ตอนที่ 18 กองภูเขาเหรียญทอง

"ใช่ข้ารู้ แล้วทั้งสองเรื่องนี้มันเกี่ยวกันยังไงหรือ?" ยื่อซวนถาม

หวงหลิงกล่าวว่า "สาวกกลุ่มใหม่เหล่านี้ถูกกระจายตัวไปในมณฑลต่างๆของราชวงศ์เฉียนอันยิ่งใหญ่ และพวกเขาอ้างว่าพวกเขาต้องการกําจัดโจรที่อยู่ในที่ต่างๆนั้น

"และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ... พวกเขาก็ทำแบบนั้นจริงๆ!"

ทุกคนนั้นรู้ดีถึงพฤติกรรมของนิกายซวนหยิน พวกเขามักจะทําตัวเย่อหยิ่งเพื่อแย่งชิงสมบัติหายากจากผู้อื่นและสร้างศัตรูไปทั่วทุกที่ ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังใช้อำนาจนิกายของพวกเขาเพื่อบิดเบือนความจริงซึ่งทำให้ผู้ฝึกตนหลายคนนั้นรู้สึกโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

แต่เนื่องจากพวกเขานั้นแข็งแกร่งเกินไปผู้ฝึกตนหลายคนจึงทำได้แค่เก็บความโกรธไว้ในใจและไม่กล้าทำอะไรพวกเขา

หากพวกเขาส่งเหล่าสาวกไปขโมยของจากต่างมณฑลก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่การที่พวกเขาต้องการกําจัดพวกโจรนั้นเป็นการกระทำที่ดูขัดกับสิ่งที่นิกายซวนหยินควรจะเป็นมากซึ่งนั่นจึงกลายเป็นเรื่องแปลก

คนที่ไร้ซึ่งหัวใจและความเมตตาพวกนี้ทําไมถึงสนใจที่จะกําจัดพวกโจรได้?

"หือ?" เมื่อได้ยินเช่นนี้ยื่อซวนก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงเรื่องนี้กับการสังหารหมู่ในหมู่บ้านของลู่หยานรัน

"สองเหตุการณ์นี้มันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ?" ยื่อซวนอดไม่ได้ที่จะลูบคางและคิดในใจ

หากการทําลายหมู่บ้านของลู่หยานรันนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับนิกายซวนหยินจริงๆ เขาก็จะมีเหตุผลในการที่จะฆ่าพวกเขาได้

แต่ในตอนนี้ยื่อซวนไม่มีหลักฐานใดๆ เขาจึงต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจเท่านั้น

เมื่อตกกลางคืนยื่อซวนและคนอื่นๆก็มาถึงเมืองยุ่นเฮ่ยด้วยนกเพลิง

เมืองยุ่นเฮ่ยนั้นตั้งอยู่ทางตะวันออกของราชวงศ์เฉียนที่ยิ่งใหญ่และเป็นสถานที่ที่มีความรุนแรงมากมายเกิดขึ้น

เหตุผลก็เป็นเพราะเมืองยุ่นเฮ่ยนั้นตั้งอยู่ในเทือกเขามรณะ ซึ่งเป็นที่ที่ป่านรกและทะเลสาบหมอกมาบรรจบกัน

หากยื่อซวนต้องการไปถึงมณฑลยู่นนานด้วยเวลาที่สั้นที่สุดเขาจะต้องข้ามเมืองยุ่นเฮ่ยนี้ไปด้วย

แน่นอนว่าผู้ฝึกตนบางคนที่มีระดับอ่อนแอนั้นเลือกที่จะเลี่ยงการผ่านเมืองยุ่นเฮ่ยและใช้เส้นทางที่ปลอดภัยกว่าในการเดินทาง

เมืองยุ่นเฮ่ยนั้นแตกต่างจากที่อื่นเพราะที่นี่ไม่มีกฎใดๆในเมือง หรือก็คือกฎของเมืองนี้นั้นขึ้นอยู่กับผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งและได้รับการเคารพอย่างมากเท่านั้น!

ถ้าผู้ฝึกตนคนนั้นแข็งแกร่งมากพอเขาก็สามารถตั้งกฎขึ้นมาได้ตามใจชอบ!

ราชวงศ์ของราชวงศ์เฉียนผู้ยิ่งใหญ่นั้นไม่สามารถใส่ใจสถานที่แห่งนี้ได้มากเท่าไหร่นัก เพราะเมืองยุ่นเฮ่ยนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ห่างไกลและพวกเขาไม่สามารถทําอะไรได้มากนัก หากที่นี่ไม่มีเหตุการณ์ใดๆที่สำคัญจริงๆพวกเขาจะเมืองข้ามเมืองนี้ไป

ภายในเมืองยุ่นเฮ่ยเป็นสถานที่ที่วุ่นวายมาก ถ้าคนที่ไม่แข็งแกร่งมากพอเขาจะไม่สามารถเอาตัวรอดออกมาได้

หวงหลิงและซื่อหมินเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้จากหนังสือและไม่เคยเข้ามาที่นี่มาก่อน

ไม่นานหลังจากมาถึงพวกเขาเดินลงมาจากด้านหลังของนกเพลิงนั้น

เมื่อหวงหลิงและซื่อหมินเห็นว่านกเพลิงเข้าไปในช่องว่างระหว่างคิ้วของลู่หยานรัน พวกเธออดไม่ได้ที่จะตกใจ

เจ้าของนกเพลิงตัวนี้ไม่ใช่ท่านยื่อซ่วนงั้นหรือ? แล้วทําไมลู่หยานรันถึงได้เป็นเจ้าของนกตัวนี้ได้ล่ะ?

เป็นไปได้ไหมว่าท่านปรมาจารย์ยื่อซวนได้มอบนกตัวนี้ของเขาให้กับลู่หยานรัน?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันดวงตาของพวกเธอที่เต็มไปด้วยความตกใจ!

ลู่หยานรันได้รับนกเพลิงตัวนี้มานั่นก็มากพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่าสองคนนี้มีสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอย่างมาก!

หลังจากนั้นหวงหลิงและซื่อหมินก็รู้สึกปวดใจพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา!

ท่านปรมาจารย์ยื่อซวนนั้นใจดีกับลู่หยานรันเกินไปแล้ว!

"ข้าอยากจะตบนังลู่หยานรันจริงๆ!"

"ถ้าเธอไม่ใช่ลูกศิษย์ของปรมาจารย์ยื่อล่ะก็นะ!"

ทั้งคู่ต่างรู้เจตนาของกันและกันเป็นอย่างดี หากพวกเธอไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของหลินชิงพวกเธอจะพยายามโน้มน้าวให้ยื่อซวนยอมรับพวกเธอเป็นลูกศิษย์ของเขาอย่างแน่นอน

ลองคิดดูสิ! หากพวกเธอได้เป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์ผู้หล่อเหลาและมากความสามารถด้วยอายุที่น้อยเช่นพวกเธอจะมีความสุขมากขนาดไหน?

แต่หลังจากนั้นสักพักหนึ่งหวงหลิงและซื่อหมินรู้สึกเสียใจอย่างมาก

คนที่หล่อเหลาพอๆกับปรมาจารย์ยื่อซวนนั้นคงไม่มีอีกแล้วในโลกนี้!

ยื่อซวนไม่รู้ว่าหวงหลิงกับซื่อหมินกําลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาพาพวกเธอไปที่เมืองยุ่นเฮ่ยแทน

ทันทีที่พวกเขาได้เข้าเมือ งพวกเขาก็ได้ยินว่าจะมีการประมูลในไม่ช้า

นักเดินทางนับไม่ถ้วนมารวมตัวกันในเมืองที่วุ่นวายแห่งนี้ พวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตนที่เคยเข้าไปในป่านรกและภูเขาในเขตเทือกเขามรณะมาก่อน

ในฐานะที่เป็นสถานที่จัดการประมูลทำให้เมืองยุ่นเฮ่ยในตอนนี้เต็มไปด้วยสมบัตินับไม่ถ้วน

ว่ากันว่าเมืองยุ่นเฮ่ยนั้นจะจัดประมูลขนาดย่อมในทุกวันและจะมีการประมูลขนาดใหญ่ทุกๆ 30 วัน

ตอนนี้เป็นเวลา 30 วันแล้วนับตั้งแต่การประมูลครั้งล่าสุดดังนั้นการประมูลขนาดใหญ่ในครั้งนี้จึงกําลังจะถูกจัดขึ้นในเมือง

ยื่อซวนและคนอื่นๆนั้นหลังจากที่หาสถานที่ตั้งหลักได้แล้ว พวกเขาก็เริ่มนําเหรียญทองทั้งหมดออกมาในพื้นที่จัดเก็บของเขา

"เอาเหรียญทองจำนวนนี้ไป ถ้าเจ้าอยากได้อะไรเจ้าก็ไปซื้อมันตามใจเจ้า!"

ยื่อซวนโยนกองเหรียญทองให้กับลู่หยานรัน

เมื่อมองไปที่กองภูเขาเหรียญทองที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องนั้น ลู่หยานรันก็ตกตะลึงทันทีรวมถึงหวงหลิงและซื่อหมินที่อยู่ข้างๆเธอก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงไปด้วยเช่นกัน

กองภูเขาเหรียญทองที่ส่องแสงสว่างจ้าไปยังลู่หยานรันและอีกสองคน

เหรียญทองเหล่านี้มีมูลค่าทั้งหมดเท่าไหร่กัน? มากกว่าสิบล้านหรือเปล่า?

"ไม่อยากจะเชื่อ..."

ลู่หยานรันยังอยู่ในอาการตกใจ หวงหลิงซึ่งเป็นคนแรกที่ตอบสนองได้ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของเธอ

เธอไม่เคยเห็นเหรียญทองจํานวนมหาศาลขนาดนี้มาก่อนในชีวิตทำให้เธอตะลึงไปสักพักหนึ่ง

อันที่จริงนั้นยื่อซวนเป็นถึงผู้อาวุโสและปรมาจารย์ของนิกายชิงหยุน! ทำให้เขามีเหรียญทองมากมาย... และเขาได้มอบเหรียญทองให้กับลู่หยานรันติดกระเป๋าไป

แต่จำนวนเงินที่ยื่อซวนได้มอบให้ลู่หยานรันซื้อสิ่งที่เธอชอบนั้นคือจำนวนเงินทั้งหมดของเขาหรือเปล่า?

ไม่อยากจะเชื่อ! ทําไมพวกเธอถึงได้ไม่มีอาจารย์ที่รวยขนาดนี้บ้าง?

หลังจากนั้นหวงหลิงและซื่อหมินอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันและยิ้มอย่างมีเลศนัย

พวกเธอรู้สึกเศร้าอย่างมากราวกับว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรมแก่พวกเธอ

แต่เหรียญนั้นมีสองด้านเสมอ!

ทั้งสองคนนั้นไม่รู้ว่ากองภูเขาเหรียญทองทั้งหมดนั้นเป็นทั้งหมดที่ยื่อซวนมี

หลังจากการฝึกตนของเขามาถึงระดับแก่นหลักแท้จริงแล้วเหรียญทองจำนวนนี้ก็ไม่สําคัญกับเขาอีกต่อไป เขาให้ความสําคัญกับทรัพยากรด้านการฝึกฝนที่หายากมากกว่า

แน่นอนว่าถ้าเขาแปลงสมบัติหายากต่างๆในแหวนเก็บของเขาเป็นเหรียญทองนั้น เขาจะมีกองภูเขาเหรียญทองที่สูงกว่านี้อีกหลายเท่า