ตอนที่ 27 ทรัพย์สมบัติล่อใจคน!

หลังจากที่พ่อบ้านอู๋และคณะจากไป ชาวบ้านที่ห้อมล้อมดูเรื่องสนุกต่างก็พากันกรูกันเข้ามาในลานบ้านจนวุ่นวายยุ่งเหยิง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นเงินก้อนโตที่ยังไม่ได้เก็บไปบนโต๊ะ เงินตำลึงเงินหยวนเป่าก้อนละสองตำลึงที่วางเรียงรายส่องประกายวาววับนั้น มันช่างล่อหูล่อตาจนหลายคนถึงกับตาพร่ามัว ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"แม่ของอาหย่วนเอ๋ย วันนี้บ้านเจ้าช่างกู้หน้าให้หมู่บ้านตระกูลกู้เราเสียจริง พ่อบ้านอู๋จากจวนตระกูลเฉียนในตัวอำเภอถึงกับมาส่งเงินให้ด้วยตัวเอง ช่างมีหน้ามีตาใหญ่โตอะไรเช่นนี้!"

"นั่นสิ อาหย่วนเจ้าเด็กนี่โชคดีจริงๆ มีเงินมากมายขนาดนี้ จะสร้างบ้านหลังใหญ่โตแค่ไหนก็ได้ หรือจะตบแต่งเมียสักกี่คนก็ยังไหว!"

"จวนตระกูลเฉียนนี่ใจป้ำจริงๆ ลงมือทีเดียวก็ห้าสิบตำลึงเงิน! เงินมากขนาดนี้ ข้าเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเลย!"

"อย่าว่าแต่เจ้าเลย ข้าก็ไม่เคยเห็น ถ้าตอนนั้นคนที่ถูกหมากัดเป็นข้าก็คงดี..."

ยังมีอีกบางคนที่สายตาเป็นประกายวับๆ จ้องมองเงินเหล่านั้นเขม็ง ความโลภบนใบหน้าแทบจะไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

"ตาแก่นี่ ยืนบื้ออยู่ทำไม!"

แม่กู้เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นางสะกิดกู้ต้าซานแรงๆ หนึ่งที จนกู้ต้าซานสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบก้าวเข้าไปรวบเงินเหล่านั้นเก็บเข้าที่เข้าทาง

"พี่ต้าซาน ขอยืมเงินหน่อยสิ?"

ชายในเสื้อนวมสีดำขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งเดินเข้ามาพลางปั้นหน้ายิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ตบไหล่กู้ต้าซานแรงๆ

"พี่ก็รู้ว่าข้ากู้เหล่าซานอายุป่านนี้แล้วยังไม่มีเมียเลย เราสองคนก็โตมาด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็ดีมาตลอด พี่คงไม่อยากเห็นข้าครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตใช่ไหมล่ะ?"

พูดจบโดยไม่รอให้กู้ต้าซานตอบรับ เขาก็เอื้อมมือไปตะปบเงินบนโต๊ะทันที

ดูจากท่าทางแล้ว เป้าหมายของเขาไม่ใช่แค่ก้อนเดียว แต่เป็นเงินหลายก้อนเลยทีเดียว

เพียะ!

"ซานเหลิงจื่อ ใครเขาขอยืมเงินกันแบบนี้?"

กู้ต้าซานตบมือของเขาออก ใบหน้าเริ่มเย็นชาลง "เงินพวกนี้ลูกชายข้าเอาชีวิตเข้าแลกมา ข้ามีเหตุผลอะไรที่ต้องให้เจ้าหยิบยืม?"

"เหตุผลอะไรน่ะหรือ?"

กู้เหล่าซานลูบหลังมือที่ถูกตบจนแดงก่ำ พลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ตะโกนเสียงดังลั่น

"ก็เพราะพ่อข้าตอนที่ไปล่าสัตว์เคยให้ขาหมูป่าบ้านเจ้าขาหนึ่งไง!"

"ทำไมรึ กู้ต้าซาน พอตอนนี้มีเงินเข้าหน่อย บ้านเจ้าคิดจะเบี้ยวหนี้บุญคุณ มองไม่เห็นหัวเพื่อนบ้านยากจนอย่างพวกเราแล้วงั้นรึ?"

"พ่นลมปากแม่เจ้าเถอะ!"

กู้ต้าซานด่าเปิง

"ซานเหลิงจื่อ เจ้ายังมีหน้ามาพูดคำนี้อีกเรอะ! ขาหมูนั่นข้าใช้เงินซื้อมา เงินครบของครบ จบกันไปตั้งนานแล้ว ไฉนพอถึงปากเจ้ามันกลายเป็นหนี้บุญคุณไปได้?"

"แล้วก็นะ ที่เจ้าไม่มีเมียจนถึงตอนนี้น่ะไม่รู้ตัวเองหรือยังไง? ก็เพราะเจ้าน่ะมันขี้เกียจสันหลังยาวและตะกละตะกลามวันๆ หาแต่เรื่องกิน ใครเขาจะอยากแต่งงานกับคนอย่างเจ้า? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเจ้าถ่ายทอดวิชาล่าสัตว์ไว้ให้ เจ้ามันคงอดตายไปนานแล้ว!"

ชาวบ้านรอบๆ ต่างพากันเงียบกริบ แต่สายตายังคงวนเวียนอยู่ระหว่างเงินบนโต๊ะกับพวกกู้ต้าซาน

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังรอดูสถานการณ์ หากกู้เหล่าซานยืมเงินได้สำเร็จ พวกเขาเองก็อาจจะได้ขอยืมบ้าง?

"บ้านเจ้ามีเงินตั้งเยอะแยะ แบ่งให้ข้ายืมหน่อยจะเป็นไรไป?"

กู้เหล่าซานเบิกตาโตชี้หน้ากู้ต้าซานตะคอกใส่

"กู้ต้าซาน ข้าจะบอกให้นะ ข้าไม่อยากพล่ามกับเจ้ามาก เงินนี่ วันนี้เจ้าจะให้ยืมหรือไม่ก็ต้องให้ มิเช่นนั้น..."

"มิเช่นนั้นจะทำไม?"

กู้หย่วนเบียดตัวเข้ามาตรงหน้าเขา มองดูด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อเห็นกู้หย่วน กู้เหล่าซานก็หดคอลงโดยสัญชาตญาณ แต่พอคิดอะไรบางอย่างได้ เขาก็เชิดหน้าขึ้น

"อาหย่วน เจ้าพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้เรอะ? ทำไม ทุกคนก็อยู่ที่นี่ เจ้าคิดจะลงไม้ลงมือกับข้าต่อหน้าผู้คนงั้นรึ?"

เห็นกู้หย่วนหรี่ตามองพลางนิ่งเงียบ กู้เหล่าซานก็ยิ่งได้ใจ ยืดอกเชิดหน้า

"หึ เก่งนักรึยังไง เชื่อไหมว่าเดี๋ยวข้าจะไปเชิญผู้ใหญ่บ้านและเหล่าอาวุโสในตระกูลมาช่วยตัดสินให้ข้า? ข้าล่ะไม่เชื่อจริงๆ ว่าในหมู่บ้านตระกูลกู้นี้ เจ้าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าจะมาเหิมเกริมเหนือฟ้าเหนือดินได้!"

เมื่อได้ยินกู้เหล่าซานขู่ว่าจะไปเชิญผู้ใหญ่บ้านและเหล่าอาวโสมา สีหน้าของกู้ต้าซานและแม่กู้ก็เปลี่ยนไปทันที

ผู้ใหญ่บ้านก็คือหัวหน้าตระกูลกู้

ในสายตาของสองตายาย ผู้ใหญ่บ้านและเหล่าอาวุโสเปรียบเสมือนท้องฟ้าของพวกเขา ทุกครั้งที่มีการประชุมในศาลเจ้าบรรพบุรุษ หรือมีการลงโทษตามกฎตระกูล บรรยากาศเหล่านั้นช่างน่าหวาดกลัวจนหลายคนถึงกับฉี่ราด

ยิ่งไปกว่านั้น กู้เหล่าซานยังเป็นหลานชายของหัวหน้าหมู่บ้าน ถึงแม้ปกติผู้ใหญ่บ้านจะไม่ค่อยชอบหน้าเขานัก แต่ถึงอย่างไรความสัมพันธ์ทางสายเลือดก็ใกล้ชิดกว่าบ้านของตนเอง หากเรื่องถึงหูพวกเขาขึ้นมา ครอบครัวของตนคงต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเป็นแน่!

"ให้ตายสิ เดี๋ยวนี้คนยืมเงินเขามาดุร้ายกันขนาดนี้เลยรึ? ช่างเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ!"

กู้หย่วนหัวเราะเยาะออกมา เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของชาวบ้านรอบๆ เขาก็รู้ทันทีว่าคนเหล่านี้เองก็มีความคิดจะมาตักตวงผลประโยชน์อยู่เหมือนกัน เขาจึงยิ้มเย็น

"ไปตายซะเถอะมึง!"

เขาคร้านจะพล่ามต่อ จึงซัดเท้าเข้าใส่ท้องของกู้เหล่าซานจนร่างนั้นกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

กู้เหล่าซานเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว กุมท้องโอดครวญลั่นทันที

"โอ๊ยยย! ตีคนแล้ว! ช่วยด้วย! ไอ้เด็กเวร ข้าบอกเจ้าเลยนะ เจ้ากล้าลงมือกับข้า เดี๋ยวปู่รองข้ามาถึง เจ้าจะไม่ได้ตายดีแน่!"

ทว่าเขายังร้องได้ไม่กี่คำ กู้หย่วนก็สืบเท้าเข้าไปฟาดตบฉาดใหญ่สองทีซ้อนจนเลือดกบปากกบจมูก ฟันฟางในปากโยกคลอนจนพูดไม่ออก สติเริ่มเลือนลาง

"ข้าจะเหิมเกริมเหนือฟ้าเหนือดินได้หรือไม่ เจ้าไม่ได้เป็นคนกำหนด และข้าก็ไม่ใช่คนกำหนด"

กู้หย่วนก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อของเขา แล้วแสยะยิ้มโชว์ฟันขาวสะท้อนแสง

"แต่วันนี้เจ้าต้องดวงกุดแน่ๆ เรื่องนี้ข้ารับรองให้เจ้าได้!"

วันนี้พ่อบ้านอู๋ส่งเงินมาห้าสิบตำลึงเงิน นี่คือเงินก้อนโตมหาศาล สำหรับชาวบ้านป่าคนยากมันย่อมเป็นเรื่องดี

เพียงแต่ เรื่องดีก็สามารถกลายเป็นเรื่องร้ายได้ เงินจำนวนมากนี้สามารถนำพาหายนะมาสู่ตัวได้เช่นกัน!

เหมือนอย่างตอนนี้ เมื่อทรัพย์สมบัติล่อใจคน บางคนก็เริ่มขยับเขยื้อนด้วยจิตใจที่ชั่วร้าย

แต่สำหรับกู้หย่วน เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก

เห็นไหมล่ะ ยังไม่ทันที่เขาจะทำอะไร ก็มีไก่กระโดดออกมาให้เชือดเสียแล้ว

"เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?!"

กู้เหล่าซานไม่รู้เลยว่าตนเองได้กลายเป็นไก่ที่กู้หย่วนจะใช้เชือดให้ลิง (ชาวบ้าน) ดูเสียแล้ว แต่ในใจของเขากลับมีความลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นใบหน้าบวมเป่งน่าเกลียดที่มีเลือดและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อน กู้หย่วนก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ

"เจ้าอยากยืมเงินไม่ใช่รึ? งั้นข้าจะจัดให้!"

เช้ง—

ระหว่างที่พูด เขาก็ชักกระบี่ยาวออกจากฝัก

ตัวกระบี่วาววับสะท้อนแสงเย็นเยือก ทำเอาเจ้ากู้เหล่าซานตกใจจนท้องน้อยเกร็งวูบ ขนลุกซู่จนเกือบจะราด รีบอ้อนวอนขอชีวิต

"ไม่! อาหย่วน กู้หย่วน ท่านปู่กู้! ท่านไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้าก็แค่อยากหาเงินไปใช้บ้างนิดหน่อย ท่านไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย?!"

ชาวบ้านคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างก็ตกใจจนต้องถอยกรูดออกไป ไม่กล้าเอ่ยปากห้ามปรามแม้แต่คำเดียว

"อาหย่วน เจ้า..."

กู้ต้าซานอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกแม่กู้ฉุดแขนไว้อย่างแค้นเคือง

"ตาแก่ เจ้าจะทำอะไร! ถ้าวันนี้ปล่อยให้ซานเหลิงจื่อนี่ทำสำเร็จ คนอื่นก็ต้องแห่มายืมเงินอีก แล้วถ้าเงินถูกยืมไปหมด เจ้ายังหวังว่าคนพวกนี้จะเอามาคืนอีกงั้นเรอะ?"

"อีกอย่าง นี่มันไม่ใช่การยืมเงิน แต่นี่มันคือการปล้นชัดๆ!"

"แต่... แต่อาหย่วนถ้าฆ่าคนขึ้นมา จะเป็นเรื่องใหญ่เอานะ..."

กู้ต้าซานอธิบายออกไปโดยสัญชาตญาณด้วยความกังวล