บทที่ 22 - อัญมณีล้ำค่าที่อยู่ใกล้ตัว

บทที่ 22 - อัญมณีล้ำค่าที่อยู่ใกล้ตัว

“เอาเถอะ เห็นแก่ที่คุณเพิ่งจะใช้จ่ายเงินกับฉันไป ฉันจะเปิดเผยข้อมูลที่มีประโยชน์ให้คุณรู้อีกสักหน่อยก็แล้วกัน” หญิงสาวบาร์เทนเดอร์ถอดถุงมือออก “คุณรู้ไหมว่าทำไมไอเทมเกมถึงได้ล้ำค่าขนาดนั้น”

“เอ้อ เหมือนคุณจะเคยพูดเอาไว้ว่าพวกมันมีจำนวนน้อยมากๆ”

“จำนวนน้อยไม่ได้หมายความว่าจะมีมูลค่าเสมอไป คำเรียกแบบเบียวๆ อย่างไอเทมเกมนี้เป็นเพียงการเรียกให้เข้ากับธีมเท่านั้น ไม่ค่อยถูกต้องนัก อันที่จริงมันเป็นสิ่งของประเภทหนึ่งที่น่าอัศจรรย์มาก ภายในตัวของมันเองแฝงไว้ด้วยพลังเหนือธรรมชาติที่เหลือเชื่อ ซึ่งจะส่งผลทั้งในโลกแห่งความเป็นจริงและในเกม หากใช้ได้ดี มันจะกลายเป็นตัวช่วยอันยิ่งใหญ่ของคุณ แต่บางครั้งมันก็อาจสร้างปัญหาให้คุณได้เช่นกัน ไม่มีใครรับประกันได้ว่าพลังนี้จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ในเชิงบวกเสมอไป ดังนั้นเมื่อต้องสัมผัสกับไอเทมเกมที่ไม่รู้จัก จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ การที่ยังไม่ได้ตรวจสอบประเมินไม่ได้แปลว่าผลลัพธ์ของมันจะไม่มีอยู่ ว่าแต่หลังจากที่คุณได้ของชิ้นนี้มา มีเรื่องแปลกๆ อะไรเกิดขึ้นกับคุณบ้างไหม”

“ไม่น่าจะมีนะ” จางเหิงพยายามนึกทบทวนอย่างละเอียด หลังจากได้ตีนกระต่ายมา ชีวิตของเขาก็เป็นปกติมาก

“งั้นก็ไม่น่าจะใช่ประเภทที่มีผลเชิงลบ หรือไม่ก็อาจจะมีเงื่อนไขการทำงานที่เฉพาะเจาะจง” น้ำเสียงของหญิงสาวบาร์เทนเดอร์ไม่รู้ทำไมถึงได้แฝงไปด้วยความเสียดายอยู่เล็กน้อย

“ในความเป็นจริงแล้ว แม้แต่ไอเทมเกมบางชิ้นที่มีผลเชิงลบ หากใช้ให้ดีก็สามารถแสดงผลลัพธ์ที่น่าทึ่งออกมาได้ กล่องไม้ที่ทำจากต้นทูเลสามารถแยกพลังเหนือธรรมชาติได้ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการจัดเก็บไอเทมเกม หากคุณต้องการก็สามารถซื้อจากฉันได้ นอกจากนี้ ไอเทมเกมที่คุณไม่ได้ใช้ คุณก็สามารถฝากให้ฉันขายได้เช่นกัน ในช่วงปลายปีของทุกปีจะมีการจัดงานประมูลขนาดใหญ่ขึ้นหนึ่งครั้ง คอยตรวจดูอีเมลของคุณให้ดี ก่อนที่งานจะเริ่มจะมีการส่งอีเมลแจ้งไปให้คุณ หากไม่มีธุระอะไรแล้ว พวกเราค่อยพบกันใหม่ในครั้งหน้านะ”

............

หญิงสาวบาร์เทนเดอร์ค่อนข้างจะไร้จิตวิญญาณในการบริการ หลังจากถูกกระตุ้นด้วยคะแนนห้าแต้ม เธอก็ไม่มีความกระตือรือร้นที่จะอธิบายอะไรอีกเลย

จางเหิงถามเธอว่าจุดให้บริการเกมมีบริการอะไรบ้าง เธอก็บอกว่าเดี๋ยวแอดวีแชตแล้วจะส่งไฟล์พีดีเอฟมาให้โดยตรง

เมื่อเดินออกจากห้องเหล็กนั้น เขาก็ถูกล้อมรอบด้วยคลื่นเสียงขนาดใหญ่อีกครั้ง ทว่าคราวนี้จางเหิงไม่ได้รู้สึกว่ามันหนวกหูอีกต่อไป เขาอาศัยอยู่บนเกาะร้างมานานถึงหนึ่งปีครึ่ง การที่ได้ยินเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของสังคมที่เจริญแล้วแบบนี้อีกครั้ง กลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้างเสียด้วยซ้ำ

จางเหิงเดินลงบันไดเหล็กมา และไม่นานเขาก็หายตัวไปท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด

แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาจนถึงตีหนึ่งกว่าแล้ว แต่รถที่จอดอยู่ด้านนอกบาร์กลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย หนำซ้ำดูเหมือนจะมีมากกว่าตอนที่เขามาถึงเสียอีก

จางเหิงไม่ได้กลับไปที่มหาวิทยาลัย เหตุผลแรกคือเวลาค่อนข้างดึกมากแล้ว เหตุผลที่สองคือในช่วงสองชั่วโมงกว่าๆ ที่ผ่านมา เขาได้รับข้อมูลเข้ามามากเกินไป จึงอยากหาสถานที่เพื่อเรียบเรียงและทำความเข้าใจเสียก่อน นอกจากนี้ เขายังมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะพิสูจน์ให้แน่ชัดอีกด้วย

ดังนั้นจางเหิงจึงตรงไปเปิดห้องพักที่โรงแรมเอ็กซ์เพรสริมถนน และขอสมุดกับปากกาจากเคาน์เตอร์บริการ ตอนนี้เขาไม่มีอาการง่วงนอนเลยแม้แต่น้อย เขาเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ จากนั้นก็เขียนเรื่องราวสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้และข้อสันนิษฐานของตัวเองลงบนกระดาษให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาวุ่นวายอยู่จนกระทั่งถึงรุ่งเช้า จึงได้หยิบกระดาษปึกนั้นที่ถูกขีดเขียนและแก้ไขไปมาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ก่อนจะฉีกมันจนขาดวิ่น และโยนทิ้งลงชักโครกแล้วกดน้ำทิ้งไป

หลังจากนั้นจางเหิงก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรม แล้วเดินมาที่สนามยิงธนูฝั่งตรงข้ามถนน

ที่นี่คือสถานที่ที่เขาลงทะเบียนเรียนหลักสูตรฝึกอบรมเอาไว้ เวลาแปดโมงเช้าพอดีที่ประตูเพิ่งจะเปิดออก จางเหิงก็แทบจะรอไม่ไหวรีบเดินเข้าไปข้างใน แล้วหยิบคันธนูรีเคิร์ฟเอสเอฟที่เขาฝากเอาไว้ที่นั่นออกมา

เขาเลือกช่องยิงเป้านิ่งระยะสามสิบเมตรที่ไม่มีคน ง้างคันธนูและพาดลูกธนู ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไปหนึ่งดอก

หกแต้ม

จางเหิงไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวแต่อย่างใด

การที่เขาเปลี่ยนจากคันธนูแบบดั้งเดิมมาเป็นคันธนูแบบสมัยใหม่ ย่อมต้องมีความไม่คุ้นเคยหลายอย่าง ลูกธนูดอกแรกเป็นเพียงการทดลองมือเท่านั้น เขาจึงไม่ประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้ จากนั้นเขาก็ปรับองศาแล้วปล่อยสายธนู

ลูกธนูดอกที่สองดีขึ้นมาก แปดแต้ม

โค้ชของจางเหิงก็ตอกบัตรเข้างานและเดินเข้ามาจากประตูในเวลานี้พอดี เมื่อเห็นจางเหิง เดิมทีก็คิดจะเอ่ยทักทาย แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจดจ่ออยู่กับการฝึกซ้อม จึงไม่ได้เข้าไปรบกวน เขาหยิบแก้วเก็บความเย็นออกมา ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง เตรียมที่จะแก้ไขท่าทางและการเคลื่อนไหวให้กับจางเหิง

ผลก็คือลูกธนูดอกต่อไปพุ่งปักเข้าที่เป้าเก้าแต้มอย่างแม่นยำ

ไม่เลวเลยนี่ เป็นต้นกล้าชั้นดีเชียวนะ โค้ชแอบชื่นชมอยู่ในใจ มือใหม่ส่วนใหญ่เพิ่งเริ่มหัดยิงธนูมักจะมีข้อบกพร่องต่างๆ นานา เช่น มือที่จับคันธนูไม่นิ่ง ท่ายืนไม่ได้มาตรฐาน จุดศูนย์ถ่วงเบี่ยงเบน เป็นต้น ในขณะที่จางเหิงเพิ่งจะเรียนยิงธนูได้ไม่นานนัก ทว่าท่าทางของเขากลับดูเหมือนผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ให้ความรู้สึกนิ่งสงบดั่งภูผา

ถ้าไม่ใช่พรสวรรค์แล้วจะเรียกว่าอะไร

โค้ชของจางเหิงเดิมทีเป็นนักกีฬายิงธนูของทีมประจำเมือง แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์ของเขามีจำกัด ไม่ว่าจะฝึกซ้อมหนักแค่ไหนก็ไม่สามารถก้าวไปได้ไกลกว่านี้อีกแล้ว ต่อมาพ่ายแพ้ให้กับมือสมัครเล่นที่เพิ่งฝึกยิงธนูได้ไม่ถึงครึ่งปี ด้วยความท้อแท้ใจจึงถอนตัวออกจากวงการมืออาชีพ และถูกเจ้าของสนามยิงธนูเชิญมาเป็นโค้ช

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เมื่อได้เห็นว่ากีฬาประเภทนี้มีพัฒนาการที่ดีขึ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดริเริ่มขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าอายุของเขามากเกินไปแล้ว ไม่มีศักยภาพอะไรให้ขุดค้นอีก ต่อให้หวนคืนสู่วงการก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงหันมาจับตามองบรรดาคนหนุ่มสาวที่กำลังฝึกยิงธนูอยู่ในสนามแห่งนี้ โดยหวังว่าจะสายตาเฉียบแหลมพอที่จะรับลูกศิษย์เก่งๆ สักสองสามคน

เผื่อว่าในท้ายที่สุดใครสักคนก้าวไปถึงการแข่งขันระดับประเทศได้ ก็ถือเป็นการช่วยสานฝันให้กับเขา

หลังจากเกิดความคิดนี้ เขาก็เริ่มมองหาบุคคลที่เหมาะสม ในตอนแรกเขามุ่งความสนใจไปที่เด็กอายุแปดถึงสิบสี่ปีเป็นหลัก อายุช่วงนี้กำลังเหมาะที่จะปูพื้นฐาน หากอายุมากกว่านี้การเริ่มต้นก็ถือว่าสายเกินไปสักหน่อย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ค่อยใส่ใจจางเหิงมากนัก

บทเรียนสามครั้งก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่เห็นว่าชายหนุ่มคนนี้จะแสดงความสามารถพิเศษอะไรออกมาเลย ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรกับพวกมือสมัครเล่นที่มาเล่นเพื่อความสนุกสนานเหล่านั้นเลย

ทว่าความก้าวหน้าของจางเหิงหลังจากนั้นกลับทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง

ทั้งที่เวลาในการฝึกซ้อมก็ไม่นานนัก แต่ผลลัพธ์กลับออกมาดีอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่นานนักเขาก็โดดเด่นขึ้นมา และเป็นผู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาคนที่เข้ามาพร้อมกันในรุ่นเดียวกัน

ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วจางเหิงก็เข้ามาสัมผัสกับวงการนี้ช้าเกินไป ต่อให้มีพรสวรรค์ แต่หากขาดการฝึกซ้อมที่เพียงพอ การจะก้าวไปให้ไกลก็เป็นเรื่องยากมาก

ในขณะที่โค้ชกำลังคิดอยู่นั้น ก็เห็นจางเหิงที่อยู่ตรงหน้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาปรับท่าทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในวินาทีถัดมา เขาก็ปล่อยลูกธนูออกไปรวดเดียวห้าดอก

ลูกธนูแต่ละดอกทิ้งช่วงห่างกันไม่ถึงสองวินาที

ห้าดอกมีสี่ดอกที่พุ่งเข้าเป้าสิบแต้ม และอีกหนึ่งดอกที่พลาดไปเพียงนิดเดียว โดยไปตกลงที่เก้าแต้ม

จางเหิงรู้ดีว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับความสอดคล้องของร่างกายของเขาเอง เขาคุ้นชินกับร่างกายบนเกาะร้างนั้นไปแล้ว ตอนนี้ได้กลับมาอยู่ในช่วงเวลาหนึ่งปีครึ่งก่อนหน้านี้ ทั้งพละกำลังและการตอบสนองจึงมีความคลาดเคลื่อน ทว่าจากลูกธนูสองสามดอกนี้ เขาก็สามารถทดสอบเพื่อหาสิ่งที่ตัวเองต้องการรู้ได้แล้ว

ความจำของกล้ามเนื้อและทักษะที่เขาฝึกฝนมาในเกมล้วนถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างสมบูรณ์ หลังจากนี้เขาเพียงแค่ต้องใช้เวลาฝึกซ้อมอีกสักหนึ่งถึงสองสัปดาห์ ก็จะสามารถฟื้นฟูฝีมือกลับไปอยู่ในระดับเดียวกับตอนที่อยู่บนเกาะได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การเปลี่ยนมาใช้คันธนูและลูกธนูสมัยใหม่ที่มีทั้งอานุภาพและความแม่นยำสูงกว่า ความแม่นยำของเขาก็จะมีแต่เพิ่มมากขึ้น และระยะการยิงก็จะไกลขึ้นอีกด้วย

ดูเหมือนว่าทักษะที่ฝึกฝนสำเร็จในเกม จะสามารถนำมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้จริงๆ ด้วยแฮะ

นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจมากนัก ท้ายที่สุดแล้วทักษะเหล่านี้ก็ไม่ได้ตกลงมาจากฟากฟ้าเสียหน่อย แต่เป็นสิ่งที่เขาค่อยๆ ฝึกฝนมันขึ้นมาด้วยตัวเองทีละเล็กทีละน้อย

จางเหิงยังค้นพบอีกว่า เกมนี้ไม่มีแนวคิดเรื่องค่าสถานะหลักทั้งสี่เหมือนอย่างในเกมแบบดั้งเดิมเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ใช้ก็คือร่างกายของตัวเอง เมื่อพบเจอกับความยากลำบากก็ทำได้เพียงใช้ความรู้และความสามารถของตัวเองในการแก้ไขปัญหา ดังนั้นทักษะที่แต่ละคนครอบครองอยู่จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อลองคิดดูแล้ว ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่เพิ่มขึ้นมาของเขา ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

เพราะนั่นหมายความว่าเขามีเวลาในการเล่นเกมมากกว่าผู้เล่นคนอื่นๆ สามารถพัฒนาตัวเองให้ดียิ่งขึ้นได้ และที่สำคัญที่สุดคือการพัฒนาเหล่านี้สามารถนำมาปรับใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้เช่นกัน

จางเหิงกำลังครุ่นคิด โดยไม่ได้นึกเลยว่าลูกธนูห้าดอกเมื่อครู่ได้สร้างความตื่นตะลึงให้กับโค้ชที่อยู่ด้านหลังมากแค่ไหน

ฝ่ายหลังถึงกับทำแก้วเก็บความเย็นเกือบร่วงหลุดมือ

แม้ว่าสำหรับบรรดามือสมัครเล่นที่ขยันหมั่นฝึกซ้อม การยิงห้าดอกสี่สิบเก้าแต้มจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ต้องไม่ลืมว่าจางเหิงเพิ่งจะเรียนมาได้นานแค่ไหนกันเชียว เพียงแค่ไม่กี่บทเรียนเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น การยิงต่อเนื่องอย่างรวดเร็วแบบนั้นก็มีมือสมัครเล่นเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถทำได้

นี่มันยอดอัจฉริยะชัดๆ! อัจฉริยะแบบร้อยเปอร์เซ็นต์! นอกจากนี้แล้วยังมีคำอธิบายอื่นอีกหรือ สายตาที่โค้ชมองจางเหิงในตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์หยกงามล้ำค่าที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ

อัญมณีล้ำค่าอยู่ใกล้ตัวเพียงแค่นี้ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงไม่ได้สังเกตเห็นเลยนะ

ขออภัยที่ตอนนี้มาสาย

[จบแล้ว]