บทที่ 2 ฉันคือเจ้าของบ้าน!

บทที่ 2 ฉันคือเจ้าของบ้าน!

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ... เซียวถิงตวัดปากกาเซ็นชื่อลงบนเอกสารหลายฉบับอย่างคล่องแคล่ว

โจวเว่ยฉีหยิบเอกสารกลับไป ตรวจสอบอย่างละเอียดเพื่อยืนยันว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะกว้างขึ้นกว่าเดิม "ยินดีด้วยครับ คุณเซียว"

พวงกุญแจที่ขึ้นสนิมจนดูซอมซ่อถูกหยิบออกจากกระเป๋าเอกสารของโจวเว่ยฉีและวางลงตรงหน้าเซียวถิง

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยว่า "คฤหาสน์หรูไห่อวิ๋นคอร์ต แถวที่ 2 อาคาร 14 ตั้งแต่นี้ต่อไป คุณคือเจ้าของแล้วครับ"

เซียวถิงรับกุญแจมาเก็บลงในเป้ สีหน้ายังคงราบเรียบ "ขอบคุณครับ ผมต้องเซ็นอะไรอีกไหม?"

"คุณเซียวนี่... เป็นคนหนุ่มที่ไม่ธรรมดาจริงๆ!"

เมื่อเห็นว่าเซียวถิงยังคงนิ่งสงบแม้จะเพิ่งได้ครอบครองคฤหาสน์ โจวเว่ยฉีก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

"ไม่ต้องแล้วครับ พอดีผมยังมีธุระต้องไปจัดการต่อแถวนี้อีกนิดหน่อย"

โจวเว่ยฉีเก็บรวบรวมเอกสาร ลุกขึ้นยืนและยื่นมือไปหาเซียวถิงด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณเซียว ขอตัวก่อนนะครับ!"

เซียวถิงลุกขึ้นยืนจับมือตอบ "เดินทางปลอดภัยครับ!"

หลังจากโจวเว่ยฉีเดินจากไป เซียวถิงก็นั่งลงอย่างใจเย็น หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับบิดเบี้ยวกลายเป็นระทมทุกข์ในทันที "นี่มันลาเต้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังขมปี๋ขนาดนี้เนี่ย!"

เขาวางแก้วกาแฟกลับลงไปพร้อมกับทำหน้าแหย ก้มมองกระเป๋าเป้ราวกับสายตาสามารถทะลุทะลวงไปเห็นพวงกุญแจที่อยู่ข้างในได้ แววตาที่เคยเลื่อนลอยพลันแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบ

"นี่ฉัน... มีคฤหาสน์ให้อยู่แล้วเหรอ?"

แท้จริงแล้ว ภายในใจของเซียวถิงไม่ได้สงบนิ่งเลยแม้แต่น้อย

แต่มันก็ไม่ใช่ความประหลาดใจเสียทีเดียว

สิ่งที่เขาคิดอยู่นั้นตรงกันข้ามกับที่โจวเว่ยฉีคาดเดาไว้อย่างสิ้นเชิง—

เมื่อต้องเผชิญกับคฤหาสน์ที่ได้มาอย่างง่ายดายและสถานการณ์ที่แปลกประหลาดราวกับความฝัน

เซียวถิงที่เพิ่งทะลุมิติมา กลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด!

จนกระทั่งโจวเว่ยฉีจากไป และรสชาติขมปร่าของกาแฟร้อนๆ ปลุกให้เขาตื่นตัว เขาถึงได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่แท้จริง

ช่างเรื่องคฤหาสน์ปะไร... อย่างน้อยเขาก็มีที่ซุกหัวนอนแล้ว!

วู้ฮู้ว!

เซียวถิงไม่อาจกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ได้ เขาลุกขึ้นยืน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบิกบาน "เช็คบิลด้วยครับ!"

พนักงานสาวหลังเคาน์เตอร์ที่หน้าตาไร้อารมณ์จากการชงกาแฟมาทั้งวันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หนึ่งร้อยยี่สิบหยวนค่ะ สแกนจ่ายหรือรูดบัตรคะ?"

หนึ่งร้อยยี่สิบ... เซียวถิงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองการตกแต่งของร้าน

มันดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหรูหราจริงๆ แถมลูกค้าที่เดินขวักไขว่ไปมาก็ล้วนสวมใส่ชุดสูทดูดี

แต่นี่มันปล้นกันชัดๆ!

"สแกนครับ!"

เขาเป็นถึงเจ้าของคฤหาสน์แล้วนะเว้ย ตั้งแต่นี้ไปเขาจะใช้ชีวิตแบบหาเงินได้เท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้น แค่ร้อยยี่สิบหยวน จิ๊บจ๊อยน่า!

ทว่าในตอนที่เซียวถิงเปิดคิวอาร์โค้ดสำหรับชำระเงินอย่างมั่นใจ พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์กลับสาดน้ำเย็นเจี๊ยบรดหัวเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่สุด "ยอดเงินไม่พอค่ะ... จะรับเป็นรูดบัตรแทนไหมคะ?"

เซียวถิง : "..."

ในกระเป๋าเงินอิเล็กทรอนิกส์ของเขาไม่มีเงินถึงร้อยยี่สิบหยวนเลยเนี่ยนะ?

ดูเหมือนชีวิตในวันข้างหน้าจะไม่ง่ายอย่างที่วาดฝันไว้เสียแล้ว... ความรู้สึกผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่เซียวถิงเพิ่งจะมีต่อเจ้าของร่างเดิมมลายหายไปในพริบตา

ประสบการณ์การเป็นเซลส์มาหลายปีในชาติก่อนทำให้เขามีใบหน้าที่หนาพอสมควร

ภายใต้สายตาแปลกๆ ของคนรอบข้าง เซียวถิงเก็บโทรศัพท์มือถือลงไปอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน "งั้นรูดบัตรครับ"

ชำระเงินเสร็จเรียบร้อย เซียวถิงหันหลังเดินจากไปอย่างผ่าเผย แต่เมื่อเดินผ่านโต๊ะที่ตัวเองนั่งเมื่อครู่ ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักลงอย่างห้ามไม่อยู่

"แก้วละหกสิบหยวนสินะ..."

เมื่อมองกาแฟที่ยังคงมีควันกรุ่นอยู่บนโต๊ะ เซียวถิงก็ไม่ลังเลที่จะหยิบมันขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว

"ฮ่า... ขมชะมัด!"

เขาเดาะลิ้นเบาๆ สัมผัสได้ถึงความขมปร่าที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วลิ้น พลางขมวดคิ้วอีกครั้ง

เมื่อผลักประตูกระจกของร้านออกไป แสงแดดอันสดใสเบื้องนอกและความมันของนมที่เพิ่งทิ้งสัมผัสไว้ในปาก ก็ทำให้จิตใจของเขากลับมาเบิกบานได้อีกครั้ง

"คฤหาสน์สินะ..."

เซียวถิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะเรียกแท็กซี่เพื่อไปดูคฤหาสน์ที่เขาตั้งใจจะอาศัยอยู่ไปจนวันตาย

ในฐานะโครงการบ้านเดี่ยวสุดหรู ไห่อวิ๋นคอร์ตย่อมไม่ได้ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองมากนัก

เขาเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถและพิมพ์ชื่อโครงการไห่อวิ๋นคอร์ตลงไป

อืม สิบห้ากิโลเมตร

ไม่ไกลเท่าไหร่ นั่งแท็กซี่ก็น่าจะตกราวๆ ห้าสิบกว่าหยวน

ทว่าในจังหวะที่เซียวถิงกำลังจะกด 'ยืนยันการเรียกรถ' อย่างมั่นใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาหยุดเขาไว้

เซียวถิง : "ไม่... ไม่หรอกมั้ง?"

เขากดออกจากแอปฯ เรียกรถ แล้วเปิดแอปพลิเคชันธนาคารในมือถือแทน

เขาขีดเส้นรหัสผ่านอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย

ตัวเลขที่ตามหลังคำว่า 'ยอดเงินคงเหลือ' ดับเปลวไฟดวงเล็กๆ ที่กำลังลุกโชนอยู่ในใจของเซียวถิงลงในพริบตา—

7.23

ใช่แล้ว มันคือเจ็ดหยวนกับอีกยี่สิบสามเหมา

และถ้าความทรงจำของเซียวถิงไม่ผิดเพี้ยน เจ้าของร่างเดิมมีบัญชีธนาคารแค่ใบเดียว นอกเหนือจากกระเป๋าเงินอิเล็กทรอนิกส์

ผ่านกระจกหน้าร้านที่ใสสะอาดฝั่งตรงข้าม เซียวถิงมองเห็นเงาสะท้อนของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาของตัวเอง และความสับสนงุนงงที่ฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น

เพิ่งเรียนจบ มีเงินเก็บเหลืออยู่ทั้งหมดแค่เจ็ดหยวนยี่สิบสามเหมา สมัครงานไปกว่ายี่สิบที่แต่ก็ยังไม่ได้งาน... ทว่ากลับเป็นเจ้าของคฤหาสน์มูลค่าหกล้าน

ช่างเป็นชีวิตที่ย้อนแย้งอะไรขนาดนี้!

"เฮ้อ..."

ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ต้องเอาให้สุด

แค่สิบห้ากิโลเมตรเอง!

สายตาของเซียวถิงไปหยุดอยู่ที่จักรยานเช่าริมทาง

ชายหนุ่มในชุดสีดำ สะพายกระเป๋าเป้กีฬาสีดำ ปั่นจักรยานเช่าสีฟ้า ท่ามกลางแดดเดือนกรกฎาคมที่แผดเผาจนแทบจะฆ่าคนได้ เซียวถิงเริ่มออกเดินทาง

ต่อให้ต้องตาย เขาก็ขอเห็นหน้าตาของคฤหาสน์หกล้านหยวนให้เป็นบุญตาก่อนตายให้ได้!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เซียวถิงที่เหงื่อท่วมตัวและเหนื่อยหอบเป็นหมาหอบแดด จอดจักรยานเช่าไว้ที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตบริเวณทางเข้าโครงการคฤหาสน์

เขาล็อกจักรยานและคว้ากระเป๋าเป้มาสะพายด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งพุ่งเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตด้านหลังด้วยความเร็วสูงสุด

แอร์ในซูเปอร์มาร์เก็ตเย็นฉ่ำมาก เซียวถิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาถึงกับมองเห็นไอความร้อนสีขาวลอยระเหยออกจากตัว

ส่วนเรื่องที่ว่าจะทำให้เป็นหวัดหรือเปล่านั้น... เป็นหวัดไม่ถึงตายหรอก

แต่เป็นลมแดดตายนี่สิของจริง!

เขาต้องสะกดกลั้นความเย้ายวนของเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบในตู้แช่ ที่ราวกับกำลังกวักมือเรียกเขาเหมือนสาวน้อยยั่วสวาท

เซียวถิงลอบกลืนน้ำลาย หยิบน้ำเปล่าขวดที่ถูกที่สุดบนชั้นวาง จ่ายเงิน แล้วเดินออกมา

น้ำเปล่าขวดละหนึ่งหยวน ของที่แม้แต่เจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่คิดจะซื้อ

แต่เมื่อมาอยู่ในมือของเซียวถิงในยามนี้ มันกลับกลายเป็นน้ำทิพย์จากสวรรค์ชัดๆ!

ห้าร้อยมิลลิลิตร ถูกกระดกหมดเกลี้ยงในอึกเดียว

ราวกับผืนดินที่แตกระแหงได้รับการรดน้ำ เซียวถิงที่เรี่ยวแรงหดหายพลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาก

และสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือ... เขาเหลือเงินติดตัวอยู่แค่สามหยวนกับอีกยี่สิบสามเหมา

ค่าเช่าจักรยานสองหยวน ค่าน้ำอีกหนึ่งหยวน

เงินสามหยวนที่เหลือยังพอให้เขาปั่นจักรยานกลับไปได้

เพอร์เฟกต์~!

หลังจากนั่งพักใต้ร่มไม้ครู่หนึ่ง

เซียวถิงก็สะพายเป้เดินมาถึงประตูทางเข้าโครงการคฤหาสน์

ถ้าที่นี่คือแหล่งที่อยู่ของคนรวยล่ะก็... ภาพจำของเซียวถิงเกี่ยวกับรปภ. หมู่บ้านก็คือ—

คุณลุงแก่ๆ หูตึงๆ ที่มักจะถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิไว้ในมือตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นฤดูไหนก็ตาม

อ้อ ใช่ แล้วก็ชอบมองเหยียดพวกพนักงานส่งของด้วย

ทว่าที่นี่... กลับมีชายหนุ่มกล้ามโตในเครื่องแบบสามคนยืนตระหง่านอยู่ในป้อมยาม สายตาคมกริบที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรนักกำลังจ้องเขม็งมาที่เซียวถิงซึ่งกำลังยืนลังเลอยู่หน้าประตู

"ฉันคือเจ้าของบ้าน... ฉันคือเจ้าของบ้าน..."

หลังจากหลับตาพึมพำเพื่อปลุกใจตัวเองอยู่สองสามคำ เซียวถิงก็กระชับสายกระเป๋าเป้ เชิดหน้าขึ้นสูง แล้วเดินผ่านรปภ. ทั้งสามคนไป

และก็ตามคาด... ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

"?"

คราวนี้กลายเป็นเซียวถิงที่ต้องงุนงงเสียเอง

โครงการคฤหาสน์ราคาแพงลิบลิ่วขนาดนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยมีแค่นี้เองเหรอ?

จากนั้นเขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่มออกไปเสียแล้ว—

"คุณครับ จะไปไหนหรือครับ?"

ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดและดูทะมัดทะแมงคนหนึ่งขับรถกอล์ฟไฟฟ้ามาจอดเทียบตรงหน้าเซียวถิง

แม้ริมฝีปากจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเฉยชา

ราวกับจะบอกว่า—คุณควรบอกจุดหมายปลายทางมาดีกว่า ไม่งั้นขากลับออกไปคงลำบากแน่

"ฉันคือเจ้าของบ้าน... ฉันคือเจ้าของบ้าน..."

หลังจากปลุกใจตัวเองอีกรอบ เซียวถิงก็ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถกอล์ฟอย่างมาดมั่น

"แถวที่ 2 อาคาร 14"

ไม่มีฉากดูถูกดูแคลนอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลย ยิ่งเป็นชุมชนระดับไฮเอนด์ พนักงานก็ยิ่งมีคุณภาพสูง

และคนที่มีคุณภาพสูงมักจะเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งดี—

พวกเราต่างก็เป็นแค่ทาสรับจ้างที่ทำงานแลกเงินเหมือนกัน ใครจะมีสิทธิ์ไปดูถูกใครได้ล่ะ?

อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนขับรถกอล์ฟที่แววตาเปลี่ยนเป็นเป็นมิตรขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่เขาบอกจุดหมายปลายทางไป

เซียวถิงก็อดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้

อุตส่าห์มีโอกาสดีๆ ให้ได้โชว์พาวเวอร์แท้ๆ พลาดซะงั้น!

"พี่ชาย เป็นพนักงานส่งพัสดุหรือว่าส่งอาหารล่ะครับ?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเป็นมิตรและปฏิบัติอย่างเท่าเทียมของคนขับรถกอล์ฟ

เซียวถิงก็รู้ทันทีว่าโอกาสของเขามาถึงแล้ว เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

"ฉันคือเจ้าของบ้าน!"