บทที่ 28 สิ่งปลูกสร้างแห่งใหม่

บทที่ 28 สิ่งปลูกสร้างแห่งใหม่

หลังจากเจอกับอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ ในที่สุดทุกคนก็ได้กินข้าวร้อนๆ สักที

หลังมื้ออาหาร แต่ละคนก็ช่วยกันเสนอแนะความคิดเห็นให้เฉินเหยียน ซึ่งเขาก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มและการพยักหน้า

ส่วนเขาจะนำไปปรับใช้จริงหรือไม่นั้น ก็ไม่มีใครรู้ได้

ทันทีที่กลุ่มคนเดินพ้นประตูโรงอาหาร เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นข้างหูเฉินเหยียน

【ภารกิจของระบบเสร็จสมบูรณ์! ได้รับคะแนนการดูแลผู้สูงอายุแล้ว! กำลังทำการสุ่มสิ่งปลูกสร้าง...】

เฉินเหยียนไม่มีเวลาว่างพอจะมาตรวจสอบรางวัลในตอนนี้ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวๆ ในใจ

ไม่ว่าจะอยู่ในวงการไหน การมีเส้นสายคอนเนกชันมันช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้นจริงๆ!

เหมือนเวลาบริษัทปลดคนออก สำหรับหัวหน้าบางคน การจะรั้งตัวคุณไว้มันก็เป็นแค่เรื่องของคำพูดประโยคเดียว

แต่ถ้าคุณไม่มีใครคอยหนุนหลัง ต่อให้คุณเก่งกาจสามารถแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องเก็บข้าวของเดินเตะฝุ่นอยู่ดี

หลังจากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดชั่วครู่ เฉินเหยียนก็รับหน้าที่เป็นไกด์พากลุ่มผู้นำเดินทัวร์บ้านพักคนชรา

ท้ายที่สุด เขาก็งัดเอาไม้เด็ดอย่าง PPT ออกมานำเสนอภาพวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่ตระการตาให้เหล่าผู้นำได้ชม ทำเอาพวกเขาถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ยกเว้นพื้นที่ที่กำลังก่อสร้าง พวกเขาเดินสายเยี่ยมชมแทบจะทุกซอกทุกมุม

บรรดาผู้นำต่างแสดงความพึงพอใจและเตรียมตัวเดินทางกลับ

ก่อนจากกัน เฉินเหยียนจับมือบอกลาทีละคน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบารมีของเชว่กั๋วห่าวกับห่าวเจิ้ง หรือเพราะเหตุผลอื่นใดกันแน่

แต่ท่าทีของผู้นำระดับเมืองในครั้งนี้ช่างแตกต่างจากตอนพิธีตัดริบบิ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาถึงขั้นตบหลังมือเฉินเหยียนเบาๆ อย่างสนิทสนมเอ็นดู

"ท่านผู้นำอาวุโสครับ เดี๋ยววันหลังผมจะแวะมาเยี่ยมใหม่นะครับ!"

เชว่กั๋วห่าวโบกมือไล่ ส่งสัญญาณให้เขารีบๆ ไปได้แล้ว ห่าวเจิ้งยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะหันมามองเฉินเหยียน

"ผู้อำนวยการเฉิน หลังจากได้ฟังวิสัยทัศน์ในอนาคตของคุณแล้ว ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมท่านผู้นำอาวุโสถึงได้ยืนกรานจะอยู่ที่นี่นัก"

"ขนาดผมเองฟังแล้วยังเลือดสูบฉีด อยากจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยเลย หวังว่าคุณจะเป็นคนรักษาคำพูดนะ!"

"จำไว้ด้วยล่ะว่าต้องเก็บโควตาเตียงสวัสดิการไว้ให้ผมสักเตียงตอนผมเกษียณในอนาคตด้วยล่ะ!"

"ไม่ต้องห่วงครับท่านผู้นำ! ลูกผู้ชายอย่างเฉินเหยียน คำไหนคำนั้นอยู่แล้วครับ บ้านพักคนชราหนานซานยินดีต้อนรับท่านเสมอครับ!"

"ฮ่าฮ่า นี่แกกะจะแช่งให้ฉันรีบๆ เกษียณก่อนกำหนดหรือไงไอ้หนู?"

"เอาล่ะ ฝากดูแลผู้อาวุโสเชว่ด้วยนะ พวกเราไปล่ะ!"

เฉินเหยียนโบกมืออำลา และรอจนขบวนรถแล่นลับสายตาไป ถึงได้หันกลับมามองเชว่กั๋วห่าว

"อะไร? พอรู้ตัวตนที่แท้จริงของตาเฒ่าคนนี้เข้าหน่อย ถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยหรือไง?"

เชว่กั๋วห่าวปรายตามองเฉินเหยียน เฉินเหยียนกลอกตาบนและเมินคำพูดของเขา

ต่อให้ลุงจะเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้จำแลงกายมา สำหรับผม ลุงก็เป็นแค่ตาเฒ่าธรรมดาๆ คนนึงนั่นแหละ

"อ้าว? ไม่คิดจะประจบสอพลอฉันหน่อยเหรอ? บางทีเรื่องที่แกแก้ปัญหาไม่ได้ อาจจะคลี่คลายได้ด้วยคำพูดของฉันแค่ประโยคเดียวก็ได้นะ"

เฉินเหยียนแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเหยียดหยาม ขืนไปเลียแข้งเลียขาลุง มีหวังเขาได้อายุสั้นลงน่ะสิ!

"ได้เลยครับ ไว้บ้านพักคนชรามีสิ่งอำนวยความสะดวกหรือบริการใหม่ๆ ในอนาคตเมื่อไหร่ ผมจะจัดเตรียมให้ลุงทุกอย่างเลยเป็นไง!"

"ไสหัวไปเลย! พวกนั้นมันเป็นสิทธิ์ที่ฉันควรจะได้รับอยู่แล้วเว้ย ฉันจ่ายเงินล่วงหน้าไปตั้งสองปีนะ"

"นี่แกจะเอาของๆ ฉันมาติดสินบนฉันเนี่ยนะ? สมองแกโดนลากระโดดเตะมาหรือไงฮะ?"

เฉินเหยียนแบมือยักไหล่ใส่เชว่กั๋วห่าว งั้นเขาก็หมดปัญญาแล้วล่ะ

เขาก็แค่บริหารบ้านพักคนชรา นอกจากเรื่องพวกนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะให้แล้วเหมือนกัน

"ไอ้เด็กนี่! ระวังจะมานั่งเสียใจทีหลังเถอะ"

เชว่กั๋วห่าวด่าทอด้วยความโมโห แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข รอยย่นบนใบหน้ายับย่นราวกับดอกเบญจมาศ

หลังจากส่งผู้อาวุโสเชว่กลับห้อง เฉินเหยียนก็เตรียมตัวไปเยี่ยมปู่กับย่าของเจียงหลิว เพื่อดูว่าขั้นตอนการเข้าพักไปถึงไหนแล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องขอดูโฉมหน้าสิ่งปลูกสร้างแบบสุ่มที่ระบบจับฉลากได้เสียก่อน เมื่อกี้เขายุ่งเกินกว่าจะแวะเข้าไปดู

เฉินเหยียนเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา และแทบจะหน้ามืดล้มพับไปกับเซอร์ไพรส์ที่ระบบจัดมาให้ ข้อความบนระบบแสดงผลว่า:

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สุ่มได้สิ่งปลูกสร้างระดับ 2 ดาว 'ที่พักอาศัยอัจฉริยะ'!】

สิ่งปลูกสร้างระดับสองดาว! โชคหล่นทับดวงเฮงสุดๆ เฉินเหยียนถึงกับอยากจะวิ่งตามห่าวเจิ้งไปหอมแก้มสักฟอดสองฟอดเลยทีเดียว

ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นจังหวะเวลา สถานที่ หรือผู้คน ล้วนเป็นใจให้เขาสุ่มได้รางวัลใหญ่ชิ้นนี้มาครอง

เฉินเหยียนสูดหายใจลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ และเริ่มตรวจสอบข้อมูลรายละเอียดของสิ่งปลูกสร้าง

【ชื่อสิ่งปลูกสร้าง: ที่พักอาศัยอัจฉริยะ】

【ระดับ: ★★】

【คำอธิบาย: ประกอบด้วยอาคารสูง 3 หลัง โดยมีพื้นที่สีเขียวสาธารณะแบบเล่นระดับอยู่ตรงกลาง】

【ครอบคลุมพื้นที่ 30,000 ตารางเมตร ผสมผสานการอยู่อาศัยของมนุษย์เข้ากับระบบนิเวศทางธรรมชาติได้อย่างลงตัว】

【สร้างรูปแบบการใช้ชีวิตแนวใหม่ที่มนุษย์และธรรมชาติอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน】

【ฟังก์ชันพิเศษ 1: ขจัดปัญหาแหล่งเพาะพันธุ์ยุง ป้องกันไม่ให้พื้นที่สีเขียวที่หนาแน่นกลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลง】

【ฟังก์ชันพิเศษ 2: อบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นสบายในฤดูร้อน ภายในอาคารจะรักษาอุณหภูมิที่สบายที่สุดสำหรับผู้อยู่อาศัยไว้เสมอ】

【ฟังก์ชันพิเศษ 3: แสงอาทิตย์ประดิษฐ์ จำลองแสงสว่างตามธรรมชาติ เพื่อลดปัญหาแสงสว่างในตอนกลางวันไม่เพียงพอ ซึ่งเกิดจากระเบียงที่มีความลึกเป็นพิเศษ】

หลังจากอ่านคำอธิบายสิ่งปลูกสร้างจบ เฉินเหยียนก็รู้สึกว่าคำบรรยายพวกนี้มันดูคุ้นๆ ตาแฮะ!

หลังจากนั่งนึกอยู่พักหนึ่ง นี่มัน 'ที่อยู่อาศัยเจเนอเรชันที่สี่' ที่กำลังฮิตๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอเนี่ย?

ยิ่งไปกว่านั้น เอฟเฟกต์พิเศษพวกนี้ยังถูกออกแบบมาเพื่ออุดช่องโหว่และข้อบกพร่องของอาคารเจเนอเรชันที่สี่โดยเฉพาะเลยนี่นา

ฟันธงเลย! เขาแค่ไม่รู้ว่าอาคารเจเนอเรชันที่สี่ที่สร้างโดยระบบ มันจะแตกต่างจากที่มีอยู่ตามท้องตลาดทั่วไปยังไงก็เท่านั้นเอง

【โปรดกำหนดพื้นที่ก่อสร้าง โฮสต์ หลังจากกำหนดแล้ว คนงานก่อสร้างจะเดินทางมาถึงภายในหนึ่งชั่วโมง ระยะเวลาก่อสร้างคือสามเดือน!】

หืม? เฉินเหยียนถึงกับตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสิ่งปลูกสร้างที่ต้องใช้เวลาสร้างนานถึงสามเดือน ปริมาณงานจะต้องมหาศาลแน่ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบไม่ได้ดึงตัวคนงานมาจากไซต์ก่อสร้างปัจจุบัน ดังนั้นจำนวนคนที่ต้องใช้หน้างานจะต้องเยอะมากเป็นพิเศษชัวร์

เฉินเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจว่าจะรอให้ฟ้ามืดก่อนค่อยดึงสิ่งปลูกสร้างออกมา ตอนนี้มีผู้สูงอายุอยู่ในศูนย์เยอะเกินไป

ถ้าเกิดมีใครเผลอไปเดินชนหรือหกล้มจนได้แผลขึ้นมาล่ะก็ ต่อให้ขายบ้านพักคนชราทิ้งทั้งหลัง ก็คงไม่พอจ่ายค่าทำขวัญแน่ๆ!

เมื่อปิดหน้าต่างระบบลง เฉินเหยียนก็โทรหาพี่รองจู และได้ความว่าสองตายายจัดการเรื่องขั้นตอนการเข้าพักเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ห้องพักของพวกเขาคือห้อง B-33 เฉินเหยียนตั้งใจจะไปเยี่ยมพวกเขา เพราะพวกเขาถือเป็นผู้สูงอายุกลุ่มแรกที่ได้ใช้โควตาเตียงสวัสดิการ

แถมพวกเขายังเป็นปู่กับย่าของเจียงหลิว ว่าที่มือขวาคนสำคัญของเขาในอนาคตอีกด้วย

เฉินเหยียนมาถึงหน้าห้อง B-33 และเคาะประตู ไม่นานประตูก็เปิดออก และพี่รองจูก็ชะโงกหน้าออกมา

หลังจากจัดการขั้นตอนการรับเข้าพักเสร็จ เจียงหลิวก็รีบดิ่งกลับไปที่ไซต์ก่อสร้าง ปล่อยให้ผู้ดูแลช่วยกันจัดข้าวจัดของอยู่ที่นี่

เพื่อไม่ให้ผู้เฒ่าทั้งสองรู้สึกประหม่าเมื่อต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย พี่รองจูจึงอาสาอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา

เมื่อเฉินเหยียนเดินเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นสองตายายนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา

บางทีสภาพแวดล้อมที่นี่อาจจะหรูหรากว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มากนัก

เมื่อเห็นเฉินเหยียนเดินเข้ามา ทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนและมองเขาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ

"ผู้อำนวยการเฉินคะ นี่มัน... บ้านดีๆ แบบนี้ให้พวกเราอยู่ ค่าเช่าเดือนนึงจะตกตั้งเท่าไหร่กันคะเนี่ย!"

"เจียงหลิวเขาไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ เอาเป็นว่า... พวกเราไม่พักที่นี่ดีกว่านะคะ!"

"คุณปู่คุณย่าวางใจและพักที่นี่ได้เลยครับ ตอนนี้เจียงหลิวก็เหมือนเป็นพนักงานครึ่งตัวของเราไปแล้ว"

"เรามีราคาภายในสำหรับพนักงานครับ รับรองว่าเจียงหลิวจะไม่ต้องแบกรับภาระอะไรแน่นอนครับ!"

...ด้วยคำพูดปลอบประโลมของเฉินเหยียนและพี่รองจู ในที่สุดสองตายายก็ล้มเลิกความคิดที่จะย้ายออก

หลังจากช่วยแนะนำให้พวกเขาทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านรอบๆ เสร็จ เฉินเหยียนและพี่รองจูก็ขอตัวกลับ

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง เฉินเหยียนก็ไปที่ห้องทำงานของหลี่ถงหัว เพื่อสอบถามยอดการเซ็นสัญญาของวันนี้

จำนวนคนที่เซ็นสัญญาวันนี้เทียบกับสองวันที่ผ่านมาถือว่าน้อยมากมีแค่ 1 คนเท่านั้น

ปัจจุบัน หากไม่รวมเตียงสวัสดิการสองเตียง จำนวนผู้สูงอายุที่พักอาศัยอยู่มีทั้งหมด 45 คน

รายรับรวม: 26,368,536 หยวน ซึ่งคิดเป็น 212,525.7 หยวนต่อเดือน

ส่วนเงินสำรองค่ารักษาพยาบาลถูกเก็บไว้ในบัญชีควบคุมและไม่ถูกนำมารวมในยอดนี้

หลังจากพ้นวันนี้ไป โปรโมชันส่งเสริมการขายสามวันก็จะสิ้นสุดลง

ในช่วงสองสามวันข้างหน้านี้ เฉินเหยียนวางแผนที่จะระงับกิจกรรมโปรโมตไว้ก่อน และรอจนกว่าศูนย์กิจกรรมจะสร้างเสร็จแล้วค่อยว่ากันใหม่

แม้ว่าเขาจะได้สิ่งปลูกสร้างมาหลายแห่งในช่วงนี้ แต่มันก็ยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างทั้งหมด

ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับไม่มีเลยสักนิด ต้องรอให้สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันเสียก่อน เขาถึงจะมีความมั่นใจมากพอที่จะไปหว่านล้อมคนอื่นได้เพิ่มขึ้น

จบบท