บทที่ 5 - ขอบเขตกลั่นปราณระดับสาม

บทที่ 5 - ขอบเขตกลั่นปราณระดับสาม

ห้าวันต่อมา

ยามวิกาล ดวงจันทร์สุกสกาว ดวงดาวเบาบาง ทั่วทั้งโลกตกอยู่ในความเงียบงัน

“ฟู่...”

ภายในถ้ำฝึกตนระดับต่ำ หลินฉางเหิ้งกลืนกิน 【โอสถบำรุงโลหิต】 ระดับต่ำที่เหลืออยู่ลงไป หลังจากหลอมรวมพลังยาแล้ว การขาดแคลนโลหิตต้นกำเนิดก็ถูกเติมเต็มจนเกือบสมบูรณ์

ทว่ากล่องไม้ใบเล็กในมือตอนนี้ว่างเปล่าเสียแล้ว

“โอสถบำรุงโลหิตระดับต่ำเม็ดหนึ่งราคาถึงสองหินปราณ ปีหนึ่งข้าต้องเสียหินปราณไปเปล่าๆ ถึงยี่สิบสี่ก้อนกับสิ่งนี้”

“ทรัพยากรที่ตระกูลสวีสนับสนุน นอกเหนือจากข้าวปราณและชาปราณตามกำหนดแล้ว ในแต่ละเดือนยังมอบหินปราณระดับต่ำให้อีกสามก้อน พร้อมกับสมุนไพรสำหรับปรุง 【โอสถเพลิงแดง】 หนึ่งชุด”

ทรัพยากรเหล่านี้ ตระกูลสวีได้ผ่านการคำนวณมาอย่างดีแล้วว่าเพียงพอต่อการดำรงชีวิตและการฝึกตนประจำวันแน่นอน

สำหรับหลินฉางเหิ้งแล้ว มันถือว่าใจป้ามาก แรงงานของศิษย์ฝึกหัดคนหนึ่งเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ได้รับ

แต่ปัญหาอยู่ที่การสูญเสียของโอสถบำรุงโลหิต ทำให้เงินเก็บของเขาขัดสน การฝึกตนขาดทรัพยากร จนในบางครั้งเขาต้องเจียดเอาสมุนไพรปรุงยาไปแลกเป็นเศษหินปราณมาใช้

ในช่วงหลายปีแรก หลินฉางเหิ้งรู้ดีว่าตนเองไม่มีโอกาสปรุงยาสำเร็จ จึงนำสมุนไพรไปแลกเพื่อประทังชีวิต

“มิน่าเล่าข้าถึงติดอยู่ที่ขอบเขตกลั่นปราณระดับสองมานาน สาเหตุนี้ก็ไม่อาจมองข้ามได้”

นี่คือผลกระทบที่ต่อเนื่องเป็นลูกโซ่

มันร้อยเรียงกันจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่หนาแน่น คลุมลงมาที่หัวของเขาอย่างไร้ทางเลี่ยง

“คราวนี้ ต้องทะลวงผ่านให้ได้! และต้องทำได้แน่นอน!”

หลินฉางเหิ้งมีความก้าวหน้าในเคล็ดวิชา โลหิตต้นกำเนิดได้รับการเติมเต็ม และมีความรู้สึกลึกลับเกิดขึ้นในใจ

นั่นคือการรับรู้ถึงโอกาสในการทะลวงผ่าน

ระดับพลังที่ติดขัดมานานถึงเวลาต้องทลายลงแล้ว!

หลินฉางเหิ้งหยิบหินปราณหนึ่งในสองก้อนที่เหลืออยู่ออกมา ถือไว้ในมือ พร้อมกับเริ่มเดินลมปราณตามวิชา 《เคล็ดวิชาเพลิงหลั่งไหล》

จากนั้นเขาออกแรงบีบหินปราณให้แตกออก พลังปราณพุ่งกระจาย แรงดูดมหาศาลระเบิดออกจากฝ่ามือ สูบเอาพลังเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายจนหมดสิ้น

...

เวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ

หลินฉางเหิ้งหลับตาทำสมาธิ นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง ลมหายใจมั่นคงสม่ำเสมอ พลังปราณในร่างกายเริ่มรวมตัวกันราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกรากไหลวนอยู่ในเส้นชีพจร

การเดินลมปราณตามวิชา 《เคล็ดวิชาเพลิงหลั่งไหล》 นั้นลื่นไหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไร้ซึ่งความติดขัด ความเร็วในการเปลี่ยนพลังปราณเป็นพลังฝึกตนนั้นรวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

นี่คือผลของเมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดขั้นที่หนึ่ง!

เมื่อการโคจรครบรอบวงโคจรอย่างต่อเนื่อง พลังปราณก็ค่อยๆ กลายเป็นพลังฝึกตนทีละสาย ราวกับหมอกควันจางๆ ที่จมลงสู่จุดตันเถียน

ทำให้ภายในนั้นดูอิ่มเอิบมากขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งเป็นเช่นนั้น จิตใจของเขาก็ยิ่งสงบมั่นคง ดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอก ไม่รีบร้อน ไม่กระวนกระวาย

ในที่สุด หลินฉางเหิ้งก็สัมผัสได้ถึงจุดวิกฤต

“เปรี๊ยะ!”

ราวกับมีเสียงดังขึ้นในใจ แต่ความจริงกลับเงียบงัน

ใจของหลินฉางเหิ้งยังคงนิ่งดั่งน้ำนิ่ง หลังจากหลอมรวมพลังปราณที่เหลือเพียงน้อยนิดจากเศษหินปราณเข้าสู่ร่างกายหมดแล้ว เขาจึงค่อยๆ เก็บกวาดลมปราณ

เขาลืมตาขึ้น

ไม่มีความยินดีอย่างลิงโลดจากการทะลวงระดับ มีเพียงความสงบที่มองว่ามันเป็นเรื่องที่ควรจะเป็น

กลั่นปราณระดับสาม!

หลินฉางเหิ้งทะลวงระดับได้สำเร็จ เขาลองตรวจสอบดู พบว่าปริมาณพลังฝึกตนในร่างกายเพิ่มขึ้นกว่าห้าส่วน

นี่ไม่เพียงแต่หมายความว่าเขาสามารถร่ายคาถาระดับต่ำได้เพิ่มขึ้นอีกสองสามครั้ง แต่ในการปรุงยาก็ไม่ต้องกังวลว่าพลังฝึกตนจะหมดกลางคันอีกต่อไป

ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดหน้าต่าง แสงจันทร์นวลตาดูราวกับเกล็ดน้ำค้างแข็ง สาดส่องไปทั่วลานบ้าน

เขาหัวเราะเบาๆ ออกมา

“เรื่องราวที่ผ่านมา ก็เป็นเพียงแค่ลมหนาวและเกล็ดหิมะเล็กน้อยเท่านั้น”

...

ผ่านไปอีกสามวัน

ในเช้าที่หลินฉางเหิ้งเพิ่งก้าวเข้าไปในร้าน มีคนของตระกูลสวีที่ช่วยงานรีบเดินมาหา

“พี่หลิน อาจารย์โม่เรียกหาท่านครับ”

หลินฉางเหิ้งเดินขึ้นไปที่ชั้นสองทันที

ทางด้านซ้ายคือห้องรับรองแขก ส่วนทางด้านขวาคือห้องฝึกตนส่วนตัวของอาจารย์โม่

“อาจารย์โม่ ท่านเรียกหาข้าหรือขอรับ?”

หลินฉางเหิ้งมาถึงห้องรับรองแขกซึ่งว่างเปล่า บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีกล่องไม้ทรงยาววางอยู่สองกล่อง เมื่อเห็นเช่นนั้นรูม่านตาของหลินฉางเหิ้งพลันหดวับ

นี่คือ...

“ถูกต้อง นั่งลงก่อนเถิด”

พร้อมกับเสียงแหบพร่า อาจารย์โม่เดินออกมาจากห้องฝึกตนและนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน

“เชิญอาจารย์สั่งการได้เลยขอรับ” ด้วยการผ่านโลกมาสามสิบปี ท่าทางของหลินฉางเหิ้งจึงดูนอบน้อมและเหมาะสมยิ่ง

อาจารย์โม่ยื่นมือออกไปดันกล่องไม้ทรงยาวสองกล่องมาข้างหน้า พวกมันพุ่งวาบมาหยุดตรงหน้าหลินฉางเหิ้งพอดี เขาจึงรีบใช้สองมือรับไว้

“เมื่อวันก่อน ข้ามิได้คุยกับเจ้าเรื่องการจัดการโอสถไร้ค่าและด้อยคุณภาพหรอกรึ?”

หลินฉางเหิ้งพยักหน้าตามจังหวะ ไม่ได้เอ่ยขัด แต่ในใจเริ่มคาดเดาและตื่นเต้นลึกๆ

“เดิมทีการจัดการโอสถไร้ค่าและด้อยคุณภาพเป็นหน้าที่ของสวีหานโจว แต่ในเมื่อเขาถูกเรียกตัวกลับตระกูลไปแล้ว ก็คงต้องให้เจ้าช่วยทำแทน”

“เพราะคนที่ข้าพอจะไว้ใจและมีความสามารถพอ ก็มีเพียงพวกเจ้าสองคนเท่านั้น”

หลินฉางเหิ้งแสดงสีหน้าตื้นตันใจทันที “ข้าจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่นอนขอรับ”

จากนั้น อาจารย์โม่ก็ยื่นสมุดเล่มเก่าให้หนึ่งเล่ม “นี่คือวิธีจัดการโอสถไร้ค่าและด้อยคุณภาพ เจ้าจงนำไปศึกษาเสีย เมื่อเข้าใจแล้วค่อยนำมาคืนข้า”

“โอสถเหล่านี้ต้องจัดการให้เสร็จภายในสองวัน จากนั้นให้นำไปส่งที่ ‘ร้านเนื้อวิญญาณตระกูลหลี่’ ทางทิศตะวันออกของตลาด มอบให้หลงจู๊ของร้านนั้นและเก็บเงินมาทันที”

หลังจากสั่งการเสร็จสั้นๆ เขาก็โบกมือเป็นสัญญาณให้หลินฉางเหิ้งออกไปได้

“ขอรับ!”

หลินฉางเหิ้งกอดสมุดเล่มเก่าและกล่องไม้สองกล่องไว้แน่นก่อนจะเดินออกมา ในใจเขาร้อนรุ่มด้วยความยินดี

วันนี้โรงปรุงยาหลังร้านไม่มีการเปิดเตา ไม่มีใครมารบกวน บรรยากาศจึงเงียบสงบ

หลินฉางเหิ้งวางสมุดไว้ข้างๆ แล้วเปิดกล่องไม้ทรงยาวออก

กล่องนี้ทำจากไม้ลูกแพร์ มีน้ำหนักพอสมควร มันสามารถชะลอการสูญเสียพลังยาได้ดีเยี่ยม มักถูกใช้เก็บโอสถระดับต่ำ

หากโอสถมีค่ามากกว่านี้ จะใช้ขวดหยกพิเศษหรือติด 【ยันต์ผนึกปราณ】 ไว้ที่กล่องเพื่อลดการสูญเสียพลังยาให้เหลือศูนย์

เขาเปิดกล่องไม้ทีละกล่อง

พบว่าแต่ละกล่องมีช่องใส่โอสถยี่สิบช่อง สองกล่องรวมเป็นสี่สิบช่อง

มีเพียงสิบสองช่องที่ว่างอยู่ และโอสถที่เหลือล้วนมีลวดลายก้อนเมฆสีแดงที่ผิว

【โอสถเพลิงแดง】!

มีถึงยี่สิบแปดเม็ด!

น่าจะเป็นจำนวนโอสถไร้ค่าและด้อยคุณภาพที่สะสมมาตลอดทั้งเดือน

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่มีโอสถธาตุไม้ แต่หลินฉางเหิ้งก็ไม่มีเวลาคิดมาก

เขายื่นมือไปสัมผัสโอสถทันที 【กระถางปฐมกาล】 ที่นิ่งสงบอยู่ในทะเลจิตก็มีการตอบสนอง ปากกระถางมีหมอกสีเขียวพวยพุ่งขึ้นมา!

“ใช้ได้จริงๆ ด้วย!”

เมื่อได้รับการยืนยัน มุมปากของหลินฉางเหิ้งก็ไม่อาจหุบยิ้มได้เลย

“ยี่สิบแปดเม็ด ไม่รู้ว่าจะช่วงชิงวิญญาณได้มากเพียงใด?”

แม้จะคิดเช่นนั้น แต่หลินฉางเหิ้งไม่ได้บุ่มบ่ามลงมือ เขาพลิกเปิดสมุดเล่มเก่าเพื่อดูวิธีจัดการโอสถเหล่านี้ก่อน

...

ผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป

หลินฉางเหิ้งค่อยๆ ปิดสมุดลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด

ตามที่สมุดระบุไว้

โอสถไร้ค่านั้นจัดการง่าย เพียงแค่บดให้ละเอียดแล้วใช้ไฟเผาให้เป็นเถ้าถ่านอย่างสมบูรณ์ จากนั้นก็เก็บรวบรวมไว้

เมื่อถึงสิ้นปีตระกูลจะมารับไปโปรยลงในแม่น้ำเฮยสุ่ย เพื่อให้กลายเป็นโคลนหล่อเลี้ยงพืชพรรณ

ส่วนโอสถด้อยคุณภาพนั้นยุ่งยากกว่ามาก ต้องใช้วิธีเจือจางด้วยต้นทุนต่ำ เพื่อสลายพิษยาส่วนใหญ่ออกไป ซึ่งจะกลายเป็นสารที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์แต่ไม่เป็นอันตรายต่อสัตว์ จากนั้นจึงผ่าโอสถแล้วนำไปขาย

“โลหิตต้นกำเนิดในโอสถไร้ค่านั้นสามารถดูดซับได้ทั้งหมด แต่สำหรับโอสถด้อยคุณภาพ ข้าต้องดูดออกมาเพียงบางส่วนเท่านั้น ห้ามดูดออกจนหมด มิฉะนั้นอาจจะถูกจับได้...”

(จบแล้ว)