ตอนที่ 17 อาจารย์ของคนอื่น

"ขอบพระเจ้าสําหรับความช่วยเหลือของท่านมาก ท่าปรมาจารย์ยื่อยื่อ"

หวงหลิงและซื่อหมินมาที่ด้านหลังของนกเพลิงและโค้งคํานับด้วยความเคารพ

พวกเธอนั้นไม่ได้คุยอะไรกับยื่อซวนมาก่อน เมื่อมองไปที่ผู้มีพระเจ้าที่พวกเธอชื่นชมมานาน แก้มของพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับหัวใจของพวกเธอที่ไม่สามารถหยุดสั่นได้

ไม่เพียงแค่ยื่อซวนจะเป็นคนที่มีความสามารถอย่างมากเท่านั้น แต่เขายังหล่อมากอีกด้วยถ้าให้เทียบจริงๆหน้าตาของเขาก็ไม่มีใครเทียบได้เช่นกัน

และสิ่งที่สําคัญที่สุดคือเขาอายุเพียง 20 ปีเท่านั้น หรืออีกนัยหนึ่งนั้นยื่อซวนเป็นชายในอุดมคติในใจของผู้ฝึกตนหญิงนับไม่ถ้วนในนิกายชิงหยุน!

เมื่อเห็นพวกเธอมีอาการแบบนั้นยื่อซวนก็ผายมือออก

ถึงแม้ว่าทั้งสองคนนี้ไม่เป็นลูกศิษย์ของหลินชิงแต่เป็นเพียงสาวกธรรมดาของนิกายชิงหยุนนั้น ยื่อซวนก็คิดที่จะช่วยเธออย่างไม่ลังเลเช่นกัน

ไม่เพียงแต่ยื่อซวนเท่านั้นแม้แต่ผู้อาวุโสคนอื่นๆเองก็จะทำแบบเดียวกับที่ยื่อซวนทำเหมือนกัน

เพราะในราชวงศ์เฉียนที่ยิ่งใหญ่นั้นนิกายชิงหยุนมีชื่อเสียงในการปกป้องสมาชิกของตนเอง แม้ว่าจะมีความขัดแย้งภายในนิกายก็ตาม แต่พวกเขาก็รวมเป็นหนึ่งเดียวเสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู

"ตอนที่ข้าออกจากนิกายมานั้นข้าได้รับคําสั่งจากอาจารย์ของพวกเจ้าให้พาพวกเจ้ากลับไปที่นิกายชิงหยุนถ้าข้าพบพวกเจ้าสองคนระหว่างทาง เพราะการแข่งขันระหว่างสามนิกายที่ยิ่งใหญ่กําลังจะเริ่มขึ้น ดังนั้นถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าสองคนจะกลับไปเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันนี้ด้วย!"

"ข้าเองก็ไม่คิดว่าข้าจะเจอพวกเจ้า แต่พวกเจ้ากลับเป็นสองคนแรกที่ข้าได้ตั้งแต่วันแรกที่ข้าออกมาจากพื้นที่ของนิกาย"

ยื่อซวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ข้ากับพี่สาวของข้านั้นออกมาซ้อมข้างนอกมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วและพวกข้ากำลังจะกลับไป แต่พวกข้าคิดว่าจะได้พบกับเกล็ดน้ำแข็งทมิฬในเทือกเขามรณะแห่งนี้!"

"พวกข้าจึงต้องการนํามันกลับไปที่นิกายทันที แต่กลับถูกขวางทางโดยหยวนวู่จีและพวกนักเดินทางป่าเถื่อนพวกนั้น"

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หวงหลิงก็อดไม่ได้ที่จะสั่นอีกครั้งด้วยความกลัว

หากยื่อซวนไม่ปรากฏตัวมาช่วยเธอได้ทันเวลา เธอกับซื่อหมินอาจต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ เพราะผู้ฝึกตนของนิกายซวนหยินนั้นแข็งแกร่งมาก

ในราชวงศ์เฉียนที่ยิ่งใหญ่ทั้งหมด ผู้ฝึกตนเหลายคนตระหนักดีถึงความโหดร้ายของนิกายซวนหยิน

ผู้ฝึกตนของนิกายซวนหยินนั้นหยิ่งผยองมากและพวกเขามีความแค้นนับไม่ถ้วนกับคนๆอื่นภายนอก ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ผู้ฝึกตนของนิกายซวนหยินนั้นมักจะฉกชิงสมบัติออกจากผู้ฝึกตนคนอื่นๆไป

และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือพวกเขามักใช้ความแข็งแกร่งของนิกายซวนหยินนั้นข่มขู่เพื่อบิดเบือนความจริงที่เกิดขึ้น!

ผู้ฝึกตนบางคนที่ไม่รู้ถึงความโหดร้ายของนิกายซวนหยินนั้นอาจเชื่อในการใส่ร้ายของพวกเขา แต่พวกเขาจะต้องแค้นใจอย่างมากเมื่อพวกเขาได้รู้ความจริงทีหลัง

เหตุผลที่เป็นแบบนั้นมันง่ายมาก เพราะนิกายซวนหยินแยกไม่ได้ในสิ่งที่ถูกและผิด

ด้วยเหตุนี้เองที่ หวงหลิงและซื่อหมินจึงรู้ดีว่าหากพวกเธอได้เห็นด้วยกับข้อตกลงของหยวนวู่จีก่อนหน้านี้พวกเขาก็จะไม่ปล่อยพวกเธอไปหลังจากฆ่าพวกนักเดินทางที่โหดร้ายกลุ่มนั้นไปแล้ว

สิ่งสําคัญที่สุดคือต้องรู้เท่าทันพวกคนจากนิกายซวนหยินก่อนที่จะถูกพวกเขาหลอกและฆ่าในภายหลัง

แม้ว่านิกายชิงหยุนนั้นจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่สามารถเอาผิดอะไรได้หากไม่มีพยาน

"ว่ายังไงนะ? เจ้ามีเกล็ดน้ำแข็งทมิฬงั้นหรือ?"

เมื่อได้ยินแบบนี้แววตาของยื่อซวนนั้นก็โตขึ้น จากนั้นสายตาของเขาก็จ้องมาที่มาบนก้อนเกล็ดน้ำแข็งทมิฬในมือของหวงหลิง

เกล็ดน้ำแข็งทมิฬนี้พองตัวด้วยพลังน้ำแข็งจางๆ

"ถ้าท่านปรมาจารย์ยื่อไม่มาช่วยพวกข้าได้ทันเวลา พวกข้าทั้งคู่ก็คงต้องตายอยู่ที่นี่ เกล็ดน้ำแข็งทมิฬนี้ถือได้ว่าเป็นของขวัญเพื่อแสดงความขอบเจ้าต่อท่านปรมาจารย์ยื่อจากพวกข้า!"

หวงหลิงและซื่อหมินมองหน้ากันและพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของยื่อซวนนั้นพวกเธอจะต้องตายด้วยน้ำมือของหยวนวู่จีและอาจโดนทำอะไรมิดีมิร้ายก่อนตายเพียงเพราะปกป้องเกล็ดน้ำแข็งทมิฬเท่านั้น

และในตอนนี้การที่พวกเธอจะมอบสมบัตินี้ให้กับผู้มีพระเจ้าของพวกเธอ ทำไมเธอจะต้องลังเลด้วย?

"เกล็ดน้ำแข็งทมิฬในมือของเจ้านั้นไม่ธรรมดา มันมากพอที่จะเพิ่มค่ากระดูกธรรมชาติของผู้ฝึกตนได้ถึงสามคน!"

ยื่อซวนผายมือเล็กน้อยและเกล็ดน้ำแข็งทมิฬในมือของหวงหลิงก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา

ในวินาทีถัดมาเกล็ดน้ำแข็งทมิฬในฝ่ามือของเขาก็แตกออกเป็นสามส่วนเท่าๆกัน สองส่วนตกอยู่ในมือของหวงหลิงอีกส่วนอยู่ในมือของยื่อซวน

"ข้าต้องการเพียงส่วนเดียว ส่วนที่เหลือเจ้าเอาไปใช้อะไรก็แล้วแต่พวกเจ้าจะจัดการ!

"แต่ว่าข้าไม่เอาเกล็ดน้ำแข็งทมิฬจากเจ้าเฉยๆหรอกนะ!"

ยื่อซวนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะหยิบยาออกมาสองเม็ดจากแหวนเก็บของเขา

เม็ดหนึ่งเป็นยาปรับร่างกายและอีกเม็ดเป็นยาพิษ

ยาสองเม็ดนี้เป็นยาที่ยื่อซวนได้รับจากลู่หยานรัน การที่ระดับการฝึกตนของเขามาถึงแก่นหลักแท้จริงแล้วนั้นยาทั้งสองนี้จึงไม่มีประโยชน์กับเขามากนัก

แต่ยาทั้งสองเม็ดนี้มีประโยชน์อย่างมากสําหรับหวงหลิงและซื่อหมินที่อยู่เพียงระดับแก่นแท้จริงเท่านั้น

ยื่อซวนสะบัดนิ้วเบาๆและยาทั้งสองก็ตกไปอยู่ในมือของพวกเธอ

หวงหลิงและซื่อหมินมองหน้ากันเพื่อเลือกยาที่พวกเธอต้องการจากนั้นก็โค้งคํานับด้วยความเคารพต่อยื่อซวนด้วยแววตาที่เป็นประกาย

"ขอบพระคุณสำหรับยามากท่านปรมาจารย์ยื่อ!"

ทั้งสองคนนั้นชื่นชมยื่อซวนมาโดยตลอด แต่เพราะสิ่งนี้ทําให้พวกเธอมองยื่อซวนต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันอีกครู่หนึ่ง

หวงหลิงและซื่อหมินยังได้รู้อีกว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างๆยื่อซวนนั้นชื่อว่าลู่หยานรัน เธอเป็นลูกศิษย์คนใหม่ของยื่อซวน

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยความอิจฉา พวกเธอทำได้เพียงถอนหายใจในใจว่าทําไมพวกเธอถึงไม่เป็นลูกศิษย์ของยื่อซวน?!

ก่อนอื่นต้องรู้ว่าในนิกายชิงหยุนนั้นผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนปรารถนาที่จะเป็นลูกศิษย์ของยื่อซวน แต่เขาเคยไม่เคยคิดที่จะรับลูกศิษย์มาก่อนเลย

อิจฉาจริงๆลู่หยานรันจริงๆ!

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนั้นทําให้หวงหลิงและซื่อหมินอิจฉาลู่หยานรันมากขึ้น

เพราะยื่อซวนไม่ลังเลที่จะมอบส่วนที่ถูกแบ่งมาจากเกล็ดน้ำแข็งทมิฬนั้นให้กับลู่หยานรัน!

เกล็ดน้ำแข็งทมิฬเป็นสมบัติที่หายากมากที่สามารถเพิ่มค่ากระดูกธรรมชาติของผู้ฝึกตนได้!

แม้ว่าการเพิ่มนั้นจะมีขีดจํากัด แต่ก็มากเพียงพอที่จะช่วยใครสักคนได้แม้ว่าจะอยู่ในระดับรูปแบบการก่อตัวหลักก็ตาม

ถึงอย่างนั้นยื่อซวนก็ไม่ลังเลที่จะมอบมันให้กับลู่หยานรัน!

แม้แต่อาจารย์หลินชิงที่รักพวกเธอมากก็ไม่เคยให้ของขวัญที่ยอดเยี่ยมแบบนี้เลยด้วยซ้ำ!

[ดิ๊ง! ในท่านได้มอบเกล็ดน้ำแข็งทมิฬแก่ลูกศิษย์ของท่าน ท่านได้รับคําการตอบแทนแบบสุ่ม 8 เท่า ขอแสดงความยินดีกับท่านที่ได้รับผลึกโมรา!]

การแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในใจของยื่อซวน

ทันใดนั้นของเหลวสีขาวใสและบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่จัดเก็บของเขา นี่เป็นสมบัติหายากที่สามารถเพิ่มค่ากระดูกธรรมชาติของผู้ฝึกตนได้และผลของมันก็ดีกว่าเกล็ดน้ำแข็งทมิฬเสียอีก!

'ผลตอบแทนครั้งนี้ค่อนข้างดี!'

เมื่อเห็นแบบนี้ยื่อซวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ไม่ว่าจะเป็นเกล็ดน้ำแข็งทมิฬที่ซื่อหมินและยื่อซวนได้รับหรือผลึกโมราที่ระบบได้มอบให้กับเขานั้น ทั้งสองถือว่าเป็นสมบัติทางธรรมชาติที่หายากมาก

"ท่านปรมาจารย์ยื่อพวกข้าได้พบกับผู้ฝึกตนจํานวนมากจากนิกายซวนหยินเมื่อเร็วๆนี้ รู้สึกเหมือนพวกเขากําลังวางแผนอะไรบางอย่าง!"

ขณะที่นกเพลิงกําลังจะถึงที่เมืองยุ่นเห่ยนั้น หวงหลิงก็พูดกับยื่อซวน

"นิกายซวนหยินกําลังแอบวางแผนอะไรอยู่งั้นหรือ?" เมื่อได้ยินเช่นนี้ยื่อซวนก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น

"ใช่ ข้าแน่ใจว่าท่านปรมาจารย์ยื่อเองก็ตระหนักดีว่านิกายซวนหยินนั้นได้รวบรวมผู้ฝึกตนมากขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา!"