บทที่ 2: ชั้นที่หนึ่ง - โลกผีชีวะ (Resident Evil)

ยังไม่ทันที่เสี่ยวไป๋จะพูดจบประโยค เสี่ยวชิงก็พุ่งตัวออกไปก่อนแล้ว

"หาของดีๆ กลับมาฝากด้วยนะ!" กุนซือตะโกนไล่หลังเสี่ยวชิงอย่างอารมณ์ดี

หลังจากเสี่ยวชิงกลับมาและทุกคนทานเสบียงแห้งจนอิ่มหนำ ก็ถึงเวลาประชุมวางแผน

"เราจะเข้าสู่โลก 'ผีชีวะ' ในช่วงเย็น เดี๋ยวเสี่ยวไป๋จะรับหน้าที่สอนพวกคุณใช้อาวุธปืน ส่วนผมกับเสี่ยวชิงจะออกไปลาดตระเวน พอตกค่ำเราจะพักผ่อน แล้วพอเช้าตรู่พรุ่งนี้ เราจะมุ่งหน้าตรงไปที่ 'รังผึ้ง'ทันที"

สิ้นคำสั่ง กุนซือกับเสี่ยวชิงก็เดินลงบันไดหายไป

เสี่ยวไป๋พลิกฝ่ามือ อาวุธปืนนานาชนิดก็ปรากฏขึ้นกองอยู่ตรงหน้า

"ถือว่าพวกคุณโชคดีนะที่มาเจอพวกเรา กลุ่มเราไม่ใช่พวกชอบเอาเปรียบกินแรง ไม่อย่างนั้นอย่าหวังเลยว่าจะเหลือห้าเหรียญติดตัว ดีไม่ดีอาจโดนตัดแขนตัดขาแล้วลากตัวออกจากชั้นหนึ่ง หรือไม่ก็โดนไถจนหมดตัวไม่เหลือโอกาสให้ลืมตาอ้าปาก นั่นแหละคือความสิ้นหวังที่แท้จริง!"

ใบหน้าของเสี่ยวไป๋ฉายแววหยิ่งทะนงอยู่ตลอดเวลา เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

"นี่คือ 'มิติพระเจ้า'  ใช่ไหมคะ? พวกเราหลุดเข้ามาในนิยายหรือเปล่า? แล้วเราต้องไปตามหาเจิ้งจ้ากับฉู่เซวียนไหม?" สาวกระโปรงรัดรูปขยับตัวเข้าไปใกล้เสี่ยวไป๋จนแทบจะแนบชิด

"อะแฮ่ม... ไม่มีเจิ้งจ้า ไม่มีฉู่เซวียนหรอกครับ ยืนยันได้เลยว่าที่นี่ไม่ใช่ 'มิติพระเจ้า' แต่เป็น 'แดนเทพเจ้า' ต่างหาก แต่ถ้าตายที่นี่ ก็คือตายจริงๆ นะ"

"เราหาที่ซ่อนตัวไม่ได้เหรอครับ? แค่รอดให้ครบเดือนก็ได้ขึ้นชั้นสองแล้ว ทำไมต้องเสี่ยงไปที่ 'รังผึ้ง' ด้วย?" หวังกัง ชายวัยกลางคนเห็นว่าเสี่ยวไป๋ดูคุยง่ายกว่าเพื่อน จึงลองถามหาข้อมูลเพิ่ม

เสี่ยวไป๋ยินดีที่จะอธิบาย เขาโอบไหล่เจินเจินไว้ข้างหนึ่ง ขยับท่าทางให้สบายขึ้นแล้วเล่าต่อ "เดิมทีผมมาจากชั้นสาม แต่ยอมลดระดับพลังและขอบเขตลงมาที่ชั้นหนึ่ง ก็เพื่อปัญญาประดิษฐ์ใน 'รังผึ้ง' นั่นแหละ... ราชินีแดง

หลี่อี้ได้ยินถึงกับสะดุ้ง

นี่มันพล็อตฆ่าปิดปากชัดๆ! เรื่องสำคัญขนาดนี้เอามาพูดโจ่งแจ้งได้ยังไง?

"แล้วชั้นสองเป็นโลกแบบไหนครับ? ชั้นสามด้วย?" หลี่อี้ก้มหัวลงเล็กน้อย ฝืนยิ้มและพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนน้อมที่สุด

"ชั้นสองคือโลกผีจูออน  ส่วนชั้นสามเป็นโลกตำนานคธูลู แต่ละชั้นไม่ได้ตายตัว บางทีอาจเจอโลกที่ยำรวมความสยองขวัญจากหลายเรื่องเข้าด้วยกัน แต่ก็จะแบ่งแยกตามประเภท อย่างในโลกคธูลู คุณคงไม่เจอพวกมนุษย์ต่างดาวบุกโลกหรอก"

"ทั้งหมดมีเก้าชั้นหรือเปล่าคะ? ถ้าขึ้นไปถึงชั้นเก้า เราจะได้กลับโลกจริงไหม?" เจินเจิน สาวกระโปรงรัดรูปถามเสียงอ่อย ดัดเสียงให้หวานหยดย้อยจนน่าเลี่ยน

"ฮะๆ เป็นไปไม่ได้หรอก! ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่ามีกี่ชั้น แต่ท่านกุนซือลงมาจากชั้นสิบ แดนเทพเจ้าคงไม่ได้มีแค่เก้าชั้นแน่ๆ ส่วนเรื่องชั้นไหนที่จะทำให้กลับโลกจริงได้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เคยได้ยินมาว่ามันทำได้จริง เพราะมีชั้นหนึ่งที่เป็นโลกความจริง"

คำพูดของเสี่ยวไป๋ทำให้ทุกคนเงียบกริบ ข้อมูลที่ได้รับมันมากมายจนต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร เสี่ยวไป๋ก็ยิ้ม ตอนที่เขารู้เรื่องนี้ครั้งแรกก็ตกใจเหมือนกัน แต่สุดท้ายชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปไม่ใช่หรือ?

มนุษย์เรามีความสามารถในการปรับตัวที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว!

"เอาล่ะ เลือกอาวุธกันได้เลย ชอบอันไหนหยิบอันนั้น!" เสี่ยวไป๋โบกมืออย่างไม่ยี่หระ

ตอนนั้นเองที่หลี่อี้ตระหนักว่า เสี่ยวไป๋ไม่ได้แค่หยิ่งยโส แต่เขายัง 'ป๋า' และรวยมากด้วย

"ขอบคุณครับพี่เสี่ยวไป๋ ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ!" ชายวัยกลางคนคว้าปืนอาก้า  ด้วยมือข้างหนึ่ง และปืนเดสเซิร์ทอีเกิล  ด้วยมืออีกข้าง

เสี่ยวไป๋พยักหน้า ชายวัยกลางคนคนนี้ดูมีประสบการณ์ใช้ได้ ถึงจะเป็นแค่คนขับรถบรรทุก แต่ก็ยังดีกว่าเด็กส่งของ

หลี่อี้เห็นแววตาดูแคลนของเสี่ยวไป๋ จึงรีบแสดงจุดยืนบ้าง "ขอบคุณครับพี่เสี่ยวไป๋ ผมขอฝากตัวด้วยคน"

เขาเลือกปืนลูกซองและปืนพกกระบอกหนึ่ง

เสี่ยวไป๋พยักหน้าส่งๆ จะมีคนเพิ่มมาอีกคนก็ไม่ได้หนักหนาอะไร รับไว้ก่อนก็ได้

ส่วนสาวกระโปรงรัดรูปเลือกปืนไรเฟิลซุ่มยิงและมีดสั้น

จากนั้นทุกคนก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อฝึกยิงซอมบี้บนถนน กระสุนถูกใช้อย่างรวดเร็ว แต่ความแม่นยำก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พอกระสุนหมด เสี่ยวไป๋ก็แค่พลิกมือ กองกระสุนก็ปรากฏขึ้นบนพื้นราวกับเขามีกระเป๋ามิติส่วนตัว

แต่ไม่มีใครกล้าถามเซ้าซี้

"พี่เสี่ยวไป๋ ผมขอถามหน่อย... ผมเคยดูหนัง Resident Evil มันไม่มีซอมบี้กลายพันธุ์แบบในเกมนี่ครับ ตัวนั้นมันมาจากเกม Left 4 Dead ชัดๆ ทำไมมาโผล่ที่นี่ได้?" หลี่อี้อดใจไม่ไหวถามสิ่งที่สงสัยมานาน

"หึ เดิมทีชั้นหนึ่งก็คือโลก Resident Evil นั่นแหละ แต่นักรบจากชั้นสูงๆ มักลงมาที่ชั้นหนึ่งบ่อยๆ และการมาของพวกเขาก็นำเอาสิ่งต่างๆ จากชั้นอื่นติดมาด้วย ฉันเคยได้ยินเรื่อง Left 4 Dead มาเหมือนกัน มันเป็นสนามทดลองส่วนตัวของใครบางคนในชั้นหนึ่ง พวกเขานำไวรัสจาก Left 4 Dead มาแพร่ที่นี่"

ก่อนที่หลี่อี้จะถามต่อ เสี่ยวไป๋ก็อธิบายเพิ่ม "แต่ละชั้นจะรีเซ็ตตัวเองเมื่อครบกำหนดเวลา ไอเทมพิเศษและบอสต่างๆ จะเกิดใหม่ แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ โดยเฉพาะสิ่งที่เข้ากับธีมของโลกนั้นๆ จะไม่ถูกรีเซ็ต อย่างเช่นไวรัสซอมบี้จาก Left 4 Dead เพราะมันจัดอยู่ในหมวดหมู่ไวรัสซอมบี้เหมือนกัน"

"ในเมื่อเราอยู่ได้ตั้งเดือนนึง เรากอบโกยทรัพยากรให้มากที่สุดได้ไหมคะ? อย่างเช่นไวรัสต้นแบบ T-Virus, G-Virus หรือแม้แต่ C-Virus เอามาฉีดให้ตัวเองเก่งระดับบอส แล้วค่อยขึ้นชั้นสอง ซื้อของจากตู้ แล้วกลับลงมาครองชั้นหนึ่งต่อ? เผลอๆ อาจจะได้ราชินีแดงมาครอง แล้วเราก็จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่!"

เจินเจินวางปืนไรเฟิลลง หยุดซ้อมยิงแล้วหันมาถามเสี่ยวไป๋ด้วยสายตายั่วยวน

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าขาวผ่องจนขึ้นรอยแดง "ฉันจะบอกให้นะ อย่าได้ริอาจคิดเรื่องราชินีแดง โดยเฉพาะครั้งนี้... นั่นมันของรางวัลที่ท่านกุนซือเล็งไว้ ถึงจะได้ของอย่างอื่นมา แต่จะได้ใช้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับกุนซือ เธอเป็นใครถึงกล้ามาวางแผนที่นี่?"

ทันทีที่เสี่ยวไป๋พูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นจากบันไดแทบจะพร้อมกัน

"เอาน่าเสี่ยวไป๋ เด็กใหม่ก็งี้แหละ คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกนางเอก คิดว่าจะได้ส่วนแบ่งทุกอย่าง พวกเราตอนแรกก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้เราเก่งกว่าพวกเขาแค่ไหนเชียว? ก็แค่ตายช้ากว่ากันนิดหน่อย สุดท้ายก็เป็นแค่หุ่นเชิดเหมือนกัน"

หลี่อี้กระพริบตาปริบๆ นั่นเสียงกุนซือ แต่เนื้อหาที่พูดช่างเสียดแทงใจ "เสี่ยวไป๋ ฉันมีไวรัสต้นแบบ  อยู่หลอดหนึ่ง ให้พวกนี้แข่งกัน ฉันกับเสี่ยวชิงจะดูว่าใครเหมาะสมที่สุด" กุนซือหยิบหลอดทดลองที่มีของเหลวสีเขียวเดือดปุดๆ ออกมา

ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่ล็อบบี้ชั้นสอง เนื่องจากมีกันแค่สามคน จึงจับคู่ให้หลี่อี้สู้กับเจินเจิน ส่วนหวังกังได้ผ่านเข้ารอบไปรอในรอบถัดไป เพราะรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรงกว่าใครเพื่อน

ยุติธรรมไหม? ไม่เลย แต่ถ้าถามว่าแฟร์ไหมในโลกนี้? ก็ถือว่าแฟร์ดี

คู่แรก หลี่อี้ ปะทะ เจินเจิน

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันกลางล็อบบี้ ทันทีที่เสี่ยวไป๋ให้สัญญาณเริ่ม หลี่อี้ก็ชักปืนพกออกมายิงใส่เจินเจินทันที หญิงสาวก้มตัวต่ำแล้ววิ่งหลบเข้าไปหลังเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว