไม้ล่ะ?

อย่าเพิ่งพูดถึงเลยว่าแสงกระบี่มันจะสะดุดตาหรือไม่

เอาแค่สีของมันก็พอ

บินผ่านไปทางไหน ก็เขียวไปทางนั้น

มันดูแปลกๆ พิลึก

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ

บินไปทางไหน ก็ทำให้คนอื่นสวมหมวกเขียว (ถูกสวมเขา) ไปทางนั้น

มันไม่เป็นมงคลเอาซะเลย

……

แน่นอนว่า ความเร็วร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง มันไม่ได้เร็วอะไรมากมายหรอก

แต่นี่เพิ่งจะเป็นความเร็วในการบินของระดับสร้างรากฐานขั้นต้นเท่านั้นเองนะ

รอให้บรรลุระดับแก่นทองคำ ระดับวิญญาณก่อกำเนิด หรือระดับที่สูงกว่านี้ก่อนเถอะ

การพริบตาเดียวข้ามผ่านพันลี้ ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

……

ตลาดนัดแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก

ส่วนใหญ่จะเป็นศิษย์ระดับล่างจากสำนักในละแวกนี้ หรือไม่ก็ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่ไม่มีสังกัด

มีเพียงกฎข้อบังคับพื้นฐานไม่กี่ข้อ จึงถือว่ามีอิสระพอสมควร

ดังนั้นที่นี่จึงคึกคักและมีคนพลุกพล่านมาก

สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอย

ของแปลกๆ ประหลาดๆ หลากหลายชนิดทำให้ตู้เทียนเล่อมองจนตาลายไปหมด

ราวกับว่าได้กลับไปเดินตลาดนัดกลางคืนในชาติก่อนยังไงยังงั้น

ถ้าไม่ออกมาดูโลกภายนอก ก็คงไม่รู้เลยว่า มีผู้บำเพ็ญเพียรเยอะแยะมากมายขนาดนี้เชียว

แน่นอนว่า ของในที่แห่งนี้ก็เหมือนกับของในตลาดนัดนั่นแหละ

มีทั้งของจริงของปลอม ปะปนกันไปหมด

พูดโดยไม่เกินจริงเลยนะ ร้อยทั้งแปดเก้าล้วนเป็นของปลอม หรือไม่ก็เป็นของที่มีตำหนิร้ายแรงทั้งนั้น

ถ้าไม่ระวังให้ดีก็มีสิทธิ์โดนหลอกเอาได้ง่ายๆ

ตู้เทียนเล่อเดินดูอยู่ครึ่งค่อนวัน ก็ยังไม่เจอของที่ถูกใจสักกี่ชิ้น

นานๆ จะเจอของที่อยากได้สักที ก็ดันมาเจอแม่ค้าพ่อค้าโก่งราคาซะจนอารมณ์เสีย

อย่างเช่นตานี่เป็นต้น

"เจ้าว่าเท่าไหร่นะ?"

ตู้เทียนเล่อแกว่งแผ่นหยกเคล็ดวิชาในมือพลางถามด้วยความตกใจ

พ่อค้าแผงลอยยิ้มตาหยีแล้วตอบว่า: "ราคากันเอง หินวิญญาณระดับล่างสามร้อยก้อนขอรับ"

ถึงแม้ตู้เทียนเล่อจะเป็นแค่มือใหม่ในวงการบำเพ็ญเพียร แต่เขาก็ไม่ได้โง่นะ

"แผ่นหยก 'เคล็ดวิชาหลอมศาสตราพื้นฐาน' แค่อันเดียว เจ้ากล้าเรียกตั้งสามร้อยหินวิญญาณเชียวเรอะ?"

"เจ้าอยากได้เงินจนตัวสั่นแล้วหรือไง!"

มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าพ่อค้าคนนี้เป็นพวกพ่อค้าคนกลางที่มาตั้งแผงขายของเป็นประจำ

เขาไม่โกรธเลยสักนิด ยังคงยิ้มแย้มแล้วตอบว่า: "สหายเต๋า ขอบอกเลยนะว่าวิชาหลอมศาสตราของข้าเนี่ย มันหลุดรอดมาจากสำนักระดับมหาอำนาจอย่างสำนักปู่เทียนเชียวนะ"

"แถมยังเป็นแผ่นหยก ไม่ใช่สมุดบันทึกแบบตำราทั่วไปด้วย"

"แค่เอาไปแปะไว้ที่หน้าผาก รับรองว่าทำเป็นในทันที!"

"สามร้อยหินวิญญาณระดับล่าง ถือว่าถูกมากแล้วนะ"

ตู้เทียนเล่อแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

"ทำไมเจ้าไม่บอกไปเลยล่ะ ว่ามันเป็นของตกทอดมาจากสวรรค์น่ะ?"

"แล้วอีกอย่าง เจ้าเห็นข้าเป็นไก่อ่อนหรือไง?"

"แผ่นหยกนี่ถึงจะใช้ดีก็จริง แต่มันใช้ได้แค่ครั้งเดียวนะ"

"เคล็ดวิชาที่บันทึกอยู่ข้างใน พอใช้แล้วก็จะสลายหายไป"

"แม้แต่โอกาสให้ทบทวนซ้ำยังไม่มีเลย"

"แล้วมันกลายเป็นข้อดีไปได้ยังไงกัน?"

พ่อค้าแผงลอยได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเจื่อนๆ: "สหายเต๋า การได้พบกันถือเป็นวาสนา"

"เจ้าลองเสนอราคามาหน่อยสิ"

ตู้เทียนเล่อชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

พ่อค้าหัวเราะ: "ตกลง วันนี้ข้ายอมขาดทุนให้ หินวิญญาณร้อยก้อน เจ้าเอาไปเลย"

ตู้เทียนเล่อส่ายหน้า แล้วเอ่ยปากว่า: "ไม่ใช่ร้อยก้อน แต่เป็นสิบก้อนต่างหากล่ะ"

พ่อค้าหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า: "สหายเต๋าท่านนี้"

"หากท่านต้องการจะมาหลอกแดกฟรีล่ะก็ ข้าขอแนะนำให้ท่านไปที่แผงหมายเลข 366 โน่น"

"ของของนักพรตเฒ่าสิงน่ะ ไม่ต้องเสียเงินซื้อหรอก"

"ของในแผงของข้า มันไม่เหมาะกับท่านหรอก!"

พ่อค้าแผงข้างๆ ก็ผสมโรงหัวเราะเยาะเย้ยตามไปด้วย: "ใช่ๆๆ"

"ของของนักพรตเฒ่าสิงน่ะไม่ต้องจ่ายเงินหรอก"

"แต่ต้องแลกด้วยชีวิตต่างหากล่ะ"

"น้องชาย รีบไปเร็วเข้าเถอะ"

พูดจบพ่อค้าทั้งสองก็ประสานเสียงหัวเราะกันลั่น

ตู้เทียนเล่อก็หัวเราะตามไปด้วย

เห็นไหมล่ะ ข้อมูลข่าวสารมันก็หลุดมาง่ายๆ แบบนี้แหละ

……

(จบแล้ว)