บทที่ 11 - เถาวัลย์กลืนวิญญาณ

บทที่ 11 - เถาวัลย์กลืนวิญญาณ

ทุกครั้งที่ข้ายิ้มมุมปาก จะต้องมีคนถูกข้าตบหน้าโชว์เทพ! ——ราชันมังกรยิ้มมุมปาก

ตอนที่ตู้เทียนเล่อยิ้ม ถึงแม้จะไม่ได้ยิ้มมุมปาก

แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็แทบจะไม่ต่างกันเลย

เป้าหมาย 'เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' เริ่มการอัดฉีด!

[เริ่มการจำลองการฝึกฝน!]

[ปีที่ 1 ท่านเริ่มชำระล้างเนื้อหนัง หล่อหลอมร่างกาย]

[การปราศจากยาต้มสมุนไพรคอยช่วยเหลือ ทำให้ทุกย่างก้าวของท่านเต็มไปด้วยความยากลำบากและความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส]

[แต่ในความเป็นความตาย ไม่ยอมให้ท่านถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ทำได้เพียงกัดฟันสู้ต่อไป!]

……

[ปีที่ 10 ร่างกายของท่านเริ่มแข็งแกร่งทนทานมากยิ่งขึ้น]

……

[ปีที่ 30 ความเจ็บปวดยังคงดำเนินต่อไป!]

……

[ปีที่ 60 จู่ๆ ท่านก็รู้สึกได้ว่าร่างกายเริ่มดูดซับพลังปราณแห่งฟ้าดินเข้ามาโดยอัตโนมัติ]

['เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' เข้าสู่ขั้นตอนเริ่มต้น!]

……

[ปีที่ 61 เพียงแค่ขั้นเริ่มต้นยังไม่เพียงพอ ท่านตัดสินใจหล่อหลอมร่างกายต่อไป]

[พลังปราณแทรกซึมผ่านผิวหนัง เริ่มชอนไชลึกลงไปในกล้ามเนื้อ]

[ท่านสร้างกล้ามเนื้อหน้าท้องแปดแพ็กขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย……]

……

[ปีที่ 120 ผ่านการหล่อหลอมร่างกายมาอย่างยาวนานถึงหกสิบปี กล้ามเนื้อของท่านแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า]

[กล้ามเนื้ออันทรงพลังนำมาซึ่งพละกำลังที่ระเบิดออกได้อย่างมหาศาล]

['เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' สำเร็จขั้นต้น!]

[ท่านยังคงไม่พอใจ และหล่อหลอมร่างกายต่อไป]

[พลังเวทแทรกซึมลึกลงไปถึงเส้นเอ็นและกระดูก ราวกับค้อนเหล็กยักษ์ที่คอยทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า]

……

[ปีที่ 180 ผ่านพ้นความเจ็บปวดทรมานมาอีกหกสิบปีเต็ม]

[เส้นเอ็นและกระดูกของท่านราวกับเหล็กเส้นที่ผสมคอนกรีตเบอร์สี่สิบสอง แข็งแกร่งทนทานไม่มีวันทำลายได้!]

['เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' สำเร็จขั้นสูง!]

[ท่านกัดฟันยืนหยัดต่อไป]

[พลังเวทแห่งการฝึกกายาเริ่มอาบย้อมไปถึงอวัยวะภายในทั้งห้า]

……

[ปีที่ 240 ความเจ็บปวดทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดตลอดหกสิบปีที่ผ่านมา ทำให้ท่านค่อยๆ ชาชิน]

[อวัยวะภายในของท่านยิ่งทรงพลังและเต้นตุบๆ อย่างแข็งแรง!]

['เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' ขั้นสมบูรณ์!]

[ในขณะที่ท่านเตรียมจะยุติประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดนี้ลง]

[จู่ๆ ก็พบว่า 'เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' ดูเหมือนจะยังมีความเป็นไปได้ที่จะก้าวหน้าไปได้อีก]

[ท่านลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะขอสู้อีกสักตั้ง!]

……

[พลังเวทฝึกกายาวิ่งพล่านไปทั่วร่างกายของท่านอย่างไร้ทิศทาง แต่มันกลับหาจุดที่สามารถเสริมความแข็งแกร่งไม่ได้เลย!]

[แรงดันวิญญาณที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ท่านกังวลอยู่ตลอดเวลาว่าตัวเองจะระเบิดตู้มขึ้นมาหรือเปล่า]

[เลือดของท่านเริ่มเดือดพล่าน!]

[พลังเวทที่ไม่มีทางระบายออกดูเหมือนจะไปสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่าง]

[นั่นคือความลับที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดในสายเลือด!]

[ทว่าเคล็ดวิชาฝึกกายาพื้นฐานเล่มนี้ กลับไม่เพียงพอที่จะทำให้ท่านเข้าใจความลับเหล่านั้นได้]

[ปีที่ 300 ในที่สุดท่านก็เดินมาถึงสุดทาง]

['เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' ขั้นสุดยอด!]

[ระดับขั้นการฝึกกายาของท่านบรรลุถึงระดับสร้างรากฐานแล้ว]

[ท่านตระหนักรู้ถึงฤทธิ์เดชศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกกายา —— งอกอวัยวะใหม่!]

งอกอวัยวะใหม่: ร่างกายที่แข็งแกร่งทำให้ได้รับความสามารถสุดอัศจรรย์ ต่อให้ถูกฟันแขนขาขาด ก็สามารถงอกออกมาใหม่ได้อีกครั้ง!

……

ณ บริเวณด้านล่างทำเนียบที่คัมภีร์สวรรค์แสดงผล

กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งจะมุงดูเรื่องชาวบ้านเสร็จ กำลังเตรียมตัวจะแยกย้ายกันไป

ทันใดนั้นก็มีคนร้องอุทานขึ้นมา: "มารดามันเถอะ พวกเจ้าดูเร็วเข้า ผู้บำเพ็ญเพียรจากทวีปเทียนหนานคนเมื่อกี้ เขาคลอดแล้ว!"

"คลอดแล้ว? บ้าอะไรวะ? ทำเนียบยอดอัจฉริยะคลอดลูกได้ด้วยหรือไง?"

"อย่ามาปากหมาแถวนี้นะ รีบดูทำเนียบเร็วเข้า!"

ทำเนียบยอดอัจฉริยะระดับติง อันดับที่เก้า ทวีปเทียนหนาน ตู้เทียนเล่อ ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ ระดับสร้างรากฐานขั้นต้น!

"ทำเนียบนี่มันรวนหรือเปล่าเนี่ย"

ทุกคนต่างพากันมองหน้าคนที่พูดด้วยสายตาที่มองคนโง่

ก็ไม่แปลกหรอก

นับตั้งแต่คัมภีร์สวรรค์แสดงทำเนียบนี้มาตลอดกว่าหนึ่งแสนปี มันไม่เคยมีความผิดพลาดเกิดขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเทียบกับการที่ทำเนียบคัมภีร์สวรรค์เกิดความผิดพลาดแล้ว

ทุกคนเต็มใจที่จะเชื่อมากกว่าว่า คนที่ชื่อตู้เทียนเล่อผู้นี้

ได้ทะลวงผ่านระดับขั้นอีกครั้งในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ

แต่อะไรกันล่ะที่ทำให้เขาเลื่อนอันดับขึ้นมาได้ถึงเจ็ดแปดอันดับในคราวเดียว?

ต้องรู้ไว้นะว่า นี่คือทำเนียบยอดอัจฉริยะเชียวนะ!

สิ่งมีชีวิตในโลกชางชิงมีจำนวนมหาศาลนับล้านล้านชีวิต

ด้วยฐานจำนวนคนที่มากมายมหาศาลขนาดนี้ ต่อให้เงื่อนไขในการบำเพ็ญเพียรจะเข้มงวดแค่ไหนก็ตาม

จำนวนผู้บำเพ็ญเพียรก็ยังคงมีมากมายราวกับฝูงปลาคาร์ปข้ามแม่น้ำ นับไม่ถ้วนอยู่ดี

คนที่สามารถขึ้นไปอยู่บนทำเนียบยอดอัจฉริยะได้ มีใครบ้างที่ไม่ใช่หนึ่งในล้านล้านคน

ตู้เทียนเล่อคนนี้ เพิ่งจะติดทำเนียบวันแรกก็พุ่งพรวดไปอยู่อันดับที่สิบเจ็ดแล้ว

ผ่านไปแค่แป๊บเดียว กลับไต่ขึ้นมาถึงอันดับที่เก้าได้อีก

นี่มันฝืนลิขิตฟ้าของแท้ ฝืนจนเปิดประตูบ้านต้อนรับความฝืนลิขิตฟ้าเลยทีเดียว

ในขณะที่ทุกคนกำลังทอดถอนใจอยู่นั้น

เหล่าศิษย์หน่วยข่าวกรองของสำนักใหญ่ต่างๆ ถึงกับกุมขมับแทบคลั่ง...

รายงานข่าวกรองเพิ่งจะส่งออกไปหมาดๆ ดันหมดอายุซะแล้ว

เอาเถอะ รีบส่งไปอีกฉบับก็แล้วกัน

ไม่งั้นเดี๋ยวสำนักจะยัดเยียดข้อหารายงานเท็จให้เอา...

……

เมื่อกี้พอได้ยินตาเฒ่าเทพอารักษ์พูดถึงเรื่องการฝึกกายา

ตู้เทียนเล่อถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองยังมีเคล็ดวิชาฝึกกายาอีกหนึ่งเล่มที่ยังไม่ได้ฝึก

ด้วยความที่คิดว่าไหนๆ ม้ามันก็ตายแล้ว ลองรักษาแบบเป็นๆ ดูสักตั้งจะเป็นไรไป จึงเริ่มอัดฉีดอายุขัยลงไป

คิดไม่ถึงเลยว่า กะอีแค่เคล็ดวิชาฝึกกายาพื้นฐานเล่มเดียว จะผลาญอายุขัยไปมหาศาลขนาดนี้

โชคดีนะที่ตอนเลื่อนขั้นจากระดับฝึกปราณขึ้นมาเป็นระดับสร้างรากฐาน

อายุขัยของเขาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งร้อยปีพอดี

พอบวกกับอายุขัยที่เหลืออยู่ก่อนหน้านี้ ก็เลยพอดีเป๊ะ

'เคล็ดวิชาหลอมกายาหกสิบปี' ไม่เพียงแต่มอบพละกำลังอันแข็งแกร่งให้เท่านั้น

แต่ยังทำให้เขาได้รับฤทธิ์เดชศักดิ์สิทธิ์มาอีกหนึ่งอย่างด้วย!

แถมส่วนสูงก็ยังเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อยด้วย

จากเดิมที่สูงไม่ถึงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ตอนนี้กะด้วยสายตาน่าจะเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรไปแล้ว

เรื่องนี้ทำให้ตู้เทียนเล่อพอใจเป็นอย่างมาก

เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่พลุ่งพล่านและดุดัน

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมาได้

จากนั้นเขาก็คว้าเถาวัลย์กลืนวิญญาณที่คอเอาไว้ แล้วออกแรงดึงอย่างสุดกำลัง

อักขระเวทอันลี้ลับซับซ้อนบนเถาวัลย์กลืนวิญญาณกะพริบวิบวับอย่างบ้าคลั่ง

มันบิดตัวดิ้นรนราวกับงูพิษตัวยาว

แต่มันก็ไม่อาจต้านทานพละกำลังอันแข็งแกร่งของเขาได้เลย

มันถูกตู้เทียนเล่อดึงยืดออกช้าๆ ราวกับกำลังดึงหนังยางยังไงยังงั้น

จากนั้นเขาก็สะบัดหัว

เถาวัลย์กลืนวิญญาณที่รัดคอเหมือนปลอกคอ ก็ถูกถอดออกมาจากคอในที่สุด

ตาเฒ่าเทพอารักษ์กรีดร้องเสียงหลง: "เป็นไปได้ยังไง แกเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ชัดๆ!"

"ทำไมถึงมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ได้?!"

ตู้เทียนเล่อค่อยๆ ยืนขึ้น

ข้อต่อทั่วร่างส่งเสียงดัง 'กร๊อบแกร๊บ' ลั่นไปหมด

"ใครบอกแกกัน ว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่?!"

"แล้วอีกอย่าง ใครเป็นคนกำหนดว่าผู้บำเพ็ญกระบี่จะฝึกกายาไม่ได้ล่ะ?"

"กะอีแค่เทพอารักษ์กระจอกๆ ตัวหนึ่ง ริอ่านมาตั้งตนเป็นผู้รู้เรื่องการบำเพ็ญเพียร ช่างน่าขันสิ้นดี!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงของตู้เทียนเล่อ ตาเฒ่าเทพอารักษ์ก็สติแตกไปอย่างสิ้นเชิง

"ท่านเซียน ข้า... ข้าผู้น้อยไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่านจริงๆ นะ"

"มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง"

"ขอท่านเซียนโปรด..."

ตู้เทียนเล่อขี้เกียจฟังมันพล่าม เขาก้าวพรวดเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

แล้วเหวี่ยงหมัดซัดเข้าที่หัวของตาเฒ่าเทพอารักษ์อย่างแรง

ความเร็วของมันรวดเร็วจนเทพอารักษ์ไม่อาจหลบหลีกได้ทัน

แค่หมัดเดียว

ร่างของเทพอารักษ์ก็ถูกซัดจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆ

จากนั้นมันก็กลายสภาพเป็นควันสีน้ำเงินหลายสาย แล้วสลายหายวับไปในอากาศ

ตู้เทียนเล่อชะงักไป

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

หนีไปแล้ว? หรือว่าตายแล้ว?

เขาที่ไม่เคยสัมผัสกับวิถีแห่งศรัทธามาก่อน ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก

ทำได้เพียงระมัดระวังตัวเอาไว้ก่อน

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:

[เทพอารักษ์ ระดับเบิกปัญญาขั้นกลาง]

[สังหารแล้วได้รับอายุขัย 100 ปี]

[อายุขัยคงเหลือของท่าน: 102 ปี]

ตู้เทียนเล่อถึงได้วางใจลง

ถึงแม้จะไม่เข้าใจวิถีแห่งศรัทธาก็เถอะ แต่ในเมื่อระบบแจ้งเตือนว่าสังหารได้แล้ว

นั่นก็แปลว่าตาเฒ่าเทพอารักษ์ตายสนิทไปแล้วจริงๆ

แต่ได้อายุขัยมาแค่ร้อยเดียวเนี่ย มันน้อยไปหน่อยหรือเปล่า?

ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อยู่มาตั้งพันกว่าปีเชียวนะ...

เมื่อพิจารณาดูแล้ว พลังต่อสู้ของวิถีแห่งศรัทธานี่มันขยะจริงๆ

รับหมัดเขาแค่หมัดเดียวยังไม่ได้เลย

เก่งแต่เรื่องใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรก

แต่ก็นะ จะว่าไปแล้ว

มารดามันเถอะ เกือบจะเสียท่าให้มันซะแล้ว

……

ตู้เทียนเล่อไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องพักอยู่ในถ้ำหมีดำนี้ต่อไปอีกสองวัน

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา พลังปราณแท้ที่ถูกเถาวัลย์กลืนวิญญาณดูดกลืนไป จะปล่อยไว้ไม่ยอมฟื้นฟูก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

การฟื้นฟูครั้งนี้ใช้เวลาไปถึงสองวันเต็มๆ

สองวันให้หลัง

ตู้เทียนเล่อมองของสองชิ้นในมือแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชิ้นแรกคือเถาวัลย์กลืนวิญญาณที่เกือบจะเอาชีวิตเขาไป

ตามที่ตาเฒ่าเทพอารักษ์บอกเอาไว้

ของชิ้นนี้เป็นของวิเศษชั้นยอด

มีสรรพคุณมากมายมหาศาล

ดังคำกล่าวที่ว่า ถูกงูกัดหนึ่งครั้ง หวาดผวาเชือกกล้วยไปสิบปี

ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันยังมีผลข้างเคียงอะไรแอบแฝงอยู่อีกหรือเปล่า

แต่ก็นะ การบำเพ็ญเพียรเป็นเซียน มันก็ต้องมีเรื่องอันตรายบ้างเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ถ้ามัวแต่กล้าๆ กลัวๆ เป็นเต่าหดหัว แล้วจะไปบำเพ็ญเพียรหาพระแสงอะไรล่ะ

เมื่อคิดได้เช่นนี้

ตู้เทียนเล่อก็เอาเถาวัลย์กลืนวิญญาณมาพันรอบข้อมือซ้ายอย่างไม่ลังเล

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้างจ้องมองมันเขม็ง

พอพันเสร็จปุ๊บ

ไอ้ของชิ้นนี้ก็เหมือนมีชีวิต มันปรับขนาดให้พอดีได้เองโดยอัตโนมัติ

จากนั้นก็มีกิ่งแขนงเล็กๆ สองสามกิ่งงอกออกมาจากเถาวัลย์

แทงลึกลงไปในเนื้อของเขาอย่างแรง

ตามที่ตาเฒ่าเทพอารักษ์เคยบอกเอาไว้

ของชิ้นนี้คือพืชวิญญาณปรสิต

ไม่เพียงแต่จะดูดกลืนพลังปราณแท้และพลังวิญญาณเท่านั้น แต่มันยังดูดกลืนเลือดบริสุทธิ์อีกด้วย

มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรหรอก

แต่มันรู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลกๆ

อาจจะเป็นเพราะเมื่อสองวันก่อนตอนที่มันรัดอยู่ที่คอ มันดูดกลืนพลังปราณแท้ไปเยอะแล้วมั้ง

ครั้งนี้มันเลยไม่ได้ดูดพลังปราณแท้อีก

แต่มันกลับมีความต้องการเลือดของเขาอย่างมาก

แต่ตู้เทียนเล่อในตอนนี้มีร่างกายที่แข็งแกร่ง ถึงขั้นที่แขนขาขาดก็ยังงอกใหม่ได้

กะอีแค่เลือดบริสุทธิ์นิดหน่อย ย่อมไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอยู่แล้ว

เมื่อเวลาผ่านไป

เถาวัลย์ที่เดิมทีเป็นสีเหลืองแห้งเหี่ยว

ก็กลับกลายเป็นสีแดงสดใสและโปร่งแสงขึ้นมา

เมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนกำไลหยกสีแดงที่มีความกว้างเท่ากับสองนิ้วมือเลยทีเดียว

ในขณะที่เขากำลังสังเกตดูมันอย่างละเอียดอยู่นั้น

เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง:

[เถาวัลย์กลืนวิญญาณดูดกลืนอายุขัยของท่านไป 1 ปี!]

……

(จบแล้ว)