บทที่ 50: บังคับแต่งงาน

ราชินีหม่ามี้ผู้ไม่ขาดแคลนเงินทอง: "..."

คุณชายเหยียนผู้เป็นโรคแพ้ผู้หญิง: "..."

ทั้งสองคนมุมปากกระตุกพร้อมกัน

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าปูเลี่ยน

ลูกจ๋า ! หนูชงเข้มขนาดนี้... หม่ามี้ดีใจจริง ๆ นะลูก !

ส่วนเหยียนเหวยหานนั้นหน้าดำคร่ำเครียดไปแล้ว

นี่ลูกแท้ ๆ ของเขาใช่ไหม ?

พอนึกย้อนกลับไปถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนเมื่อหกปีก่อน เหยียนเหวยหานก็ถอนหายใจ อยากจะจับไอ้ลูกชายตัวแสบคนนี้โยนกลับเข้าเตาหลอม แล้วปั้นออกมาใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด !

"เจ้าตัวเล็ก อายุน้อยแค่นี้ ปากคอเราะร้ายนักนะ ระวังโตไปจะหาเมียไม่ได้" เหยียนเหวยหานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางยกมือขึ้นลูบหัวเจ้าตัวเล็ก

แววตาของเด็กน้อยฉายประกายเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

อื้ม ไม่ถือสาคนบ้า รอให้เขาว่างก่อนเถอะ เดี๋ยวเจอกัน

มื้อเที่ยงมื้อนั้น ทั้งสามคนกินข้าวกันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

ซูเสี่ยวเนี่ยนอิ่มที่สุด เธอยิ้มตาหยีลูบหัวลูกชาย แล้วช่วยเรียกรถแท็กซี่ให้ "เด็กดี หนูรีบกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวเลิกงาน หม่ามี้จะรีบกลับ"

"โอเคฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหาฮะ ระหว่างทางกลับบ้าน หม่ามี้ต้องระวังตัวด้วยนะ ไม่อย่างนั้นโต้วโต้วจะเป็นห่วง" เจ้าตัวเล็กที่น่ารักน่าเอ็นดูเขย่งเท้า โน้มคอหม่ามี้ลงมาจุ๊บที่หน้าผากเบา ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าภูมิใจสุดขีด "ลูกชายฉันนี่เยี่ยมที่สุด ! "

อวดลูกสุดฤทธิ์ !

เหยียนเหวยหานมองแล้วรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เขาถลึงตามองคนที่กำลังทำหน้าได้ใจ ในใจคัดค้านว่า นี่มันลูกฉันเหมือนกันนะโว้ย !

เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเล็กๆ ของโต้วโต้ว แล้วกระตุกมุมปากพูดว่า "วางใจเถอะ หม่ามี้เลิกงานแล้ว ฉันจะไปส่งเอง"

โต้วโต้ว: "..." แม้แต่หางตาก็ไม่แล

คุณเหยียนฮะ อย่าคิดจะใช้มุก 'น้ำซึมบ่อทราย' ใกล้ชิดแล้วจะได้ใจหม่ามี้เลย เรื่องนั้นไม่มีทางซะหรอก

...

บ่ายสามโมง เหยียนเหวยหานได้รับโทรศัพท์จาก 'เหยียนเฉิงจง' (ปู่) ผู้เฒ่ากำชับเขาว่าหลังเลิกงาน ให้ไปที่บ้านตระกูลซูให้ได้

บ้านตระกูลซู ?

แววตาของเหยียนเหวยหานไหววูบ เขารับคำสั้น ๆ แล้ววางสายไป

ตกเย็น หลังจากเหยียนเหวยหานทำหน้าที่ "สารถีผู้ซื่อสัตย์" ส่งซูเสี่ยวเนี่ยนกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลซูเพียงลำพัง จุดประสงค์ที่คุณปู่โทรมาวันนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องของ 'ซูซานซาน'

เขากดกริ่งประตู ไม่นานคนรับใช้ก็มาเปิดรับและเชิญเขาเข้าไป พร้อมโค้งคำนับ "เชิญครับคุณเหยียน"

เหยียนเหวยหานพยักหน้า แล้วเดินก้าวเข้าไป

พ่อแม่ซูและซูซานซานนั่งรออยู่ในห้องรับแขก พอเห็นเขาเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "เหวยหานมาแล้วเหรอ รีบนั่งสิ"

เพราะรู้ว่าเขาเป็นโรคแพ้ผู้หญิงโดยกำเนิด หากมีผู้หญิงเข้าใกล้ในระยะสามฟุตจะรู้สึกไม่สบายตัว...

แม่ซูทักทายเสร็จก็จงใจขยับไปนั่งให้ไกลออกไปหน่อย

เหยียนเหวยหานกวาดตามอง

ซูซานซานดูอารมณ์ไม่ค่อยดี ขอบตายังแดงช้ำ เหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ

เขาเม้มปากเล็กน้อย นั่งลงแล้วหันไปถามซูซานซาน "คุณหนูซูเป็นอะไรไปครับ ? อารมณ์ไม่ดีเหรอ ? "

ซูซานซานสะบัดหน้าหนี ทำแก้มป่องไม่สนใจเขา เหยียนเหวยหานยิ้มมุมปาก ไม่คิดจะง้ออยู่แล้ว

"เหวยหาน..."

พอเห็นลูกสาวตัวเองไม่อยู่ในสายตาของเหยียนเหวยหาน แม่ซูก็หน้าเปลี่ยนสี พูดอย่างไม่เห็นด้วยว่า "เหวยหาน คุณก็รู้นี่ว่าซานซานรักและทุ่มเทให้คุณมาตลอด คุณทำร้ายจิตใจแกแบบนี้ได้ยังไง ? "

แม่ซูออกโรงปกป้องลูกสาว อาศัยฐานะว่าที่แม่ยาย อยากจะสั่งสอนเหยียนเหวยหานสักหน่อย

แต่เหยียนเหวยหานใช่คนที่ใครจะมาสั่งสอนได้ง่าย ๆ หรือ ?

สายตาคมกริบของเหยียนเหวยหานตวัดมองไป

แม่ซูใจสั่นสะท้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อกี้ของตัวเองอาจจะแรงไปหน่อย

'ซูซิงเหอ' (พ่อซู) เห็นท่าไม่ดี รีบดึงบทสนทนากลับมา ยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้เหยียนเหวยหาน "เหวยหาน มา ๆ ๆ  เราผู้ชายมาคุยกันดีกว่า เรื่องของผู้หญิงปล่อยให้พวกเธอจัดการกันเองเถอะ" เขาส่งสายตาให้ภรรยา แม่ซูจึงรีบลุกขึ้น ดึงตัวซูซานซานที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับให้ลุกขึ้น แล้วลากขึ้นไปชั้นบน

"แม่ ! แม่ทำอะไรเนี่ย ! เหวยหานอุตส่าห์มาหา ทำไมต้องลากหนูขึ้นมาด้วย ? " ซูซานซานกัดริมฝีปาก พูดด้วยขอบตาแดงก่ำ

แค่คิดว่าคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีหมั้นด้วย ถูกนังแพศยาที่จู่ ๆ ก็โผล่มาแย่งตัวไปต่อหน้าต่อตาคนทั้งงาน เธอก็เจ็บแค้นจนแทบกระอัก !

ทำไม ? ผู้ชายที่เธอซูซานซานหมายตาไว้ มีสิทธิ์อะไรให้นังแพศยานั่นมาแย่งไป ?

"พอได้แล้ว ! นี่มันเวลาไหนแล้ว ลูกยังจะมาเอาแต่ใจอีกเหรอ ? " แม่ซูตวาดเสียงเย็น มองลูกสาวที่ทำหน้าตาหน้าสงสารด้วยความรู้สึก 'ไม่ได้ดั่งใจ'

แค่ผู้ชายคนเดียวยังมัดใจไว้ไม่ได้ มีลูกสาวแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร ?

"แม่ ! แม่กล้าตวาดหนูเหรอ ? " น้ำตาไหลพราก ๆ ไม่ยงไม่อยู่มันแล้ว "ฮือ ๆ ๆ ! แม่ ! แม่รู้ไหมว่า... นังนั่นมันยังไม่ตาย มันกลับมาแล้ว แม่ ! พอมันกลับมามันก็แย่งผู้ชายของหนูไปเลย หนูทนไม่ได้นะแม่ ! " ซูซานซานกลั้นไม่ไหว ปล่อยโฮออกมาดังลั่น

แม่ซูชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดทันที "ลูกว่าอะไรนะ ? ใครที่กลับมา ? ซูเสี่ยวเนี่ยนเหรอ ? "

"ก็ถ้าไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใคร ? หกปีก่อน จู่ ๆ มันก็หายหัวไปหาไม่เจอ ตอนนั้นแม่กับพ่อยังไปแจ้งความคนหายอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ? แต่ตอนนี้ มันยังไม่ตาย มันกลับมาหน้าด้าน ๆ แถมยังพาลูก ไอ้เด็กเหลือขอ กลับมาด้วยอีกคน ! "

พอนึกถึงสายตาของเด็กเหลือขอคนนั้นที่มองเธอราวกับมองคนตาย ซูซานซานก็อดตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้...

แต่พริบตาต่อมาก็เปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น ! นังแพศยา ! ไอ้เด็กเหลือขอ ! เธอจะไม่ปล่อยพวกมันไว้แม้แต่คนเดียว

"ที่ลูกพูด เป็นเรื่องจริงเหรอ ? ลูกไปเจอพวกมันมาเมื่อไหร่ ? " แม่ซูถาม แววตาฉายประกายอำมหิต ราวกับกำลังวางแผนการบางอย่าง

ซูซานซานปาดน้ำตา พยักหน้า "เรื่องจริงสิแม่ ก็เจอในงานหมั้นวันนั้นไง... เอ๊ะ ? แม่ หนูยังไม่ได้บอกแม่เรื่องนี้เหรอ ? "

แม่ซู: "..."

ทำไมฉันถึงคลอดตัวโง่งมแบบนี้ออกมาได้นะ !

"นี่มันผ่านไปกี่วันแล้ว ทำไมลูกไม่รีบบอก ! "

มิน่าล่ะถึงรักษาผู้ชายของตัวเองไว้ไม่ได้ เนื้อเข้าปากเสือแล้วยังปล่อยให้โดนคาบไปได้... โง่บัดซบจริง ๆ !

...

ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง ชายสองคนสูบบุหรี่คุยเรื่องสัพเพเหระจนหมดมวน เหยียนเหวยหานขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก้มมองนาฬิกาข้อมืออย่างแนบเนียนแล้วเอ่ยว่า "คุณลุงครับ นี่ก็ดึกแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไร ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"อื้ม ไม่ต้องรีบหรอก" แววตาของซูซิงเหอวูบไหว ในที่สุดก็เข้าเรื่องสำคัญ "เหวยหาน ได้ยินว่าในงานเลี้ยงวันเกิดท่านผู้เฒ่าวันนั้น คุณกับซานซานมีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยเหรอ ? "

"ไม่ได้มีเรื่องไม่เข้าใจกันครับ แค่จุดยืนต่างกันเท่านั้น" เหยียนเหวยหานตอบเรียบ ๆ ไม่ขยายความต่อ

ซูซิงเหอมีหรือจะฟังไม่ออก ?

นี่แปลว่าเขาไม่คิดจะมีความสัมพันธ์ข้องเกี่ยวกับลูกสาวของตนแล้วสินะ

แบบนี้ไม่ได้การ ! ลูกเขยกระเป๋าหนักที่อุตส่าห์เล็งไว้ จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

เขาขมวดคิ้ว ตัดสินใจพูดไม่อ้อมค้อม "เหวยหาน ถ้าลุงจำไม่ผิด ร่างกายของคุณมีอาการที่ค่อนข้างยุ่งยากอยู่ หลายปีมานี้กว่าจะเจอซานซานที่เข้ากันได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เอาอย่างนี้ดีไหม หาฤกษ์งามยามดี แล้วจัดงานแต่งงานให้มันจบ ๆ ไปเถอะ ยังไงซะซานซานก็เฝ้ารอคุณมาตั้งหลายปีแล้ว ถือว่ามีความผูกพันกันอยู่บ้าง"

"ความหมายของคุณลุงคือ... ถ้าผมพลาดจากคุณหนูซูไป ผมก็ต้องแก่ตายอย่างโดดเดี่ยวว่างั้น ? " เหยียนเหวยหานสวนกลับ แววตาเย็นชาลงอย่างประหลาด

เหอะ ๆ ! นี่ช่วงนี้ดวงเขาตก ปีชงหรือยังไงกัน ?