บทที่ 1 ทะลุมิติ คฤหาสน์หล่นทับ

บทที่ 1 ทะลุมิติ คฤหาสน์หล่นทับ

ภายในร้านกาแฟที่จอแจ เซียวถิงผ่อนลมหายใจยาว แววตาที่เคยกระจ่างใสค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนงุนงง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เขาเพิ่งจะถูกเลิกจ้างและกำลังเมาหัวราน้ำอยู่ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ไม่ใช่เหรอ?

ขณะที่เขากำลังยกมือขึ้นเกาหัว ความทรงจำมากมายก็พรั่งพรูออกมาจากส่วนลึกในห้วงคำนึง

เขานึกออกแล้ว มีอันธพาลขี้เมาสองคนกำลังจะหาเรื่องเด็กนักเรียนคนหนึ่ง และตัวเขาที่กำลังเมามายก็ได้เข้าไปขัดขวางเพื่อช่วยเหลืออย่างกล้าหาญ

จากนั้น... ภาพขวดเบียร์ที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้า ตามมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสและความมืดมิด เซียวถิงก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที

เขาถูกตีจนตายเพราะเข้าไปทำตัวเป็นฮีโร่

หึ ก็ดีเหมือนกัน

อายุสามสิบแล้วยังโดนไล่ออก จะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็คงไม่มีความหมายอะไรนัก

แล้วตอนนี้... สายตาของเซียวถิงเริ่มจับโฟกัสได้ เขาเห็นกาแฟลาเต้ควันฉุยอยู่ตรงหน้า และชายวัยกลางคนในชุดสูทที่กำลังถือปึกเอกสารนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"คุณเซียว? คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

ชายวัยกลางคนมองเซียวถิงที่มีสีหน้าสับสนและเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ผม..."

เซียวถิงนวดคลึงขมับ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าความทรงจำที่แสนจะแปลกหน้ากลับไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก

ความเจ็บปวดแปลบปลาบในหัวทำให้เซียวถิงต้องขมวดคิ้ว เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยเพื่อขอโทษชายวัยกลางคนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นและเดินโซเซตรงไปยังห้องน้ำ

หลังจากล้างหน้าด้วยน้ำเย็น เซียวถิงก็ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ สีหน้าของเขาดูพิลึกพิลั่นขณะพยายามเรียบเรียงความทรงจำที่ไม่คุ้นเคยเหล่านั้น

"นี่ฉัน... ทะลุมิติมาเหรอ?"

ยิ่งนึกทบทวน สีหน้าของเซียวถิงก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

โลกใบนี้แทบจะไม่มีอะไรต่างจากโลกในชาติที่แล้วของเขาเลย

ประวัติศาสตร์ดำเนินไปในทิศทางคล้ายคลึงกัน กวีที่ควรจะมีก็มี และนักร้องชื่อดังที่เคยโด่งดังพลุแตกในชาติก่อนก็ปล่อยผลงานชิ้นเอกออกมากันหมดแล้ว

นอกเหนือจากผืนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าที่ตอนนี้ถูกเรียกว่า 'ต้าเซี่ย' แล้ว ทุกอย่างล้วนเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน

เจ้าของร่างเดิมมีชื่อว่าเซียวถิงเหมือนกัน ปีนี้อายุยี่สิบสอง และเพิ่งเข้าร่วมงานเลี้ยงจบการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปเมื่อสองวันก่อน

เขาเป็นเด็กกำพร้า มีนิสัยเก็บตัว และไม่ค่อยมีเพื่อนนัก

เหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ในวันนี้ก็คือ... "มารับมรดกเป็นคฤหาสน์เนี่ยนะ? หา?"

สีหน้าของเซียวถิงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

หรือว่าร่างนี้จะเป็นลูกเมียน้อยของเศรษฐีที่ถูกทิ้งไว้นอกบ้าน?

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ!

ในชาติก่อน เขาใช้ชีวิตอย่างราบเรียบและไร้ค่ามาตลอดสามสิบปี สุดท้ายแม้แต่ห้องน้ำสักห้องยังไม่มีปัญญาซื้อ

แต่ในชาตินี้... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ

เมื่อความทรงจำหลั่งไหลเข้ามา เซียวถิงก็รู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นเฉียบ หัวใจที่เต้นโครมครามสงบลง และสีหน้าของเขาก็กลับมาดูพิลึกพิลั่นอีกครั้ง

เมื่อหกเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมซึ่งยังเรียนอยู่ ได้ออกไปเดินเล่นย่อยอาหารตอนกลางคืน แล้วบังเอิญไปเจอหญิงชราคนหนึ่งหัวใจวายอยู่ริมถนน

ด้วยความใจดี เจ้าของร่างเดิมไม่มีเวลามานั่งคิดว่านี่เป็นมิจฉาชีพจัดฉากหรือเปล่า เขารีบแบกหญิงชราคนนั้นไปส่งโรงพยาบาลทันที

หลังจากควักเงินเก็บที่ได้จากการทำงานพาร์ตไทม์ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลจนหมด เขาก็ยังอุตส่าห์ไปเฝ้าไข้ดูแลหญิงชราคนนั้นอย่างดีนานถึงครึ่งเดือน

ทว่าในท้ายที่สุด หญิงชราคนนั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่ทิ้งไว้ให้

แน่นอนว่าค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมก็สูญเปล่า

หลังจากนั้น เจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ

แค่ทำความดี ก็ไม่ต้องไปถามหาผลตอบแทน!

"พับผ่าสิ..."

เมื่อนึกถึงคติประจำใจของเจ้าของร่างเดิม เซียวถิงก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ตัวเอง

พูดกันตามตรง ให้เขาทำแบบนั้นเขาทำไม่ได้หรอก

จากนั้นชีวิตก็วนเวียนอยู่กับการเรียนและการทำงานตามปกติ

ความดีครั้งนี้ค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

จนกระทั่งเมื่อวาน จู่ๆ ก็มีทนายความติดต่อมา บอกว่ามีคฤหาสน์หลังหนึ่งรอให้เขาไปรับมรดก

หญิงชราคนนั้นเสียชีวิตแล้ว และในพินัยกรรม เธอได้บริจาคทรัพย์สินทั้งหมดให้แก่องค์กรการกุศล โดยทิ้งคฤหาสน์เพียงหลังเดียวของเธอไว้ให้กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งเคยพบกันแค่ครั้งเดียวคนนี้

เขาไม่ต้องเตรียมอะไรเลย เพียงแค่นำบัตรประชาชนและสำเนามาที่ร้านกาแฟแห่งนี้

เจ้าของร่างเดิมไม่ได้นึกสงสัยอะไรแม้แต่น้อย เขารีบสะพายเป้พกบัตรประชาชนตรงดิ่งมาทันที

แล้ว... ความทรงจำก็สิ้นสุดลงตรงนั้น วินาทีที่เจ้าของร่างเดิมนั่งลง จิตวิญญาณของเขาก็ถูกแทนที่โดยเซียวถิงจากอีกโลกหนึ่งอย่างสมบูรณ์

เซียวถิงที่ทบทวนความทรงจำมาถึงตรงนี้ : "..."

แม้จะไม่รู้ว่าเทพเจ้าองค์ไหนเป็นคนพาเขาทะลุมิติมาที่นี่

แต่ขอตกลงกันหน่อยได้ไหม เอาร่างคืนให้เขาไปเถอะ!

เจ้าของร่างเดิมทำดีมาตลอดยี่สิบกว่าปี และก็ยากจนมาตลอดยี่สิบกว่าปีเช่นกัน

จังหวะที่กำลังจะได้เริ่มต้นเสวยสุขอย่างไม่ต้องกังวล จู่ๆ เขาที่เป็นคนแปลกหน้ากลับมาชุบมือเปิบไปซะงั้น... เซียวถิงไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีอะไร ชีวิตอันแสนจืดชืดสามสิบปีในชาติก่อนได้ขัดเกลาเหลี่ยมมุมในใจเขาจนมนไปหมดแล้ว

แต่การมาแย่งรังนกแบบนี้ มันก็ออกจะทำใจยอมรับได้ยากอยู่สักหน่อย

น่าเสียดายที่เซียวถิงเฝ้าสวดภาวนาและร้องตะโกนในใจอยู่นาน

กลับไม่มีเสียงใดตอบรับเขากลับมาเลย

"ชิ... ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยล่ะกัน!"

เซียวถิงจำใจยอมรับผลลัพธ์นี้ แม้จะไม่ได้รู้สึกสบายใจนักก็ตาม

ทว่าบนใบหน้ากลับปรากฏร่องรอยของความยินดีแอบแฝงอยู่

คฤหาสน์เชียวนะ!

ของที่ต่อให้คนสองคนจากสองชาติภพ ทำงานงกๆ ไปอีกแปดสิบชาติก็ยังซื้อไม่ได้!

"ไม่ต้องห่วงนะเพื่อน..."

เซียวถิงยกแขนขึ้นกอดอก ตบไหล่ตัวเองเบาๆ และปลอบประโลมด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ฉันติดหนี้นายที่ได้โอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันจะใช้ชีวิตให้มันมีสีสันขึ้นอีกนิดอย่างแน่นอน... จะพยายามอย่างเต็มที่เลยล่ะ!"

เซียวถิงลุกออกจากห้องน้ำ มายืนอยู่หน้ากระจกและพิจารณารูปลักษณ์ของตัวเองในชาตินี้อย่างละเอียด

บังเอิญเหลือเกินที่เซียวถิงในชาตินี้หน้าตาแทบจะถอดแบบมาจากตัวเขาในชาติก่อน

คิ้วดุจกระบี่ นัยน์ตาดั่งดวงดาว ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ริมฝีปากแดงและฟันขาวสะอาด

ผนวกกับพุงพลุ้ยๆ ที่ยังไม่ปรากฏขึ้นในชาตินี้ ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรพอดิบพอดี และความซื่อบื้อที่เห็นได้ชัดจากแววตา นี่มันไอดอลหนุ่มตัวเป็นๆ ชัดๆ

ประเภทที่ว่าถ้าไปแข่งในรายการเซอร์ไววัลไอดอล ต่อให้ไม่ได้เดบิวต์ก็ต้องตกแฟนคลับได้เพียบแน่นอน

น่าเสียดายจริงๆ... "เฮ้อ!"

เซียวถิงถอนหายใจพลางหยิกแก้มหล่อๆ ของตัวเองเบาๆ

"เราทั้งคู่เสียของกันจริงๆ หน้าตาออกจะดีขนาดนี้ รวมกันสองชาติยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเดียว มันช่าง... เฮ้อ!"

เซียวถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะเช็ดมือแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไป

ไม่เคยมีแฟนแล้วมันยังไงล่ะ!

ต่อให้เขาได้รับสืบทอดคฤหาสน์มา... เขาก็ยังไม่คิดจะมีความรักอยู่ดี

จะมีไปทำไม?

เอาเวลาไปหาเงินไม่ดีกว่าเหรอ?

ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วในการชักกระบี่ของเขาลดลงก็เท่านั้น!

"คุณเซียวครับ?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเจือความสงสัยของทนายความ เซียวถิงที่กำลังจะหยิบพินัยกรรมและขั้นตอนการรับมรดกตรงหน้าขึ้นมาอ่านอีกรอบ ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง "มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ทนายความลูบปลายคาง "ไม่มีอะไรครับ ผมแค่รู้สึกว่า... คุณดูเปลี่ยนไปนิดหน่อย"

เมื่อสามนาทีก่อน เขายังมองเห็นคนตรงหน้าเป็นเพียงนักศึกษาจบใหม่ที่มีนิสัยเก็บตัวและมีแววตาสับสนอยู่เลย

ทำไมหลังจากเดินไปเข้าห้องน้ำถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน กลายเป็นคนที่ดูสงบนิ่งเยือกเย็น แถมยังแผ่กลิ่นอายของคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน... คฤหาสน์หลังหนึ่งสามารถเปลี่ยนคนได้มากขนาดนี้เลยเชียวหรือ?

มันเปลี่ยนได้จริงๆ นั่นแหละ!

ทนายความก้มลงมองราคาประเมินของคฤหาสน์ในเอกสารแล้วพยักหน้าเบาๆ

อย่าว่าแต่นักศึกษาคนนี้เลย ต่อให้เป็นทนายความระดับท็อปอย่างเขา ทำงานมาทั้งชีวิตก็อาจจะไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำ

ถ้ามันไม่ทำให้คนเปลี่ยนไปสิถึงจะแปลก!

ถ้าฉันมีคฤหาสน์แบบนั้นบ้าง... "เซ็นตรงนี้ได้เลยใช่ไหมครับ?"

น้ำเสียงราบเรียบของเซียวถิงดึงทนายความให้หลุดออกจากภวังค์

"หา? อ้อ! ใช่ครับ คุณหลินซิวเซียงครองตัวเป็นโสดและไม่มีบุตรตลอดชีวิต ส่วนญาติเพียงคนเดียวที่อยู่ต่างประเทศก็สละสิทธิ์ในการรับมรดกแล้ว เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องกังวลเรื่องข้อพิพาทใดๆ เลยครับ เซ็นได้เลย!"

"สิ่งเดียวที่คุณต้องระวังก็คือ คุณหลินซิวเซียงได้ระบุไว้อย่างชัดเจนในพินัยกรรมว่า เงื่อนไขของการมอบอสังหาริมทรัพย์นี้คือห้ามขายเด็ดขาด หากคุณนำทรัพย์สินนี้ไปลงประกาศในเว็บไซต์ซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ใดๆ เงินที่ได้จากการขายจะถูกสำนักงานกฎหมายของเรายึดคืน และนำไปบริจาคแก่องค์กรการกุศลเช่นเดียวกันครับ"

ทนายความกลับเข้าสู่โหมดมืออาชีพ เพียงไม่กี่ประโยคเขาก็สามารถปัดเป่าความสงสัยส่วนใหญ่ของเซียวถิงไปได้จนหมด

เซียวถิงหยิบปากกาขึ้นมา ปลายปากกาจ่อค้างอยู่เหนือสัญญาอย่างครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนที่เขาจะวางมันลงเบาๆ

"คุณทนายครับ ปกติแล้วการรับมรดกมันต้องมีภาษีการโอนไม่ใช่เหรอครับ เรื่องนี้ผม..."

พูดจบ เซียวถิงก็ยิ้มแห้งๆ

เขายังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจ้าของร่างเดิมมีเงินในบัญชีอยู่เท่าไหร่

แต่มันต้องไม่เกินหนึ่งหมื่นหยวนแน่ๆ

ภาษีการโอนสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นมรดกโดยทั่วไปคือสามเปอร์เซ็นต์

ในสัญญาระบุว่าคฤหาสน์หลังนี้มูลค่าหกล้าน ดังนั้นภาษีการโอนก็จะตกอยู่ที่... หนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน

"เรื่องนี้คุณก็สบายใจได้เลยครับ หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว คุณจ่ายแค่ค่าธรรมเนียมดำเนินการแปดสิบหยวน คฤหาสน์หลังนี้ก็จะตกเป็นของคุณทันที"

"ส่วนค่าใช้จ่ายอื่นๆ คุณหลินซิวเซียงได้มอบหมายให้สำนักงานกฎหมายของเราเป็นผู้จัดการรับผิดชอบให้ทั้งหมดแล้วครับ"

ทนายความยังคงมีรอยยิ้มแบบมืออาชีพประดับบนใบหน้า แต่สายตาที่เขามองเซียวถิงนั้นกลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ปกติแล้ว นักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบ ไม่มีเบื้องหลังอะไร แล้วจู่ๆ ก็ได้คฤหาสน์มูลค่าหกล้านมาครอบครอง

ไม่ดีใจจนสติแตกก็ถือว่าเก่งแล้ว!

แต่เด็กคนนี้... กลับนิ่งสงบ เยือกเย็น

ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้มีมูลค่าหกล้าน แต่เป็นแค่หกร้อยหยวน

มีความเยือกเย็นขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย... เมื่อคิดได้ดังนี้ ทนายความก็ล้วงนามบัตรออกจากกระเป๋า เลื่อนส่งให้เซียวถิง พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่เพิ่มความจริงใจเข้าไปอีกเล็กน้อย

"ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะครับ ผมชื่อโจวฉีเว่ย ในอนาคตถ้าคุณมีปัญหาข้อกฎหมายอะไร สามารถโทรมาปรึกษาได้ตลอดเวลาเลยครับ... ฟรี"

การมีจิตใจที่มั่นคงตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตเขาจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

การลงทุนในตัวเขาแต่เนิ่นๆ ก็คงไม่เลว—

โจวฉีเว่ยผู้ซึ่งถือว่าตัวเองเป็นคนดูคนเก่งคิดในใจ