บทที่ 2 - วิธีเลือกหนังสือแบบการแจกแจงปกติ

บทที่ 2 - วิธีเลือกหนังสือแบบการแจกแจงปกติ

จางเหิงวิ่งรอบสนามไปเจ็ดรอบ เป็นระยะทางสองพันแปดร้อยเมตร

หลังจากเสร็จธุระ เขาก็ไปอาบน้ำที่ห้องน้ำรวม เปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงยีน กินข้าวเช้าที่โรงอาหารอย่างเชื่องช้า จากนั้นถึงได้หนีบหนังสือ “กล้องคาไลโดสโคปแห่งค่ำคืนเทศกาลโยยามะ” ที่เพิ่งอ่านจบเดินไปที่ห้องสมุด

การอ่านหนังสือก็เป็นหนึ่งในนิสัยของจางเหิงเช่นเดียวกับการวิ่งยามเช้า เขารักษาความเร็วในการอ่านไว้ที่สัปดาห์ละหนึ่งเล่ม

แต่แตกต่างจากการวิ่งยามเช้าที่ถูกคุณตาบังคับ การอ่านหนังสือสามารถนำความสนุกสนานมาให้เขาได้ไม่น้อย ถือเป็นการพักผ่อนหย่อนใจ และตัวเขาเองก็เพลิดเพลินกับมันมาตลอด

ในความเป็นจริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะเวลาที่มีจำกัด เขาก็หวังว่าสัปดาห์หนึ่งจะได้อ่านหนังสือเพิ่มขึ้นอีกสักหลายๆ เล่ม

เมื่อจัดการเรื่องคืนหนังสือที่เคาน์เตอร์บริการเสร็จ จางเหิงก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เขาเปิดมินิแอปพลิเคชันที่ชื่อว่า “เครื่องมือสุ่มตัวเลข” ตั้งค่าไว้แปดหลัก จากนั้น... เขาก็ทำการสุ่มตัวเลขด้วยความตื่นเต้น

ต้องยอมรับเลยว่า การที่หมอนี่มักจะถูกคนอื่นมองว่าแปลกประหลาดราวกับผู้วิเศษนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

อย่างน้อยวิญญูชนปกติที่ไปยืมหนังสือในห้องสมุดก็ไม่มีทางโชว์ลีลาพิสดารสุ่มตัวเลขเพื่อเลือกหนังสือแบบนี้ออกมาได้แน่

แต่จางเหิงมีข้อดี หรือจะเรียกว่าเป็นนิสัยแปลกๆ ในการอ่านหนังสืออยู่อย่างหนึ่ง อาจเป็นเพราะเขาอ่านหนังสือมามากตั้งแต่เด็ก หมอนี่จึงอ่านได้ทุกแนว มีความต้านทานพิษเต็มเปี่ยม ตั้งแต่วรรณกรรมชิ้นเอกของโลกไปจนถึงนิยายกำลังภายในตัวเอกเก่งทะลุฟ้า หรือแม้นิยายรักท่านประธานสุดน้ำเน่า เขาก็สามารถอ่านได้อย่างออกรสออกชาติ ยิ่งไปกว่านั้นอาการป่วยยังคงทรุดหนักลงเรื่อยๆ จนวิวัฒนาการมาถึงทุกวันนี้ แม้แต่ “ตำราสมุนไพรเปิ่นเฉ่ากังมู่” หรือ “คู่มือการเลี้ยงสุกรเชิงวิทยาศาสตร์” เขาก็สามารถซึมซับเข้าหัวได้ เรียกได้ว่าธาตุไฟเข้าแทรกจนหมดทางเยียวยาแล้วโดยพื้นฐาน

เพื่อหลีกเลี่ยงความรำคาญใจในการเลือกหนังสือ และในขณะเดียวกันก็ยังได้เพลิดเพลินไปกับความสุขอันเรียบง่ายของการบังเอิญเจอคัมภีร์ดีๆ เขาจึงคิดค้น “วิธีเลือกหนังสือแบบการแจกแจงปกติ” นี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง

แต่น่าเสียดายที่ตอนยื่นขอทุนวิจัยของมหาวิทยาลัยกลับโชคร้ายตกรอบ ทำให้ไม่มีเงินทุนสำหรับไปเผยแพร่ต่อยอด

เพราะเหตุนี้ ตลาดทุนจึงมักจะขาดวิสัยทัศน์เสมอ

…………

จางเหิงเดินมาหยุดอยู่หน้าชั้นหนังสือที่สอดคล้องกับตัวเลขสองหลักสุดท้ายที่เขาสุ่มได้

โชคในครั้งนี้ถือว่าไม่เลว แม้จะไม่ใช่วรรณกรรมที่เป็นดั่งเซียมซีใบเซียน แต่หมวดเศรษฐศาสตร์และการจัดการก็ถือว่าน่าสนใจทีเดียว อย่างน้อยก็ดีกว่าหนังสือ “การประเมินราคาปริมาณงานระบบประปา ระบบทำความร้อน และระบบก๊าซ” ที่เขาสุ่มได้เมื่อเดือนที่แล้วตั้งเยอะ

เขายื่นนิ้วออกไป ดึงเป้าหมายในครั้งนี้ออกมาจากชั้นหนังสือ

——“ความมั่งคั่งของประชาชาติ” โดย อดัม สมิธ

ดูเหมือนว่าช่วงเช้าของวันนี้จะมีความสุขไม่น้อย

จางเหิงหาที่นั่งริมหน้าต่าง จากนั้นก็เริ่มต้นช่วงเวลาอ่านหนังสืออันแสนสบายของเขา

บางทีอาจมีคนเห็นมาถึงตรงนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาว่า แบบนี้ก็ได้เหรอ? เขาจะไม่สนใจนาฬิกาข้อมือที่กลายเป็นปีศาจของตัวเองเลยหรือไง?

จางเหิงได้แต่บอกว่า เรื่องนี้เขาจัดการไม่ได้จริงๆ

การรับมืออย่างกระตือรือร้นหลังจากเกิดเรื่องนั้นไม่ผิด แต่นั่นต้องเป็นเรื่องที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของคุณที่จะรับมือได้ สำหรับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแบบนี้ ในสถานการณ์ที่มีเบาะแสน้อยเกินไป บางทีการไม่ทำอะไรเลยอาจเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด คุณไม่เห็นหรือว่าในหนังสยองขวัญคลาสสิกเหล่านั้น บรรดาตัวละครที่ถูกคนตบหลังในคฤหาสน์ร้างอันมืดมิดแล้วหันกลับไปมองอย่างกระตือรือร้น ล้วนแต่ต้องถูกเชือดทิ้งรับข้าวกล่องกลับบ้านไปโดยไม่มีข้อยกเว้น

ในทางกลับกัน หากคุณทำเหมือนมันไม่มีอยู่จริงและก้าวเดินต่อไปจนสุดทางอย่างใจเย็น บางทีมันอาจจะกลายเป็นการทัวร์บ้านผีสิงที่แค่ตกใจแต่ไม่มีอันตรายใดๆ ก็เป็นได้

ดังนั้น ในหลายๆ ครั้ง ความเยือกเย็นหนักแน่นดั่งขุนเขาก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ตอนนี้จางเหิงใจเย็นมาก จากรูปลักษณ์ภายนอก คุณจะไม่มีทางดูออกเลยว่าเขากำลังตกอยู่ในเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ หมอนี่ใช้เวลาที่โดดเรียนไปวิ่งออกกำลังกายยามเช้าชดเชย อ่านความมั่งคั่งของประชาชาติในห้องสมุดตลอดช่วงเช้า ตอนบ่ายก็ไปเข้าเรียนวิชาเลือก “การคิดเชิงวิพากษ์” อย่างตรงไปตรงมา ตกกลางคืนก็รักษาสัญญาด้วยการเลี้ยงบาร์บีคิวเสียบไม้เพื่อนร่วมห้องที่ตรอกของกินฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัย พอกลับมาถึงหอพักก็ยังมีอารมณ์ดูซีรีส์ต่างประเทศต่ออีกหลายตอน

จากนั้นเวลาห้าทุ่มครึ่ง หอพักก็ตัดไฟตรงเวลา

แม้วิทยาการอย่างแล็ปท็อปของจางเหิงจะมีแบตเตอรี่ในตัวและสามารถอยู่ได้อีกสามสี่ชั่วโมง แต่เขาก็ไม่รบกวนการพักผ่อนของสหายร่วมห้องและปิดเครื่องอย่างเด็ดขาด

เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก็จะหมดวัน นาฬิกาของคนอื่นหมุนไปสองรอบแล้ว แต่นาฬิกาซีสตาร์ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าบนข้อมือของเขา เข็มชั่วโมงเพิ่งจะเดินครบรอบเป็นครั้งแรก

จะเกิดอะไรขึ้นไหม? จางเหิงไม่รู้ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้มีเพียงการรอคอย

จางเหิงสวมหูฟัง เปิดเครื่องเล่นเพลง นอนบนเตียง และใช้เวลาครึ่งชั่วโมงที่เหลือของวันไปอย่างเงียบๆ

00:00

เข็มทั้งสามบรรจบกันที่ตำแหน่งสูงสุดของหน้าปัดตรงเวลาพอดี มันหยุดนิ่งไปชั่วพริบตาหนึ่ง ก่อนที่เข็มวินาทีจะขยับเดินต่อไป

ในช่วงเวลานี้ จางเหิงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย

คาดเดาผิดงั้นหรือ? เขาถอดหูฟังออก

ทว่าทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

รอบตัว——เงียบเกินไปแล้ว

ค่ำคืนในฤดูร้อนมักจะคึกคักเป็นพิเศษเสมอ พัดลมตัวเล็กเหนือประตูส่ายหัวดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงยุงบินหึ่งๆ น่ารำคาญอยู่ข้างหู เสียงก๊อกน้ำในห้องน้ำข้างๆ ที่ปิดไม่สนิทหยดติ๋งๆ ลงบนอ่างล้างหน้า เสียงสวบสาบของแมวจรจัดที่เดินผ่านแปลงดอกไม้ชั้นล่าง และแน่นอน เสียงกรนของคนที่นอนอยู่เตียงเยื้องๆ...

สรรพเสียงทั้งหมดนี้กลับอันตรธานหายไปในคืนนี้

โลกทั้งใบราวกับสูญเสียเสียงสะท้อนไปในฉับพลัน กลายเป็นความเงียบสงัดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

หากไม่ใช่เพราะยังมีเสียงเพลงแว่วมาจากหูฟังตรงหน้าอก จางเหิงคงสงสัยไปแล้วว่าประสาทการได้ยินของตนถูกทำลายไปหรือไม่

เขาอาศัยแสงสลัวจากหน้าจอเครื่องเล่นเพลง เหลือบมองเวลาบนนาฬิกาอีกครั้ง

ตอนนี้คือ 00:01 น.

ปกติเวลานี้หอพักห้องตรงข้ามยังคงจับกลุ่มเล่นเกมออนไลน์กันอยู่ จะต้องได้ยินเสียงโห่ร้องกึกก้องเวลาที่พวกเขาสังหารศัตรูได้สวยๆ หรือหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

นอกจากนี้จางเหิงยังพบเรื่องผิดปกติอีกอย่างหนึ่ง ด้านขวาของหน้าปัดนาฬิกาซีสตาร์มีช่องแสดงวันที่ ตามหลักแล้วหลังเที่ยงคืนวันที่บนนั้นควรจะเปลี่ยนตามไปด้วย แต่ครั้งนี้มันกลับยังคงหยุดอยู่ที่เมื่อวาน

ใจของจางเหิงกระตุกวาบ ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้

คืนนี้เขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้าตอนขึ้นเตียง จึงกระโดดลงมาจากข้างบนโดยตรง

เขาเปิดคอมพิวเตอร์ กระบวนการเปิดเครื่องราบรื่นดี ใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดวินาที หน้าต่างล็อกอินโปรแกรมแชตก็เด้งขึ้นมา ทว่าความสนใจของจางเหิงไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่แถบเครื่องมือ วันที่และเวลาบนนั้นช่างบาดตายิ่งนัก

00:00 น.

2017/9/20

เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของ “เมื่อวาน” จริงๆ สินะ?

จางเหิงรออีกพักหนึ่ง เขาไม่ได้ดูเวลาบนนาฬิกาซีสตาร์ แต่ใช้วิธีจับชีพจรของตัวเอง เขานับได้สองร้อยครั้ง เมื่อคำนวณจากอัตราการเต้นเจ็ดสิบสองครั้งต่อนาทีของเขา อย่างน้อยก็ผ่านไปแล้วสองนาที ทว่าเวลาบนหน้าจอกลับยังคงหยุดอยู่ที่ 00:00 น.

จางเหิงเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็ไม่รีบร้อนด่วนสรุป

เขาเดินไปที่เตียงตรงข้าม ผลักเฉินหัวต้งที่ยังคงหลับสนิท ฝ่ายหลังเป็นคนที่ตื่นง่ายที่สุดในหอพัก ปกติแค่มีใครลงจากเตียงมากินน้ำตอนดึกก็ทำให้เขาสะดุ้งตื่นได้แล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ว่าจางเหิงจะผลักอย่างไร เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย

“ขอโทษนะน้องชาย ถึงข้าจะไม่มีแฟน แต่ข้าก็ไม่ใช่คนแบบที่เจ้าคิดหรอกนะ”

จางเหิงยื่นนิ้วไปอังใต้จมูกของอีกฝ่าย ในขณะเดียวกันก็ยังอุตส่าห์หาเวลาว่างมาเล่นมุกกวนๆ ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าขนลุกนี้ได้

คงพูดได้เพียงว่าสภาพจิตใจของหมอนี่ช่างแข็งแกร่งดั่งหินผาเหลือเกิน

ผ่านไปห้านาที จางเหิงไม่รู้สึกถึงลมหายใจแม้แต่น้อย

หากจะบอกว่านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเล่นแกล้งกัน ทักษะวิชากลั้นหายใจของเฉินหัวต้งก็คงจะล้ำเลิศเกินมนุษย์ไปแล้ว สามารถไปลงแข่งบันทึกสถิติโลกได้เลย

ในเมื่อทำไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็คงไม่ต่างอะไรกับครั้งที่สองและสาม

จางเหิงจึงทำแบบเดียวกันซ้ำ โดยลองไปอังใต้จมูกของเพื่อนร่วมห้องที่เหลืออีกสองคน

ผลลัพธ์ก็เป็นเฉกเช่นเดียวกับเฉินหัวต้ง

โดยพื้นฐานแล้วจางเหิงสามารถฟันธงได้เลยว่า ตัวเขากำลังเผชิญกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่หลักการทางวิทยาศาสตร์ไม่อาจอธิบายได้อย่างแน่นอน

ในเวลานี้เขากำลังยืนอยู่ในห้วงเวลาที่ไม่สมควรจะมีอยู่จริง

หากจะเปรียบเทียบ ก็คงเหมือนกับว่าแม่น้ำแห่งกาลเวลาได้แตกแขนงสาขาออกมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

[จบแล้ว]