บทที่ 49: หม่ามี้มีไว้ให้รัก

กล้ารังแกหม่ามี้ของเขาเหรอ ? หึ หึ หึ !

หลินซือหยาเบิกตากว้าง "เธอพูดอะไรนะ ? เขาเรียกเธอว่าหม่ามี้ ? "

เธอมองเจ้าถั่วเม็ดจิ๋วที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ด้วยความตกตะลึง แล้วหันกลับมามองซูเสี่ยวเนี่ยนที่ทำหน้านิ่งเฉย...

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสมองตัวเองเริ่มประมวลผลไม่ทัน

"ซูเสี่ยวเนี่ยน เธอ... เธอมีลูกชายแล้วเหรอ ? "

เป็นไปไม่ได้น่า ! ผู้หญิงอย่างซูเสี่ยวเนี่ยนอายุเท่าไหร่กันเชียว จะมีลูกชายโตขนาดนี้ได้ยังไง เก็บมาเลี้ยงหรือเปล่า ?

คิดในใจแบบนั้น แต่ปากกลับถามออกไป

ซูเสี่ยวเนี่ยนขมวดคิ้วมองเธอ ตอบกลับเสียงเรียบ "ลูกแท้ ๆ "

"งั้นเธอ ? "

"ฉันก็เป็นแม่เขาไง ! "

ถุย ! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น !

หลินซือหยากัดฟัน ในที่สุดก็ถามโพล่งออกมาตรง ๆ "ฉันหมายความว่า พ่อของเด็กคนนี้เป็นใคร ? "

ทำไมไม่รู้ เธอกลับรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดู... คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด ?

"เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ชอบให้ผู้หญิงโง่เง่าไร้สมองมาชี้นิ้ววิจารณ์ลูกชายสุดที่รัก เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พอจบประโยคก็จูงมือเล็ก ๆ ของโต้วโต้วเดินดุ่ม ๆ ออกไปทางประตู

เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางหน้าด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ หลินซือหยากางแขนกั้นไว้ "ไม่ได้ ! ซูเสี่ยวเนี่ยน วันนี้เธอต้องพูดให้รู้เรื่อง พ่อของเด็กคนนี้เป็นใคร ? ! "

ปัดโธ่... เอ้ย ! ทำไมฟังดูเหมือนพวกญาติผู้ใหญ่ที่รีบร้อนอยากจะให้ลูกหลานกลับเข้าตระกูลจังนะ ?

แต่ว่า ลูกชายฉันไปเกี่ยวอะไรกับเส้นขนของคุณมิทราบ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนขมวดคิ้ว เดิมทีไม่อยากจะเสวนากับคนโง่

โต้วโต้วขมวดคิ้วตาม เอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อเธอเบา ๆ "หม่ามี้ฮะ คุณป้า คนนี้สมองไม่ดีเหรอฮะ ? "

เสียงของโต้วโต้วไม่ได้ดังมาก แต่พูดต่อหน้าต่อตาหลินซือหยาแบบนี้ หลินซือหยาถึงกับอึ้ง แทบกระอักเลือด !

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

กรรม ! ลูกรัก เรียกเขาว่าป้าคำนึง สมองไม่ดีอีกคำนึง... อะแฮ่ม หนูจะก่อเรื่องเหรอลูก ?

เธอกระพริบตาปริบ ๆ ส่งสัญญาณให้ลูกชาย แล้วทำสีหน้าปวดร้าว

"เฮ้อ ช่วยไม่ได้นี่ลูก เขาคงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจน่ะ..."

ก็แค่โดนไล่ออกจากทีจีดี กรุ๊ปไม่ใช่เหรอ ? ฝีมือสู้ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังมาตีโพยตีพายหาเรื่องใส่ตัวอีก ช่างลดเกรดตัวเองจริง ๆ

"อ้อ! เข้าใจแล้วฮะหม่ามี้... ประเพณีอันดีงามคือต้องเคารพคนชราและเอ็นดูเด็ก เราอย่าไปถือสา คุณยาย แกเลยนะฮะ" โต้วโต้วพยักหน้าทำท่าเข้าใจ จับมือใหญ่ของซูเสี่ยวเนี่ยนแล้วเดินออกไปพร้อมกัน

หลินซือหยาแทบระเบิดตัวตาย เธอแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ ? แป๊บเดียวเลื่อนขั้นจาก 'ป้า' เป็น 'ยาย' ซะงั้น !

เธอกรีดร้องลั่นด้วยความโกรธแค้น "แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ ! ไอ้เด็กบ้า แกพูดจาภาษาอะไร ? แกเรียกใครว่าป้า ใครสมองป่วยห๊ะ ? เป็นเด็กเป็นเล็กปากคอเราะร้ายขนาดนี้ โตขึ้นไปก็เป็นได้แค่ ขยะสังคม เท่านั้นแหละ ! "

ขยะสังคม ?

"หลินซือหยา ! แน่จริงเธอลองพูดอีกทีซิ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนผู้คลั่งรักลูกชาย ไม่มีทางยอมให้ใครมาว่าร้ายลูกชายสุดที่รักเด็ดขาด !

เห็นแก่ที่หลินซือหยาแพ้พนันแล้วต้องไสหัวไป เธอเลยกะว่าจะปล่อยไปแล้วเชียว

แต่นี่ยังกล้าด่าลูกชายเธอต่อหน้าต่อตา ? แบบนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด !

"เหอะ ! นังแพศยา ! เธอก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรหรอก ! แม่ปูเดินเก้กัง ลูกปูก็เดิน..." หลินซือหยายังพูดไม่ทันจบประโยค

"ปัง ! " เท้าข้างหนึ่งก็ลอยหวือเข้าใส่

ซูเสี่ยวเนี่ยนจัดการประเคนลูกเตะให้เธออย่างงดงาม สีหน้าเย็นยะเยือกถึงขีดสุด

"รนหาที่ตาย ! "

โต้วโต้ว: "..."

ดวงตาสีนิลจ้องมองหลินซือหยาด้วยความเย็นชา ราวกับกำลังมองคนตาย

กล้าด่าหม่ามี้ของเขาเหรอ ?

รนหาที่ตายจริงๆ นั่นแหละ !

หลินซือหยา: "..."

คิดไม่ถึงเลยว่า กุลสตรีเขาทะเลาะกัน จะถึงขั้นลงไม้ลงมือ...เอ้ย ลงเท้าขนาดนี้ !

เธอล้มกลิ้งไปกลางล็อบบี้ด้วยความมึนงง พอเห็นพนักงานในบริษัทเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าก็เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด รู้สึกขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ความแค้นสุมอก ทั้งเจ็บทั้งอาย แทบจะระเบิดออกมา

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เธอกล้าทำร้ายร่างกายคนอื่นกลางที่สาธารณะ ใครให้ท้ายเธอไม่ทราบ..."

ติ๊ง !

"ฉันให้ท้ายเอง ! "

ลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารลงมาจอดที่ชั้นหนึ่งพอดี ประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มผู้แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบราวกับพญายมเดินออกมา ร่างสูงใหญ่ ขาเรียวยาวทรงพลัง สายตาดุจเหยี่ยวตวัดมองซูเสี่ยวเนี่ยนรอบหนึ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่หลินซือหยาที่ถูกเตะล้มคว่ำอยู่บนพื้น เขาเชิดคางขึ้น ถามเสียงขรึม "เกิดอะไรขึ้น ? "

ไทยมุงรอบด้าน: "..."

ขุ่นพระ ! ท่านประธานใหญ่ยังไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไร แต่เปิดปากมาก็บอกว่า "ฉันให้ท้ายเอง" เลยเหรอ ? ชักรู้สึกว่า ตัวแทนฝ่ายขายแซ่ซูที่เพิ่งมาใหม่คนนี้ แบ็คต้องใหญ่คับฟ้าแน่นอน !

น่าสงสารที่ตอนนี้สมองของหลินซือหยายังคงโง่เขลาเยียวยาไม่ขึ้น พอเห็นเหยียนเหวยหานปรากฏตัว ก็ถือดีว่าตัวเองเคยมี 'ซัมติง' กับเหยียนฉางชิง รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาร้องห่มร้องไห้ฟ้องทันที

"ท่านประธานเหยียนคะ ผู้หญิงคนนี้เธอ..." บลา ๆ ๆ ฟ้องแหลก

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

โต้วโต้ว: "..."

สองแม่ลูกกลอกตามองบนแล้วยักไหล่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"หม่ามี้ฮะ ได้เวลาข้าวเที่ยงแล้ว กินข้าวผิดเวลาเดี๋ยวปวดท้องนะฮะ"

"จ้ะลูกรัก ไม่มีปัญหาจ้ะลูกรัก ! "

สองแม่ลูกจูงมือกันเดินดุ่มๆ ออกไป...

เหยียนเหวยหานกระตุกมุมปาก ตวัดสายตาเย็นเยียบไปที่หัวหน้ารปภ. ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบลงมา

"ลากตัวนังผู้หญิงบ้าคนนี้ไปจัดการเดี๋ยวนี้ ! "

วันแรกของการทำงานก็ทำให้เนี่ยนเนี่ยนของเขาอารมณ์เสีย นี่กะจะลองดีหรือไง ?

พอหันกลับไปดู ก็เห็นสองแม่ลูกเดินออกจากล็อบบี้กำลังลงบันไดหน้าตึก เหยียนเหวยหานรีบสาวเท้าก้าวยาว ๆ ตามไป มือข้างหนึ่งคว้ามือเล็ก ๆ อีกข้างของโต้วโต้วมาจับไว้ แต่ปากกลับพูดกับแม่ของเด็ก "เนี่ยนเนี่ยน ทำไมมื้อเที่ยงต้องกินข้าวกล่องด้วยล่ะ ? "

"ฉันพอใจ ! " เดินหน้าต่อ

"อื้ม ! ข้าวเที่ยงกินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ ต้องกินของดี ๆ สิ"

"ฉันพอใจ" ยังคงเดินต่อ

"เอาอย่างนี้ไหมเนี่ยนเนี่ยน ผมจองโต๊ะอาหารขึ้นชื่อไว้ที่ภัตตาคารเยี่ยนซิงโหลว ไปกินด้วยกันไหม ? "

"ฉัน... ไม่พอใจ ! " แล้วก็เดินต่อ

อืม เกือบหลุดปากตกลงไปแล้ว !

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าตึง จูงมือเด็กชายโต้วโต้วที่ทำหน้าตึงไม่แพ้กัน สองแม่ลูกเดินต๊อกแต๊กออกจากตึก สุ่มหาร้านพิซซ่าฮัทสักร้าน แล้วผลักประตูเข้าไป... นั่งกินข้าวกล่อง

ลูกค้าในร้านที่แน่นขนัด ต่างมองคู่แม่ลูกสุดแปลกประหลาดคู่นี้ด้วยความงุนงง มานั่งร้านอาหารฝรั่ง แต่กินข้าวกล่องอาหารจีนเนี่ยนะ จะดีเหรอ ?

"หม่ามี้ฮะ ลาออกจากงานเถอะ" โต้วโต้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่สนใจผู้ชายที่ทำตัวเหมือนตังเม คอยปล่อยไอเย็นเกาะติดหนึบอยู่ข้าง ๆ หม่ามี้แม้แต่น้อย ราชินีหม่ามี้ที่เขาเฝ้าทะนุถนอมดั่งไข่ในหิน สมควรมาโดนคนในบริษัทของผู้ชายคนนี้รังแกงั้นเหรอ ?

"อื้ม ! อร่อยจัง" ในกล่องข้าวมีข้าวสวยร้อน ๆ กับกับข้าวอีกสองอย่าง เนื้อหนึ่งผักหนึ่ง ผักคือยำผักโขม รสชาติสดชื่น เนื้อคือเนื้อวัวผัดพริก ทั้งนุ่มทั้งลื่นลิ้น อร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นลงไปด้วย ชั่วพริบตา ซูเสี่ยวเนี่ยนก็รู้สึกฟินสุด ๆ

"อืม ๆ ไม่ต้องรีบหรอกลูก" เธอเพิ่งจะตอบคำถามลูกชาย "เพิ่งทำงานได้แค่ครึ่งวันเอง ทำอะไรจะให้เลิกล้มกลางคันไม่ได้หรอกนะ..."

"แต่ว่าหม่ามี้..." โต้วโต้วขมวดคิ้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงเปรี๊ยะ หันขวับไปมองผู้ชายหน้าดำคร่ำเครียดข้าง ๆ

โต้วโต้วพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ น้ำเสียงเย็นชาว่า "คุณเหยียนฮะ หม่ามี้มาทำงานวันแรกก็โดนรังแก เรื่องนี้คุณรู้หรือเปล่า ? "

เหยียนเหวยหาน: "..."

นี่ลูกชายเขาจริง ๆ ใช่ไหม ?

ใช่แหละมั้ง ? ช่างเถอะ ไม่ต้องตรวจ DNA แล้วล่ะ !

หวงแม่เข้าเส้นขนาดนี้ ต่อให้นิสัยเสียกว่านี้ก็ยอมรับได้

เขากระตุกมุมปาก "เรื่องแบบนี้ จะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง"

ไอ้พวกโง่เง่าเต่าตุ่นในแผนกขาย 1 พวกนั้น สมองคงมีปัญหาขั้นวิกฤตกันหมดแล้ว... หัดมีตาหามีแววกันบ้างไหมเนี่ย ?

"แต่ผมไม่อยากให้หม่ามี้ไปทำแล้วฮะ"