บทที่ 19 แซ็ค สเตน

บทที่ 19 แซ็ค สเตน

อึก~

โทนี่เอนกายลงบนโซฟาพลางจิบไวน์แดง สายตาจ้องเขม็งไปยังจอโทรทัศน์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึม

หลังจากได้รับการช่วยเหลือจาก ยูจีน ลี เขาเคยทึกทักเอาเองว่ายูจีนคงจะกวาดล้างพวกกลุ่มเท็นริงส์จนสิ้นซากไปแล้ว

จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อได้รับการเตือนสติจากยูจีน โทนี่จึงเริ่มดำเนินการสืบสวนด้วยความรู้สึกเคลือบแคลงสงสัย

จากการสืบสวนครั้งนี้ โทนี่พบว่ากลุ่มเท็นริงส์ยังคงมีตัวตนอยู่ กลุ่มที่ลักพาตัวเขาและถูกยูจีนฆ่าตายนั้นเป็นเพียงสาขาย่อยขนาดเล็กเท่านั้น

เมื่อเห็นข่าวนี้และนึกถึงคำเตือนก่อนหน้าของยูจีน โทนี่ก็เชื่อมโยงทั้งสองเรื่องเข้าด้วยกันทันที

ขณะนี้ โทนี่กำลังดูภาพฟุตเทจวิดีโอที่เกี่ยวกับกลุ่มเท็นริงส์

"จาร์วิส เจาะระบบของกองทัพเสีย ทันทีที่มีข่าวเกี่ยวกับกลุ่มเท็นริงส์ ให้รายงานฉันทันที"

"รับทราบครับ เจ้านาย"

โทนี่กระดกไวน์ที่เหลือจนหมดแก้วก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ เขามองดูอุปกรณ์ล้าสมัยของพวกกลุ่มเท็นริงส์ในวิดีโอแล้วหลุดหัวเราะออกมา

"ลีนี่ยังขี้ขลาดเกินไป แค่พวกกลุ่มเท็นริงส์ก็ทำให้เขาประสาทเสียได้ขนาดนี้ เดี๋ยวพอฉันจัดการพวกมันจนเรียบราบแล้ว ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปหัวเราะเยาะเขาให้ฟันร่วงเลยคอยดู"

ในขณะที่โทนี่กำลังพูด ในวิดีโอก็ปรากฏภาพสมาชิกกลุ่มเท็นริงส์กำลังกราดยิงพลเรือน

เมื่อเห็นสมาชิกในกลุ่มก่อการร้ายใช้ระบบอาวุธที่สร้างโดยสตาร์คเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ โทนี่ก็นึกถึงอินเซน สีหน้าของเขาเริ่มมืดมนลงเรื่อยๆ จนรอยยิ้มบนใบหน้าดูบิดเบี้ยว

นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเขาเลยแม้แต่น้อย

ทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ช่องว่างระหว่างความเป็นจริงกับอุดมการณ์ทำให้หัวใจของโทนี่หนักอึ้งอย่างยิ่ง

ทว่าความรู้สึกหม่นหมองนั้นอยู่ได้ไม่นาน เขาก็ได้รับสายเรียกเข้าจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

"เจ้านายครับ มีสายเรียกเข้าจากที่อยู่ในนิวยอร์กครับ"

"เบอร์ที่ไม่รู้จักงั้นหรือ?"

โทนี่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปกติแล้วเขาจะบล็อกสายพวกนี้ทิ้งทันที

ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากก่อนหน้านี้ ยูจีนชอบใช้เบอร์แปลกๆ โทรมาเพื่อด่าเขาโดยเฉพาะ

แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขเริ่มดีขึ้น และเมื่อคำนึงถึงว่ายูจีนอาจจะมีธุระสำคัญจริงๆ โทนี่จึงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับสาย

"สวัสดีครับ คุณสตาร์ค"

น้ำเสียงแปลกประหลาดที่ฟังดูเหมือนผ่านการดัดแปลงดังมาจากปลายสาย โทนี่รู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ยูจีน

เมื่อตระหนักได้ดังนั้น โทนี่ก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วแค่นเสียงเยาะเย้ย

"แพทริค สตาร์งั้นหรือ? หรือว่าเป็นพวกปัญญาอ่อน? เวลาพูดเนี่ย รู้สึกเหมือนเส้นประสาทในสมองโดนบีบอยู่หรือเปล่า?"

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะพูดต่อ

"คุณนี่เหมือนในข่าวลือไม่มีผิด ผมต้องการจะคุยกับคุณ คุณสตาร์ค ผมชื่อ แซ็ค สเตน"

"สเตน?!"

เมื่อได้ยินนามสกุลที่คุ้นเคยแต่เหินห่างนี้อีกครั้ง รูม่านตาของโทนี่ก็หดเกร็งทันที

"ถูกต้อง สเตน ผมอยากจะพบคุณ คุณสตาร์ค ผมมีหลายเรื่องที่อยากจะสนทนาด้วย"

โทนี่ไม่ได้ตอบรับข้อเสนอของชายที่เรียกตัวเองว่าแซ็ค สเตน ในทันที เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วถามกลับไปว่า

"แซ็ค สเตน? นายมีความเกี่ยวข้องอะไรกับ โอบาไดอาห์ สเตน?"

ชายที่ปลายสายหัวเราะออกมาแล้วกล่าวว่า

"โอบาไดอาห์ สเตน คือพ่อของผมเองครับ คุณสตาร์ค"

"พ่อของนาย? ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยว่า โอบาไดอาห์ สเตน มีลูกชาย?"

คำกล่าวอ้างของแซ็ค สเตน ทำให้โทนี่งุนงงอย่างหนัก เขาไม่มีความทรงจำเลยว่าโอบาไดอาห์เคยมีลูกชาย

ราวกับรับรู้ความคิดของโทนี่ แซ็ค สเตน จึงอธิบายต่อว่า

"ผมเป็นลูกนอกสมรสครับ คุณสตาร์ค ก่อนที่พ่อจะตาย ผมไม่ได้ใช้นามสกุลสเตนด้วยซ้ำ ผมเพิ่งจะเปลี่ยนมาใช้เพื่อรับมรดกของพ่อเท่านั้นเอง

ก่อนหน้านี้ผมชื่อ ไฟฟ์เฟอร์... แซ็ค ไฟฟ์เฟอร์ ถ้าคุณไม่เชื่อล่ะก็ เชิญตรวจสอบได้ตามสบายเลยครับ คุณสตาร์ค"

เมื่อได้ยินดังนั้น โทนี่ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองดูข้อมูลของ แซ็ค ไฟฟ์เฟอร์ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอตรงหน้า เขาหรี่ตาลงแล้วเอ่ยเสียงต่ำ

"ไม่จำเป็น บอกมาเถอะ ที่ไหน เมื่อไหร่?"

"ฮ่าๆๆ ช่างตรงไปตรงมาสมชื่อ โทนี่ สตาร์ค จริงๆ ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ตอนบ่ายสามโมง ผมจะไปหาคุณที่สตาร์คทาวเวอร์ แล้วเราค่อยคุยกัน ผมตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้พบคุณจริงๆ ครับ คุณสตาร์ค"

พูดจบ ชายที่เรียกตัวเองว่าแซ็ค สเตน ก็วางสายไป

"แซ็ค สเตน อายุสามสิบหกปี..."

โทนี่มองดูภาพชายผิวขาววัยกลางคนในแฟ้มข้อมูลที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับโอบาไดอาห์ สเตน อย่างน่าประหลาด สีหน้าของเขาค่อยๆ เคร่งเครียดลง

แม้เขาจะไม่รู้ว่าเป้าหมายของแซ็ค สเตน คนนี้คืออะไร แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อชื่อ 'สเตน' ในตอนนี้ช่างซับซ้อนเหลือเกิน

"เจ้านายครับ ควรจะแจ้งให้คุณลีทราบไหมครับ?"

เสียงของจาร์วิสดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า โทนี่ปฏิเสธความคิดนั้นทิ้งไปในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"จะไปบอกหมอนั่นทำไม? เรื่องแค่นี้ฉันจัดการเองได้ จาร์วิส อย่าทำอะไรเกินคำสั่ง"

โทนี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมด้วยความทระนง

"ฉันแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาเจ้าสารเลวนั่นหรอก จาร์วิส เพราะฉันคือ โทนี่ สตาร์ค ชายที่ฉลาดที่สุดในโลก"

เมื่อได้ยินดังนั้น จาร์วิสกลับนิ่งเงียบไปอย่างผิดปกติ

เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติ โทนี่จึงขมวดคิ้วถามว่า "เป็นอะไรไปจาร์วิส?"

ซ่า— ซ่า— ซ่า—

เสียงคลื่นรบกวนทางอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นครู่หนึ่งก่อนที่จาร์วิสจะตอบกลับว่า "ไม่มีอะไรครับเจ้านาย ผมแค่รู้สึกว่าสิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้องที่สุดแล้วครับ"

"เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ?"

"แค่ฝุ่นเกาะที่ลำโพงครับเจ้านาย"

"งั้นหรือ? สงสัยฉันต้องเพิ่มฟังก์ชันทำความสะอาดอัตโนมัติเสียแล้ว มาเถอะจาร์วิส ดึงแผนผังตำแหน่งลำโพงในวิลล่าออกมาดูหน่อย"

"ได้ครับเจ้านาย"

ในย่านอัปเปอร์แมนแฮตตัน ภายในวิลล่าของยูจีน เขากำลังเล่น 'จ้องตา' สนทนากับแฟรงคลินอย่างเงียบเชียบ

"แอ๊~ แอ๊~"

เมื่อมองดูทารกน้อยผิวพรรณผุดผ่องตรงหน้า แววตาของยูจีนก็ฉายประกาย 'เป็นไปตามคาด' ออกมา

ในฉบับคอมมิก แฟรงคลินมีอัตราการเติบโตที่เหนือกว่าความเข้าใจของมนุษย์ปกติ

และตอนนี้ แฟรงคลินของเขาก็เติบโตจนมีลักษณะเหมือนทารกวัยหนึ่งเดือน ทั้งที่เพิ่งเกิดมาได้ไม่ถึงสิบวัน สิ่งนี้ทำให้ยูจีนมั่นใจยิ่งขึ้นว่าแฟรงคลินของเขามีความสามารถแบบเดียวกับแฟรงคลินในจักรวาลอื่นๆ

"ยูจีน คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ?"

เมื่อได้ยินเสียงอันอ่อนโยนของภรรยา ยูจีนก็ระบายยิ้มแล้วลุกขึ้นหันไปหาเธอ

การฟื้นตัวหลังคลอดของซูซานนั้นยอดเยี่ยมมาก แม้แต่คนที่ยูจีนจ้างมาดูแลยังเอ่ยปากชมว่าเธอดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการทำคลอดมาเลย

แม้แต่ 'เซรั่มฟื้นฟูตราโลแกน' ที่ยูจีนเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ยังไม่มีโอกาสได้ใช้

"แค่ดูแฟรงคลินน่ะครับ เจ้าหนูนี่เหมือนคุณจริงๆ นอกจากผมสีดำแล้ว อย่างอื่นเหมือนคุณเปี๊ยบเลย เหมือนคุณในร่างย่อส่วนไม่มีผิด"

"จริงหรือคะ? นั่นอาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้นะ ถ้าเขาหน้าเหมือนฉันมากไป โตขึ้นสาวๆ อาจจะไม่ชอบเขาก็ได้"

ซูซานเดินมาที่ข้างเปลเด็ก เธอโน้มตัวลงไปลูบพุงกะทิของแฟรงคลินเบาๆ

เจ้าหนูแฟรงคลินให้ความร่วมมือกับนิ้วของซูซานเป็นอย่างดี เขาถีบแข้งถีบขาไปมาพลางกลอกตาจ้องมองสลับไปมาระหว่างยูจีนกับซูซาน

ซูซานส่งยิ้มให้แฟรงคลินก่อนจะลุกขึ้นยืนหันมาหายูจีน คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูขยับเหมือนมีบางอย่างอยากจะพูด

เมื่อเห็นดังนั้น ยูจีนจึงถามเสียงนุ่มว่า

"มีอะไรหรือเปล่าครับ?"