บทที่51: ไซบีเรียน ฮัสกี้ กับท่านประธานเหยียน

บทที่51: ไซบีเรียน ฮัสกี้ กับท่านประธานเหยียน

แววตาของเหยียนเหวยหานค่อย ๆ มืดครึ้มลง เขาจ้องมองซูซิงเหอด้วยสายตาเรียบเฉย

เขาไม่ได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว แต่ไอเย็นที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวกลับทำให้ซูซิงเหอตาพร่ามัวและรู้สึกโกรธจัด

อะไรกัน ? เขามีฐานะเป็นถึงว่าที่พ่อตาในอนาคต จะสั่งสอนหน่อยไม่ได้หรือไง ?

ซูซิงเหอขมวดคิ้วแล้วเปลี่ยนประเด็น "เธอมาดูนี่ก่อน" เขาใช้นิ้วเคาะที่หน้าจอ iPad บนโต๊ะ แล้วผลักมันไปทางเหยียนเหวยหาน

เหยียนเหวยหานกวาดสายตามอง สิ่งที่ปรากฏคือเหตุการณ์ในงานเลี้ยงวันเกิดของเหยียนเฉิงจงคืนนั้น... แม้ว่าเรื่องนี้จะถูกเหยียนเฉิงจงใช้อำนาจกดไว้และสั่งห้ามทุกคนแพร่งพรายออกไป แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมให้เกียรติเหยียนเฉิงจงเสมอไป

ชัดเจนว่า ซูซิงเหอกำลังข่มขู่เขา

"คุณลุงหมายความว่ายังไงครับ ? " ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสงบนิ่งของเหยียนเหวยหานเริ่มฉาบไปด้วยความเย็นชา แม้แต่สีริมฝีปากก็ยังดูไร้ความรู้สึก

ซูซิงเหอกลับยิ้มออกมาด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ลุงแค่จะบอกว่า เรื่องของลูกสาวลุง ซานซาน กับเธอน่ะ มันเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่รับรู้แล้ว และท่านผู้เฒ่าเหยียนก็เห็นชอบด้วย... อีกอย่าง สภาพร่างกายของเธอเองเธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ? ซานซานของลุงต่อให้มีข้อเสียอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าข้างนอกนั่นไม่ใช่หรือไง ? "

"ผู้หญิงข้างนอก ? คุณลุงตรวจสอบเธอมาอย่างละเอียดแล้วเหรอครับ ? " เหยียนเหวยหานยกมือขึ้นหยิบ iPad มาปิดวิดีโอจากกล้องวงจรปิด แล้วกดลบทิ้งทันที

เขาน่ะ เกลียดการถูกข่มขู่ที่สุด

"ทำไมจะไม่ล่ะ ? ยัยผู้หญิงป่าเถื่อนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ แถมยังพาไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาป่วนงานเลี้ยงอีก...

ผู้หญิงแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือจิตใจก็คงไม่สะอาดหรอกมั้ง !

ตระกูลเหยียนของพวกเธอจะยอมให้ผู้หญิงพรรค์นั้นเข้าบ้านจริง ๆ เหรอ ? "

คำด่าทอพรั่งพรูออกมาจากปากซูซิงเหอ ทุกประโยคล้วนเป็นการดูถูกซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างไร้ขีดจำกัด แววตาของเหยียนเหวยหานยิ่งมืดมนลงไปอีก... ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า ถ้าเจ้าตัวเล็กที่ปากคอเราะร้ายนั่นอยู่ที่นี่ด้วย คงจะได้ด่าไอ้แก่คนนี้จนกระอักเลือดตายแน่ ๆ !

เพราะขนาดเขายังโดนลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองจิกกัดซะจนแทบไปไม่เป็นเลย

"ผู้หญิงที่ร่างกายและจิตใจไม่สะอาดน่ะ มีอยู่ถมเถไปครับ... โดยเฉพาะคนข้างตัวคุณลุงเองก็มีอยู่คนหนึ่ง ดูท่าคุณลุงจะซาบซึ้งกับเรื่องนี้ดีนะครับ ? "

เหยียนเหวยหานเอ่ยขึ้นลอย ๆ โดยไม่ไว้หน้าแม้แต่นิดเดียว...

พอเขาพูดจบประโยค ใบหน้าของซูซิงเหอก็ซีดเผือดลงทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมา "เหยียนเหวยหาน เธอ..."

"กรุณาเรียกผมว่าท่านประธานเหยียนครับ ! "

เหยียนเหวยหานมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ "ผู้หญิงของผม ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ส่งเดช แม้แต่คุณลุง... ก็ไม่ได้ ! "

"เหยียนเหวยหาน ! "

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มแย่ลง ซูซิงเหอก็แทบจะคลั่งตาย... พอเขานึกขึ้นได้ว่าผู้ชายตรงหน้ามีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร เขาก็รีบปรับสีหน้าทันที

จะรีบไม่ได้ ผู้ชายที่ได้รับฉายาว่า "พญายมเดินดิน" คนนี้ ปกติชอบไม้อ่อนมากกว่าไม้แข็ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้น้ำเสียงอ่อนลง "เหวยหาน ตระกูลซูกับตระกูลเหยียนของเราเป็นมิตรต่อกันมานาน... ต่อให้เธอไม่เห็นแก่ตัวเอง ก็ควรจะเห็นแก่ในอนาคตของตระกูลเหยียนบ้างสิ ? อีกอย่าง ด้วยร่างกายที่มีอาการแพ้ผู้หญิงแบบเธอเนี่ย เธอไม่คิดจะแต่งงานจริง ๆ เหรอ ? "

เหอะ ! ในโลกนี้ จะมีผู้หญิงคนไหนคู่ควรกับเขาเท่าซานซานอีก ?

ก็มีแค่ซานซานคนเดียวที่เข้าใกล้เขาได้โดยที่เขาไม่มีอาการแพ้...

ส่วนผู้หญิงคนอื่น ไม่มีใครทำได้สักคน

เหยียนเหวยหาน: "..."

ไอ้แก่นี่เอาความมั่นใจมาจากไหนกันนะ ?

"ท่านประธานซูคงจะคิดมากไปเองครับ ! "

หึหึ ! เขาไม่คิดจะแต่งงานงั้นเหรอ ? เขามีลูกชายแล้วโว้ย !

"เหวยหาน"

ทำไมพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ซูซิงเหอขมวดคิ้วเตรียมจะพูดต่อ

แต่เหยียนเหวยหานลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงเย็นว่า "ดึกมากแล้ว ผมควรจะขอตัวกลับ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ผมเชื่อว่าคุณลุงคงมีวิจารณญาณในใจอยู่แล้ว และยังมีอีกเรื่อง..."

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว เหมือนจะตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจก็ตาม เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาอย่างเรียบเฉยว่า "ผู้หญิงของผม เธอแซ่ซู ชื่อว่า ซูเสี่ยวเนี่ยน"

อะ... อะไรนะ ?

เมื่อเห็นเหยียนเหวยหานเดินจากไปโดยไม่ไว้หน้า ซูซิงเหอที่เดิมทีคิดจะใช้ความเป็นผู้ใหญ่ออกหน้ากดดันก็ถึงกับอึ้งไป

ซู... เสี่ยวเนี่ยน ? ซูเสี่ยวเนี่ยน ? !

ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือด ขาสั่นพั่บ ๆ จนต้องทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง

เป็นไปไม่ได้ ! เสี่ยวเนี่ยน... เสี่ยวเนี่ยนตายนานแล้วไม่ใช่เหรอ ?

เขานึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง จึงรีบเปิด iPad ด้วยท่าทางลนลาน หวังจะเปิดวิดีโอนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง... แต่น่าเสียดาย เมื่อครู่นี้ท่านประธานเหยียนผู้คล่องแคล่วได้ลบวิดีโอออกไปอย่างหมดจดเสียแล้ว

ปลายนิ้วของซูซิงเหอสั่นเทา หัวใจปวดแปลบ

ไม่ มันไม่ควรเป็นแบบนี้...

"ซานซาน ซานซาน ! ออกมาหาพ่อเดี๋ยวนี้ ! "

ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่สังเกตดูให้ดีนะ... ดูให้ชัด ๆ ว่า ยัยผู้หญิงป่าเถื่อนที่พาไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้ามานั่น หน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่ ?

...

หลังจากออกจากบ้านตระกูลซู เหยียนเหวยหานอารมณ์บูดสุด ๆ

เมื่อดูเวลาก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว เขายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย อารมณ์เลยยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

ให้ตายเถอะ ตาแก่นั่นจงใจจะขัดขาเขาทุกทางเลยใช่ไหม ? ด้านหนึ่งก็อยากได้หลานชายสุดที่รักคืน แต่อีกด้านกลับคอยหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาไม่หยุด !

เหยียนเหวยหานเม้มปากแน่น เขารู้สึกปวดหัวนิดหน่อย

ไม่อยากกลับบ้านตระกูลเหยียน งั้นหาที่ไปหน่อยละกัน... เขาเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปยังคอนโดหยวนเหอ

เมื่อขับรถเข้าไปในเขตคอนโด ก็เห็นภาพแม่ลูกคู่หนึ่งกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานอยู่หน้าตึก

ในมือของซูเสี่ยวเนี่ยนถือลูกขนไก่สีสันสดใส ส่วนในมือของโต้วโต้วถือเชือกกระโดด

ภาพแม่ลูกคนหนึ่งเตะลูกขนไก่ อีกคนกระโดดเชือก ดูช่างสงบสุขและอบอุ่นเหลือเกิน

เหยียนเหวยหานค่อย ๆ ชะลอรถแล้วจอดไว้ข้างทาง มองภาพกิจกรรมออกกำลังกายของแม่ลูกคู่นี้ท่ามกลางแสงสลัวยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย

"หม่ามี้ฮะ คุณเหยียนมาแล้ว"

โต้วโต้วเห็นรถของเหยียนเหวยหาน แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะหยุดกระโดดเชือก

"เขามาทำไมอีกเนี่ย ? "

เท้าของเธอยังคงเตะลูกขนไก่ได้อย่างมั่นคง ซูเสี่ยวเนี่ยนแยกประสาทได้อย่างยอดเยี่ยม ท่าทางของเธอคล่องแคล่วมาก

ทั้งท่าไขว้หลัง ท่าเตะสลับ ท่าควง... เรียกได้ว่าเป็นมือโปรด้านการเตะลูกขนไก่ที่ทำให้คนมองตามจนตาค้าง

"อืม... ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันฮะ! คุณเหยียนมาที่นี่ สงสัยคงมาหาหม่ามี้มั้งฮะ ? "

โต้วโต้วเอียงคอพูดพลางกระพริบตาปริบ ๆ ... แต่ในใจกลับแอบกลอกตาขึ้นฟ้า

โธ่เอ๋ย ! คุณเหยียนฮะ หลังบริษัทคุณโดนปิดล้อมหรือไง ? ยังมีอารมณ์มาตามจีบหม่ามี้ผมอีก คุณนี่มันว่างจริง ๆ เลย

เหยียนเหวยหาน: "..."

อยู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาที่แผ่นหลัง... ช่างเถอะ แอร์ในรถคงเย็นไปหน่อย ปิดดีกว่า

"ก๊อก ก๊อก"

"ท่านประธานเหยียน ? "

เพียงพริบตาเดียว กระจกรถก็ถูกเคาะ เหยียนเหวยหานหันไปมองอย่างสงบ ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูเสี่ยวเนี่ยนที่เพิ่งผ่านการออกกำลังกายมาหมาด ๆ แดงระเรื่อ มีหยาดเหงื่อเล็ก ๆ เกาะอยู่ตามไรผม

"เนี่ยนเนี่ยน"

เหยียนเหวยหานก้าวลงจากรถ ร่างสูงใหญ่ข่มความสูงของซูเสี่ยวเนี่ยนไว้มิด ซูเสี่ยวเนี่ยนเลิกคิ้วมอง จากนั้นเธอก็เห็นท่านประธานเหยียนผู้สูงส่งทำปากยื่นออกมาเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าสงสารสุด ๆ ว่า...

"เนี่ยนเนี่ยน... ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย หิวจัง..."

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

ไอ้หย๋า ! นี่เธอตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย ? !