ตอนที่ 16 การสังหาร

แต่จู่ๆหยวนวู่จีก็รู้สึกตัวว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้แม้แต่นิดเดียว

ราวกับว่ามีพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างกำลังตรึงร่างกายของเขาเอาไว้ซึ่งมันเป็นพลังที่น่ากลัวเหมือนพลังของรูปแบบแก่นหลักแท้จริง

ในขณะเดียวกันผู้ฝึกตนอีกสองคนจากนิกายซวนหยินที่อยู่ไม่ไกลนั้นก็ถูกตรึงไว้ด้วยพลังที่มองไม่เห็นนี้จนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เช่นกัน

แต่หวงหลิงและซื่อมินนั้นไม่ได้รับผลกระทบจากพลังนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

หวี๊ดดดด!

จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นในบริเวณพื้นที่ที่ว่างเปล่า

ปีกของนกเพลิงตัวนั้นกำลังกระพือด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวในขณะที่มันกำลังลอยอยู่เหนือต้นไม้ใหญ่

"ท่านปรมาจารย์ยื่อ!"

เมื่อสายตาของหวงหลิงและซื่อมินนั้นจ้องไปที่ร่างที่อยู่บนหลังของนกเพลิงนั้น พวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจด้วยสายของพวกเธอ

ตอนนี้พวกเธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้ว!

ยื่อซวนนั้นเป็นเหมือนกับพระเจ้าที่พวกเธอนั้นเทอดทูนบูชาในนิกายชิงหยุนได้มาอยู่ที่นี่แล้ว! และระดับของเขานั้นก็สูงมากเช่นกัน

เพราะเขาอยู่ในระดับรูปแบบแก่นแท้จริงขั้นกลางของสถานะแก่นหลังว่างเปล่า

แม้ว่าหยวนวู่จีนั้นจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะชิงเกล็ดน้ำแข็งทมิฬไปจากพวกเธอได้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ฝึกตนที่อยู่ระดับรูปแบบการก่อตัวหลักได้

"ข้าชื่อหยวนวู่จี...ข้าขอแสดงความเคารพกับท่านปรมาจารย์ยื่อ..."

ภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของยื่อซวนนั้น หยวนวู่จีไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งในใจ

"แม่งเอ้ย ทําไมปรมาจารย์แห่งนิกายชิงหยุนถึงได้ปรากฏตัวในที่ที่ห่างไกลแบบนี้ได้กันวะ!"

เมื่อเขานึกท่าทีที่เขาแสดงอย่างอวดดีเมื่อครู่เขารู้สึกเสียใจอย่างมากทันที

"เจ้าดูจะค่อนข้างหยิ่งยโสในพลังของเจ้าน่าดูนะ เป็นแค่ลูกศิษย์ส่วนตัวจะกล้ามาเทียบกับเหล่าผู้อาวุโสของนิกายชิงหยุนของข้าได้อย่างไรกัน!" เมื่อได้เห็นท่าทีก่อนหน้านี้ ยื่อซวนก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยออกมา

แม้ว่าความแข็งแกร่งของนิกายชิงหยุนนั้นจะไม่สามารถเทียบได้กับนิกายซวนหยินได้ แต่นิกายของเขาก็เป็นนิกายที่ทรงพลังซึ่งมีมานานหลายพันปี

แต่สิ่งสําคัญที่สุดคือนิกายชิงหยุนและนิกายซวนหยินนั้นไม่ได้เป็นมิตรต่อกันอีกต่อไป

ไม่กี่วันที่ผ่านมาผู้อาวุโสของนิกายซวนหยินได้ทำการล้อมยื่อซวนเพื่อทำร้ายเขา ดังนั้นทั้งสองนิกายจึงกลายจึงเป็นศัตรูไปแล้วในตอนนี้

แต่เนื่องจากหยวนวู่จีได้ออกมาจากที่ตั้งของนิกายเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเพื่อฝึกฝนตัวเอง มันจึงทำให้เขาไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

"ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ได้โปรดยกโทษให้ข้าสําหรับความผิดพลาดที่ไม่ได้ตั้งใจของข้าในครั้งนี้ด้วยเถอะท่านปรมาจารย์ยื่อ"

หยวนวู่จีรีบขอร้องต่อยื่อซวนเพื่อให้เขาไว้ชีวิตในทันที

"เฮ้อ เจ้าคิดว่านี่มันจะง่ายไปหน่อยหรือเปล่าหือ?" ยื่อซวนมองไปที่หยวนวู่จีอย่างนิ่งเฉย ก่อนที่พลังฉีในแก่นกลางของเขาจะค่อยๆแผ่ออกมา

เมื่อได้เห็นแบบนี้หยวนวู่จีก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนท่าทีของเขา ราวกับว่าในตอนนี้กำลังมีภูเขาขนาดใหญ่กําลังวางอยู่บนอกของเขาทำให้เขาต้องล้มตัวไปคุกเข่าลงต่อหน้ายื่อซวน

หวงหลิงและซื่อมินที่ได้เห็นแบบนี้พวกเธอก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

หยวนวู่จีนั้นเอาแต่อวดอ้างในพลังของเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แต่ตอนนี้เขากำลังก้มลงคุกเข่าเหมือนสุนัขต่อหน้าปรมาจารย์ยื่อซวน

นี่คือผลของพลังที่มีเพียงผู้ที่มีพละกําลังมหาศาลเท่านั้นที่สามารถทำแบบนี้ได้

เพียงใช้แค่แรงกดดันเท่านั้นเขาก็สามารถทำให้ผู้ฝึกตนการอัจฉริยะที่อยู่ในขั้นที่เจ็ดของรูปแบบแก่นแท้จริงคุกเข่าลงและขอความเมตตาจากเขาได้

"ท่านปรมาจารย์ยื่อ

"เจ้านายของพวกข้าคือกงซ่วนวู่จี! เพราะฉะนั้นได้โปรดเมตตาต่อสาวกของเขาด้วยเถอะ!"

หยวนวู่จีไม่ต้องการที่จะคุกเข่าลงแบบนี้ แต่เพราะพลังงานมหาศาลที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขานั้นไม่สามารถต้านทางแรงกดดันของยื่อซวนได้

หลังจากนั้นสีหน้าของหยวนวู่จีก็แดงมากและเส้นเลือดของเขาก็ค่อยๆปริออกจากผิวหนัง

"กงซ่วนวู่จีงั้นหรือ?"

เมื่อได้ยินแบบนี้แววตาของยื่อซวนก็เย็นชาลงทันที

กงซ่วนวู่จีเป็นผู้อาวุโสคนที่เก้าของนิกายซวนหยินและเป็นหนึ่งในคนที่ล้อมเพื่อทำร้ายเขาด้วยเช่นกัน

ตู้มมม!

ทันใดนั้นยื่อซวนก็ปลดปล่อยพลังอันมหาศาลทั้งหมดของระดับรูปแบบแก่นแท้จริงขั้นกลางของสถานะแก่นหลังว่างเปล่าทันที

ทันใดนั้นหยวนวู่จีและผู้ฝึกตนอีกสองคนของนิกายซวนหยินก็ล้มลงไปกองกับพื้น

อ่อกก!

ทั้งสามคนกระอักเลือดออกมาพร้อมกันและได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันที!

"อะไรกัน...แรงกดดันนี่มันคืออะไรกันแน่?..."

เมื่อได้เห็นแบบนี้ลูกศิษย์ของหยวนวู่จีก็หวาดกลัวในทันทีและท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เขาไม่เคยรู้สึกถึงแรงกดดันที่ทรงพลังแบบนี้มาก่อนแม้แต่จากเจ้านายของเขาเองก็ตาม

"นี่คือแรงกดดันของรูปแบบแก่นแท้จริงไม่ใช่หรือ... แต่มันเป็นไปได้ยังไงกัน? เขาจะก้าวไปสู่ระดับรูปแบบแก่นหลักแท้จริงได้ยังไง?"

หลังจากนั้นแววตาของหยวนวู่จีก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ยื่อซวนน่าจะอยู่ในขั้นกลางของแก่นหลักว่างเปล่าเท่านั้น ทําไมเขาถึงมีแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของระดับแก่นหลักแท้จริงได้?

เขาได้ก้าวไปสู่ระดับแก่หลักแท้จริงด้วยอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้นเองงั้นหรือ?!

แม้แต่ผู้ก่อตั้งนิกายซวนหยินก็ยังไม่สามารถทําได้เมื่อเขายังเด็ก!

"ท่านปรมาจารย์ยื่อ!"

หยวนวู่จีตะโกนทันทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว เขาสามารถสัมผัสได้ถึงจิตสังหารได้จากยื่อซวนทันที

หยวนวู่จีนั้นรู้ว่าผู้ชายคนนี้คิดที่จะฆ่าเขาอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้เขากลัวและกังวลมากว่ายื่อซวนนั้นจะสั่งสอนเขาเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการเปิดเผยการพลังที่น่ากลัวแบบนี้ออกมา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาสามารถสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของยื่อซวนแทน

เขาอาจจะต้องตายอยู่ที่นี่ในวันนี้ก็เป็นได้....

เขาจะกล้าฆ่าข้ารึเปล่านะ?

หลังจากนั้นแววตาของหยวนวู่จีก็เต็มไปด้วยความไม่เชื่ออย่างหนัก

หากเขาต้องตายด้วยน้ำมือของยื่อซวน นิกายซวนหยินต้องประกาศสงครามกับนิกายชิงหยุนและนิกายชิงหยุนนั้นจะรอดไปได้อย่างไร?

"ท่านปรมาจารย์ยื่อซวนได้โปรด..."

แต่ก่อนที่หยวนวู่จีจะขอความเมตตานั้น ยื่อซวนก็ค่อยๆยกมือของเขาขึ้นเล็กน้อย

เมื่อหยวนวู่จีได้เห็นแบบนี้เขาก็เริ่มกลัวขึ้นมาทันทีจากภายใต้จิตใจของเขา

"ท่านปรมาจารย์ยื่อ ข้าอยากให้ท่านคิดดีๆก่อน! ถ้าท่านจัดการกับข้าที่นี่ นิกายซวนหยินจะไม่อยู่เฉยอย่างแน่นอน!" หยวนวู่จี ตะโกนด้วยไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว

"ไม่ต้องห่วง หลังจากเจ้าได้ตายไปข้าก็จะส่งกงซ่วนวู่จีไปหาเจ้าด้วยเช่นกัน รวมถึงคนอื่นๆของนิกายซวนหยินด้วย!" ยื่อซวนพูดด้วยความเย็นชา

จากนั้นหยวนวู่จีก็ยอมรับต่อชะตากรรของตัวเขาเองทันที เมื่อยื่อซวนเริ่มผายมือเบาๆ

พลังน่าสะพรึงกลัวที่สามารถถล่มภูเขาได้นั้นก็ปะทุขึ้นทันที

ตู้มมมม!

ทันใดนั้นผู้ฝึกตนของนิกายซวนหยินก็ได้หายไปจากโลกนี้ทันที

หวงหลิงและซื่อหมินที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นได้เห็นฉากทั้งหมดนี้และอดไม่ได้ที่จะจ้องมองด้วยความอึ้งไปยังพื้นที่ที่เกิดเหตุทั้งหมดที่ตอนนี้เหลือแต่ความว่างเปล่า

ท่านปรมาจารย์ยื่อฆ่าหยวนวู่จีไปแล้วงั้นหรือ?!

เขาไม่คิดว่าพวกนิกายซวนหยินจะกลับมาแก้แค้นนิกายชิงหยุนบ้างเลยหรือ?!

ทั้งสองคนนั้นคิดว่ายื่อซวนจะทำแค่ลงโทษหยวนวู่จีเท่านั้น อย่างมากที่สุดก็อาจจะหักแขนหรือขา

เพราะว่าคนจากนิกายซวนหยินนั้นมีพลังมาก พวกเขาเป็นนิกายที่มีอํานาจมากที่สุดเป็นอันดับสองในราชวงศ์เฉียนที่ยิ่งใหญ่ ทำให้คนจากนิกายชิงหยุนนั้นมักจะไม่กล้ามีเรื่องบาดหมางกับนิกายซวนหยิน

แต่พวกเธอไม่คิดว่าท่านปรมาจารย์ยื่อนั้นจะฆ่าเขาแบบนี้

แม้ว่าพวกเธอจะรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อหยวนวู่จีได้ตายไป แต่ตอนนี้พวกเธอกลับเริ่มกลัวมากขึ้น หากนิกายซวนหยินนั้นกลับมาแก้แค้นนิกายชิงหยุนพวกเธอจะจัดการเรื่องนี้ได้ยังไง?

เนื่องจากแรงกดดันของยื่อซวนนั้นมีผลต่อหยวนวู่จีและคนอื่นๆเท่านั้น ทำให้หวงหลิงและซื่อมินจึงไม่รู้ว่าระดับการฝึกตรของ ยื่อซวนนั้นได้ก้าวไปสู่แก่นหลักแท้จริงแล้ว

"เจ้ากําลังรออะไรอยู่น่ะ?  รีบไปกันเถอะ"

เสียงของยื่อซวนค่อยๆดังเข้าไปที่หูของพวกเธอ

"เอ่อ...ค่ะท่าน!"

เมื่อได้ยินแบบนั้นทั้งสองคนก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง พวกเธอจึงกระโดดขึ้นไปบนหลังของนกเพลิงตัวนั้นทันที

หลังจากนั้นนกเพลิงได้หันหน้าเข้าหาท้องฟ้าและปล่อยเสียงหวีดยาวก่อนที่มันจะกระพือปีกและบินออกไปในระยะไกล